Chlebak 27.06.2023

Nie mamy wspólnych genów. No, może niektórzy mają. Ale z pewnością jesteśmy jego potomstwem duchowo. Mamy wspólny genotyp duchowy. Tak jak Abraham, tak też my podążamy za Bogiem, który złożył nam obietnicę. Tylko pytanie, które powstaje jest takie, czy znamy obietnicę, którą Bóg nam dał? Czy mamy je przed oczyma? Dobrą metodą jest przeczytanie, może nie od razu całego Pisma Świętego, ale przynajmniej Ewangelii z takim ukierunkowaniem na wyszukanie obietnic, które Chrystus wypowiedział do swoich uczniów. To są obietnice, które zostały wypowiedziane nad Tobą. One Ciebie dotyczą. No i czy je znasz? Czy one są tym, co Ciebie pociąga w chodzeniu za Chrystusem?

Niekiedy spotykam osoby, które są tak skupione na tym, co dziś się wydarza, na tym, czego dzisiaj potrzebują, na tym, co je dzisiaj absorbuje, że w ogóle nie myślą o tym, co w przyszłości, o tym, co Chrystus obiecał, że się wydarzy dla Jego uczniów. A niekiedy, kiedy staram się ich przekonać do tego, żeby myśleli o nagrodzie, która ich czeka, o tym, co Chrystus obiecał, wówczas mam wrażenie, że są zmieszani. Jakby wstydzili się przyznać, że chcą nagrody. Jakby nie wypadało, żeby iść za Chrystusem dla tego, co możemy zyskać. A przecież gdyby to było niegrzeczne w stosunku do Pana Boga, to On sam by nie składał obietnic i nie potwierdzał ich swoją krwią.

Dlatego przyjrzyj się Ewangelii, przeczytaj ją, właśnie wyłuskując z niej obietnicę. Ewangelia to nie jedyne miejsce, w którym Bóg zostawił słowa, które mają nas pociągnąć w chodzeniu za Nim i które mają wyznaczyć cel naszego dążenia. Również sakramenty są tym miejscem, w którym Bóg wypowiada słowa, których później dotrzymuje. Przede wszystkim w sakramencie chrztu. Znowu, może dobrze jest wrócić do tego rytuału, który był wypowiedziany nad nami, kiedy byliśmy dziećmi. Przynajmniej w przeważającej większości przyjęliśmy ten sakrament, kiedy byliśmy dziećmi. I wtedy nic nie rozumieliśmy, nic do nas nie docierało, pewnie nawet niektórzy z nas spali, ale Bóg wypowiedział słowa, którym jest wierny i słowa, które wypełnia w naszym życiu.

I teraz może dobrze jest wrócić i usłyszeć je ponownie i przyjrzeć się, jak Bóg krok za krokiem odsłania i doprowadza do wypełnienia swojej obietnicy. Z Ewangelii według świętego Mateusza Jezus powiedział do swoich uczniów. Nie dawajcie psom tego co święte i nie rzucajcie swych pereł przed świnie, by ich nie podeptały nogami i obróciwszy się nie poszarpały was samych. Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili i wy im czyńcie, albowiem to jest istota prawa i proroków.

Historia o swojej znajomej, która Nawet nie wiem, czy była osobą wierzącą, ale która miała taki zwyczaj, że w ważnych momentach jej życia chodziła do kościoła i ukrywała tam w różnych miejscach prawdziwe perły. Miała taki naszyjnik z pereł, który rozerwała. I w tych ważnych momentach brała tą jedną perłę i ukrywała, gdzieś tak wpychając w szpary pomiędzy jakimiś płytkami, ukrywając za jakimś konfesjonałem, za jakąś figurą. Bardzo mnie poruszyła ta historia, bo w niej był taki ogromny szacunek, troska o Pana Boga, pragnienie ofiarowania czegoś Panu Bogu,

I też czegoś, co w tym znaku perły było najcenniejsze. Słyszymy dziś o tych perłach, które są rzucane przed wieprze, a może czasem potrzebujemy tak odwrócić o 180 stopni Ewangelii i spróbować przyjrzeć się i zobaczyć, no co ja daję Panu Bogu? Czy czasem nie jest tak? Że jest to trochę na odwrót, że przed tą największą, najświętszą perłą ja rzucam jakieś wieprzowe raciczki.