27.10. - poniedziałek

To było zmęczenie, to było wbicie wzroku w ziemię, bez możliwości spojrzenia na niebo. Od razu mi się przypomina Jasminum i Brat Zdrówko grany przez Janusza Gajosa, podnoszący małe prosięta w kierunku nieba, żeby zobaczyły niebo. Tam demon trzymał tę kobietę bardzo mocno, bardzo skutecznie ją spętał, że nie potrafiła zobaczyć nieba. A przecież jak św. Paweł odezwał się do nas w pierwszym czytaniu w liście do Rzymian, otrzymaliśmy ducha. Mamy w sobie ducha. który przypomina nam, że jesteśmy dziećmi, że jesteśmy dziedzicami, że zostaliśmy, tak, zostaliśmy adoptowani i możemy z dumą nosić głowę do góry, nie po to, żeby na innych z góry popatrzeć, ale po to, żeby zawołać Abba, Ojcze, Tato, ja się spodziewam po Tobie wszystkiego co najlepsze.

to może tak naprawdę nie widzą w Bogu Ojca. Dobrze, że po tym wyjaśnieniu Jezusa wstyd ogarnął Jego przeciwników. Bo wstyd jest szansą. Daje możliwości nawrócenia. Życzę nam nie tyle czy nie tylko wstydu, ale przede wszystkim odkrycia, jak dobry jest Bóg i wyprostowania się po to, by pełną piersią odetchnąć błogosławieństwem i łaską. Życzę tego i błogosławię w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen.