Klancyk: Codzienne trudności odc. 52 Potem-o-tem

Więc to nie jest tak, że ja robię tam wszystko sam czy coś. Tylko taki raczej... To jest chyba trochę to, co wy mówicie, żeby odnaleźć w sobie taką rolę człowieka, który potrafi balans jakiś zaprowadzić w tych energiach innych osób, które być może robiłyby to, nie wiem, lepiej ode mnie na przykład, nie? Tylko, że oni nie chcą tego robić. To jest właśnie to, że to są jakieś takie pozory, że wszyscy chcieliby zarządzać czymś i tak dalej, być tą osobą. Nikt nie chce zarządzać tym. Nikt nie chce. Ktoś chyba... Ludzie chcą po prostu, żeby ktoś, kto nie jest straszny, zarządzał. Kto jest kompletnie okropną osobą, z którą się nie da gadać, tak, o Boże, idziemy do dziubaka. Tak. Jak nie jesteś tą osobą, to już ludzie są... Okej, okej, ty to rób.

Ja mieszkałem sobie na Ursynowie wtedy i wydawało mi się, że wszystko jest super. I potem jak się tak, im więcej, im więcej tak rośniesz i tak jakieś kroniki filmowe oglądasz, tak mój Boże, co to za okropny świat, jakieś koleje, jakiś dramat kompletny, w ogóle coś, a mi się, ja miałem takie silne przekazanie, że wszystko jest świetnie w ogóle, o co chodzi, co za wspaniałe, co za wspaniała rzeczywistość. I dlatego on bardzo długo głosował na SLD. Tak, cały czas twardy. Teraz już na PSL jestem dorosłem samo, ale... Czy byłem młodym komunistą? Nie wiem. Ale to w jaki sposób dziecko jest odarte z tych dramatów tam codzienności, kolejek i tak dalej, że kompletnie to do Ciebie nie dociera. Wszystko jest fajnie. Pamiętasz, że miałeś pomarańczę raz w roku? Tak, raz w roku, nikt tego nie pamięta. Spodobało mi się wszystko, jest super.