Chlebak 27.06.2023

Zapraszamy na Chlebak, codzienny komentarz do czytań mszalnych od dominikanie.pl. Dzisiaj usłyszysz Tomasza Grabowskiego i Krzysztofa Lorczyka z naszego klasztoru w Poznaniu. Czytanie z Księgi Rodzaju Abram był bardzo zasobny w trzody, srebro i złoto. Lot, który szedł z Abramem, miał również drobne i większe bydło oraz namioty. Kraj nie mógł utrzymać ich obu, bo zbyt wielki mieli majątek i nie mogli razem mieszkać. A gdy wynikła sprzeczka pomiędzy pasterzami trzód Abrama i pasterzami trzód Lota, mieszkańcami kraju byli wówczas Kanonejczycy i Peryzyci, rzekł Abram do Lota, niechaj nie będzie sporu między nami, między pasterzami moimi, a pasterzami twoimi, bo przecież jesteśmy krewnymi.

Wszak cały ten kraj stoi przed tobą otworem. Odłącz się ode mnie. Jeżeli pójdziesz w lewo, ja pójdę w prawo. A jeżeli ty pójdziesz w prawo, ja w lewo. Wtedy Lot, spojrzawszy przed siebie, spostrzegł, że cała okolica wokół Doliny Jordanu, aż do Soaru, jest bardzo urodzajna. Była ona bowiem jak ogród Pana, jak ziemia egipska, dopóki Pan nie zniszczył Sodomy i Gomory. Lot wybrał sobie zatem całą tę Dolinę Jordanu i wyruszył ku wschodowi. I tak się rozeszli. Abram pozostał w ziemi Kanaan. Lot zaś zamieszkał w owej okolicy, rozbiwszy swe namioty aż po Sodomę. Mieszkańcy Sodomy byli źli, gdyż dopuszczali się ciężkich przewinień wobec Pana.

Po odejściu lota Pan rzekł do Abrama – spójrz przed siebie i rozejrzyj się z tego miejsca, na którym stoisz, na północ i na południe, na wschód i ku morzu. Cały ten kraj, który widzisz, daję Tobie i Twemu potomstwu na zawsze. Twoje zaś potomstwo uczynię licznym jak pył ziemi. Jeśli ktoś może policzyć pył ziemi, policzone też będzie twoje potomstwo. Stań i przejdź ten kraj wzdłuż i wszerz. Tobie go oddaję. Abram zwinął swe namioty i przybył pod Hebron, gdzie były dęby Mamre. Osiedliwszy się tam, zbudował ołtarz dla Pana. Nazywamy się potomstwem Abrahama nie dlatego, że jesteśmy jego potomkami ze zrodzenia.

Wchodźcie przez ciasną bramę, bo szeroka jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują. Pamiętam, to było kiedy byłem w liceum, a może na studiach. Gościłem znajomych profesorów filozofii i dużo gadaliśmy, dużo rozmawialiśmy i któregoś razu opowiedzieli mi taką historię, którą zapamiętałem i bardzo mnie poruszyła.