Myśli jak statki ✠ Chlebak [1.09.2026] Piotr Oleś OP i Piotr Frey OP

Zapraszamy na Chlebak, codzienny komentarz do czytań mszalnych od dominikanie.pl. Dzisiaj usłyszysz Piotra Olesia z Wrocławia i Piotra Freya z Warszawy. Z pierwszego listu św. Pawła Apostoła do Koryntian. Bracia, Duch przenika wszystko, nawet głębokości Boga samego. Kto zaś z ludzi zna to, co ludzkie, jeżeli nie Duch, który jest w człowieku? Podobnie i tego, co boskie, nie zna nikt, tylko Duch Boży. Otóż my nie otrzymaliśmy Ducha Świata, lecz Ducha, który jest z Boga, dla poznania dobra, jakim Bóg nas obdarzył. A głosimy to nie za pomocą wyszukanych słów ludzkiej mądrości, lecz korzystamy z pouczeń Ducha, przedkładając duchowe sprawy tym, którzy są z Ducha.

Człowiek zmysłowy bowiem nie pojmuje tego, co jest z Bożego Ducha. Głupstwem mu się to wydaje i nie może tego pojąć, bo tylko Duchem można to zrozumieć. Człowiek zaś duchowy rozsądza wszystko, lecz sam przez nikogo nie jest sądzony. Któż więc poznał zamysł Pana tak, aby mógł go pouczać? My właśnie znamy zamysł Chrystusowy. Czym jest zamysł Chrystusowy, pomysł Pana Jezusa na to, jak powinien wyglądać świat, na to, jak powinien wyglądać Kościół? Czym jest rzeczywistość, w której poruszamy się, żyjemy i jesteśmy? Żeby się o tym przekonać, na pewno trzeba znać Ewangelię, na pewno trzeba sięgać chętnie do słowa, którymi Jezus się z nami dzieli, ale też trzeba nauczyć się słuchać.

Tylko Jezus jest tym, który zna zarówno wnętrze, jak i zewnętrze człowieka. Nic się przed Nim nie ukryje. A wsłuchanie się i życie duchem oznacza nie mniej, nie więcej, jak właśnie taki sposób postrzegania rzeczywistości, który podejmuje tą odważną drogę wniknięcia trochę głębiej w to, jaki jest drugi człowiek, w to, jaki jest świat, w to, jacy jesteśmy my sami. Spróbujmy więc dzisiaj za tą radą św. Pawła Poznać zamysł Chrystusowy, próbując za wszelką cenę dzisiaj w tych relacjach, z którymi się dzisiaj spotkamy, które będziemy mieli na naszej drodze, poszukać dobra w człowieku, sięgnąć trochę głębiej niż to, co w pierwszym odruchu jest dostrzegalne dla oczu.

Spróbujmy dzisiaj być tymi, którzy patrzą duchem i widzą sercem. Z Ewangelii według św. Łukasza. Jezus udał się do Kafarnaum, miasta w Galilei, i tam nauczał w szabat. Zdumiewali się jego nauką, gdyż słowa jego były pełne moce. A był w synagodze człowiek, który miał w sobie ducha nieczystego. Zaczął on krzyczeć w niebogłosy. Och, czego chcesz od nas, Jezusie Nazarejczyku? Przyszedłeś nas zgubić? Wiem, kto jesteś, święty Boga. Lecz Jezus rozkazał mu surowo, milcz i wyjdź z niego. Wtedy zły duch rzucił go na środek i wyszedł z niego, nie wyrządzając mu żadnej szkody.

Wprawiło to wszystkich wzdumienie i mówili między sobą, cóż to za słowo, że z władzą i mocą rozkazuje nawet duchom nieczystym i wychodzą. I wieść o nim rozchodziła się wszędzie po okolice. W tym wrześniu zostałem poproszony o mówienie komentarzy do Ewangelii i tak jak to było rok temu, postanowiłem, że także i tym razem będę się dzielił z wami przemyśleniami z pustyni egipskiej, tzn. z historii ojców pustyni. Podobno ostatnim razem się wam to spodobało, dlatego mam nadzieję, że także i tym razem nie zabraknie jakiejś takiej świeżości i nowości w tym, co oni sugerują. Jezus nie wdaje się w dyskusję ze złym duchem.

Zły duch oskarża Go o różne rzeczy, próbuje Go jakoś wcisnąć w rolę tego, który przychodzi, aby ich zgładzić, bo nie jest w stanie zrozumieć, że Chrystus jest tym, który nawet i złe duchy jest w stanie kochać, bo jest zwycięzcą wszystkiego, Jego miłość nie zna granic. Jezus, słysząc te różne właśnie fałszywe oskarżenia czy różne wyobrażenia, które nie oddają tego, kim On jest, nie prostuje ich. Są słowa tak złe, są takie kłamstwa, że nawet nie ma sensu w nie wchodzić. I tu Ojcowie Pustyni dają taki obraz, że myśli są trochę jak statki, które przybywają do portu. A my jesteśmy w tym porcie. Statki same z siebie nam nie grożą.