Dzieci z Mrowiska 🎧 PODCAST KRYMINALNY

On chciał ją poprawić, przepisać, przeżyć po swojemu. W latach 70., kiedy świat pogrążył się w nieufności wobec rządu, kościoła i tradycji, Rock znalazł swoją niszę. Zaczął głosić, że ma kontakt z Bogiem, że świat zbliża się do końca. I że jedyną szansą na ocalenie jest odłączenie się od cywilizacji. Brzmi znajomo. Brzmi jak tysiące innych, dziwnych, marginalnych proroków. Z jednym wyjątkiem. Ludzie zaczęli mu wierzyć. Zebrał wokół siebie grupę wyznawców. Zwykłych ludzi. Młodych, starych, kobiety z dziećmi. Ludzi, którzy zgubili się w życiu i chcieli znaleźć kogoś, kto im powie co robić.

Maleńkie drewniane domki, ogródki warzywne, dzieci biegające boso po trawie, modlitwy, wspólne piosenki, no raj. Ale to była tylko fasada. Bo to, co działo się wewnątrz tej wspólnoty, nie miało już nic wspólnego z Bogiem. Rok, który kazał nazywać się Mojżeszem, był wszystkim. Ojcem, prorokiem, lekarzem, sędzią i katem. Miał absolutną władzę. Ustanawiał reguły i był jedynym, który mógł je potem łamać. Każdy dzień zaczynał się od modlitwy. Do niego. Potem praca. Ciężka, fizyczna, bezsensowna. Kopanie rowów tam, gdzie ich nie potrzebowano.

Budowanie płotów wokół niczego. Dzieci były bite za nieposłuszeństwo. Dorośli poniżani publicznie. Jedzenie racjonowane. Sen tylko wtedy, gdy rok pozwolił. Z czasem rok przestał tylko rządzić. Zaczął eksperymentować. Opowiadał, że Bóg mówi do niego bezpośrednio, że musi testować wiarę członków wspólnoty. Wspólnota przestała być rodziną. Stała się obozem przemocy. A rok już nie przypominał proroka. Przypominał Boga, który oszalał.

Rok. Uważał się za boskiego proroka i zbawcę. Własne dzieci traktował jak przedłużenie siebie, jak narzędzia i jak swoją własność. Nie pozwalał im chodzić do szkoły, nie pozwalał by słuchały radia, oglądały telewizji, ani nawet rozmawiały o świecie zewnętrznym. Ich światem był las, ich religią posłuszeństwo, a ich bogiem potwór. Dzieci były karane za wszystko, za złe spojrzenie, za nieodpowiedni ton głosu, za zmęczenie. Czasem stawiał je nago przed całą wspólnotą. Bił je rózgą albo oblewał zimną wodą w środku zimy i mówił, to oczyszcza duszę. Najgorsze było to, że dzieciaki nie znały innego świata.

Nie wiedziały, że istnieją inne domy, inne rodziny, inni ojcowie. Uważały, że ból jest normalny, a strach obowiązkowy. Wspólnota uczyła je, że tylko cierpienie prowadzi do zbawienia. Że jeśli boli, to znaczy, że Bóg patrzy i się raduje. Większość dziewczynek była molestowana. Już jako nastolatki były traktowane jako duchowe żony. Rock wybierał je osobiście. Potem oddawał milczące, załamane i posłuszne. W Mrowisku te dzieci nie dorastały. One gasły, jedno po drugim. W milczeniu, w karności, w cieniu mężczyzny, który mówił, że je kocha, ale w rzeczywistości tylko je posiadał.

Rock stał się nie tylko przywódcą sekty. Nie był tylko prorokiem w oczach swoich wyznawców. Z czasem stał się kimś więcej. Bogiem, który miał prawo dawać życie i je odbierać, kiedy tylko chciał. Ale on nie odbierał życia szybko. Nie był zainteresowany prędką śmiercią. Interesował go ból. W pewnym momencie przestało wystarczać mu posłuszeństwo. Zaczął leczyć i zaczął operować. Twierdził, że ma boskie zdolności medyczne, że może naprawiać ciało, usuwać grzech poprzez skalpel i oczyszczać duszę poprzez tortury. Jednej kobiecie, która skarżyła się na ból brzucha, samodzielnie wyjął część jelita cienkiego.

Bez narkozy, bez rękawiczek, bez wiedzy, kuchennym nożem i zakrwawioną szmatą. Nie uwierzycie, ale pacjentka nie przeżyła. Rok powiedział, że zmarła, bo nie miała wystarczającej wiary, a potem kazał wszystkim się za nią modlić i zakopać ciało. Innym razem odciął kobiecie jedną pierś, bo była zakażona. Zaszywał rany drutem do wiązania kurczaków. Podczas jednej z operacji wbił gwoździe w dłoń dziecka, żeby uwolnić od niego demona kłamstwa. Potem głaskał je po głowie i mówił, Bóg jest z ciebie dumny. Wszystko co robił przedstawiał jako boską misję.

Ale to, co spotkało ją w 1989 roku, przeszło granicę wytrzymałości. Rok oskarżył ją o grzech. Oznajmił, że jej dusza jest zepsuta, że Bóg przykazał mu ją naprawić. Wziął wtedy nóż rzeźniczy. Odciął jej prawy sutek. Potem przypalił ranę kawałkiem rozgrzanego metalu. Potem zostawił kobietę na zewnątrz we krwi, bólu i w deszczu na całą noc. Ale Gabrielle przeżyła. I nie tylko przeżyła. Zebrała siły. I uciekła. Dotarła do szpitala. I tam opowiedziała prawdę. Nie tylko o sobie, ale o wszystkich.

Przed obliczem sprawiedliwości. Nie w lesie, nie w jaskini modlitwy i nie w cieniu. W świetle. Na sali sądowej. Nie był już Bogiem. Teraz po prostu był oskarżonym numer 35487. I jego uśmiech powoli znikał, gdy kolejne zeznania odzierały go z boskości. Gabrielle, która uciekła i wydała roka, zasiadła na miejscu świadka. Z jej ust padły słowa, których nikt nie zapomni. Zabrał nam wszystko. Ciała, wolność, imiona, a potem zabrał nasze dzieci. Kobiety opowiadały o gwałtach, o dzieciach urodzonych z przymusu, o ranach, które nigdy się nie zagoiły.

Jedna z córek Rocka powiedziała, nie wiem czy jestem ofiarą, dzieckiem czy grzechem. Wiem tylko, że żyję i że on żył we mnie zbyt długo. Rok Tyrius spędził ostatnie lata życia w więzieniu. Nie było już wspólnoty, nie było czcicieli i nie było Boga. Był tylko stary, zniszczony mężczyzna. W pomarańczowym kombinezonie. W małej celi z metalowym łóżkiem. Nie wyraził skruchy. Nigdy. Do końca twierdził, że wszystko to co robił miało boski sens. W 2011 roku jeden ze współwięźniów zaatakował Rocka ostrym narzędziem. Zadał mu kilka ciosów.