Chlebak 8.05.2023

Zapraszamy na Chlebak, codzienny komentarz do czytań mszalnych od dominikanie.pl. Dzisiaj usłyszysz Piotra Olesia z Wrocławia i Dominika Sale z Krakowa. Czytanie z dziejów apostolskich. Paweł z Miletu posłał do Efezu i wezwał starszych kościoła. A gdy do niego przybyli, przemówił do nich. Uważajcie na samych siebie i na całe stado, w którym Duch Święty ustanowił was biskupami, abyście kierowali Kościołem Boga, który On nabył własną krwią. Wiem, że po moim odejściu wejdą między was wilki drapieżne, nie oszczędzając stada.

Ostrzega, że w strukturach Kościoła, jak i w gronie ich samych, pojawią się tacy, którzy zostaną zwiedzeni przez złego ducha i będą zwodzić innych, oddalając ich od wiary. To, co jest potrzebne, to czuwanie nad sobą, pamięć o tym, że zostali ustanowieni przez Ducha Świętego oraz że kierują Kościołem Boga, który On nabył własną krwią. Jeżeli zagrożeni są ci, którym została powierzona taka odpowiedzialność, Z Ewangelii św. Jana.

Ale nie to jest dziś najistotniejsze. Najistotniejsze jest to, że dzisiaj przez św. Stanisława i przez tę Ewangelię być może pora, żebyśmy zadali sobie pytanie o Kościół, który tworzymy. O Kościół, którego jesteśmy częścią i Kościół, za który jesteśmy odpowiedzialni. Czasem, a ostatnio być może jest to jeszcze trudniejsze do zrozumienia i zniesienia, bywa tak, że Kościół jest przestrzenią, w której więcej jest milczenia niż mówienia o dobru, o miłości, o Ewangelii. Bywa, że w tym Kościele coraz trudniej o dobrych pasterzy, ale nie chodzi o to, żeby narzekać. Chodzi o to, żeby zobaczyć na ile te słowa Pana Jezusa o pasterzu, który zna swoje owce, są słowami, które my na co dzień w Kościele, który tworzymy, chcemy realizować.

Łatwo jest powiedzieć, że za te najważniejsze rzeczy odpowiedzialni są tylko niektórzy. I to prawda. Mamy takie funkcje w Kościele, które mogą realizować tylko ci, którzy są do tego wezwani w bardzo konkretny sposób. Ale odpowiedzialność za Kościół, odpowiedzialność za owce, odpowiedzialność za całą naszą wspólnotę leży i zawsze będzie leżeć w nas wszystkich. Wzór, który Pan Jezus stawia nam w osobie dobrego pasterza, a więc kiedy mówi o tym, jaki On jest, jest wzorem, który mamy nieustannie realizować bez względu na to, jaką rolę i funkcję w Kościele pełnimy. Być blisko siebie nawzajem, troszczyć się o siebie, szukać tych, którzy się pogubili, mieć w sobie gotowość wychodzenia cały czas poza granice tego, co zwykliśmy nazywać wspólnotą i

Ramami Kościoła. To jest zadanie, które Bóg przed nami stawia. To jest zadanie, które stawia przed nami Ewangelia. Kościół jest zawsze znacznie większy niż nasze wyobrażenia. Miłość Boga zawsze sięga dalej niż ludzkie myślenie, a Jego troska nigdy nie pozwala zapomnieć o tych, którzy się pogubili, którzy być może odeszli, którzy gdzieś są poza stadem. Jezus zawsze jest tym, który szuka i odnajduje. Jeśli więc nasze doświadczenie jest bardziej doświadczeniem pogubienia niż bycia odnalezionym, to przyjdzie w końcu taki moment, w którym zostaniesz znaleziona czy zostaniesz znaleziony przez Chrystusa, bo On o nikim z nas nie zapomina.