Ewa Woydyłło

I to jest skutek COVID-u. To są neurologiczne uszkody. Ale mogą być nie tylko neurologiczne. Może być zwłóknienie płuc. Mogą być różne. Czyli choroba, która jest bakteryjna czy wirusowa, którą w zasadzie, jak już umiemy, no to powinna minąć. Może zostawić jeszcze takie podzwonne ślady. I te ślady już mogą być nie do leczenia. Ja kiedyś napisałam inną taką małą książeczkę w instytucie też. pod tytułem Wyzdrowieć z uzależnienia i dodałam w nawiasie pod spodem a nie wyleczyć. Nie podobał się ten tytuł pani Basi, naszej wydawniczce i dostało Wyzdrowieć z uzależnienia, a dopiero w tekście było tam.

A powinno być na okładce. Wyzdrowieć, a nie wyleczyć. Jaka jest różnica? Znowu, jak pan tak kolokwialnie przy herbacie będzie mówił, to może się pan założyć z każdym, z kimkolwiek ze mną, że trzy czwarte osób w ogóle nie złapie, że tu jest kalambur, że tu jest w ogóle jakiś niuans, że zaraz, a dlaczego wyzdrowieć, a co nie wyleczyć, co nie, paniewo, co pani ma na myśli, nie no, to w ogóle, po co pani tak komplikuje? No właśnie tak powiedziała pani wydawczyni. No tak, bo w tym miejscu zaraz już dla ludzi jakaś taka zagadka, jakaś paradoks, oni po prostu nie rozumieją, że to są dwa kompletnie różne terminy. No jeszcze dobrze, jak ktoś zapyta, czekaj, bo nie bardzo to łapie. No to jak tak powie, to super, to znaczy, że przynajmniej nie wie, ale rozumie.

No to wtedy prosta, proste wyjaśnienie. To jest tak. Wyleczyć, to znaczy ty jesteś chory, ja przychodzę i ciebie leczę. A ty możesz w tym czasie czytać sobie powieść albo pisać powieść. Leżysz, śpisz, co chcesz, a ja cię leczę. I bardzo dużo takich chorób jest. Kość mi się zrośnie, jak ty mi założysz gips i ja nie mam w tym żadnego udziału, chyba że naruszę tam ten gips. A wyzdrowieć, co to znaczy? Polski język jest fenomenalny. Zresztą nie tylko polski, angielski recovery też ma tę samą dynamikę semantyczną. Bo co to znaczy? Nie mogę ciebie wyzdrowieć.

No tak. A kto może wyzdrowieć? Tylko ja mogę wyzdrowieć. A widzisz. A ja jestem niby tutaj fachowcem. Ja lekarz, specjalista, doktor, psycholog, profesor. Przychodzę i ja... Na czym to polega, że ty beze mnie nie wyzdrowiejesz? A po co ci ja, skoro ty zdrowiejesz sam? No bo pani prowokuje moje zdrowienie. Uaktywnia moje zdrowienie. Uaktywnia proces, który dzieje się we mnie. Dokładnie. Ja mogę dać narzędzia. Ja mogę podtrzymać mogę pokazać, mogę pomóc, żebyś ty sam ułożył sobie co? Co robiłeś, jak wychodziłeś z leczenia, z ośrodka? Plan zdrowienia. Plan dalszego zdrowienia. Dokładnie. I wtedy ty to piszesz, ale przychodzi twój terapeuta, terapeutka, ktoś, albo wszyscy razem siadają, jeszcze pacjenci mogą być.

OK, wystarczy, że trzymają się tego haltu, że dbają o siebie i oni są jakby właśnie wyzdrowieni, a niektórzy, i ja bym siebie bardziej zaliczał do tej grupy, dopiero w momencie, kiedy wytrzeźwieli, to zaczęli dostrzegać, co im tak naprawdę dolega i po co oni tak naprawdę w ogóle pili, po co oni tak naprawdę ćpali. I dopiero zajęło mi całe lata po wytrzeźwieniu, żeby nagle zrozumieć siebie jako osobę, o jakiejś tam wrażliwości, o jakichś tam przypadłościach, o jakimś tam stopniu napięcia, właśnie znerwicowania, które ja próbowałem sobie jakby nieraz załatwiać albo cały czas załatwiać właśnie w ten sposób. I dopiero gdzieś tam zacząłem patrzeć na siebie jako kogoś, komu dolega coś i to picie i to uzależnienie się było tak naprawdę wtórne względem tego czegoś, było jakąś reakcją na to coś, co tak naprawdę miałem już jako małe dziecko.