Chlebak 27.03.2023

A Pan wysłuchał jej głosu. Gdy ją prowadzono na stracenie, wzbudził Bóg Świętego Ducha w młodzieńcu imieniem Daniel. Zawołał on donośnym głosem – Jestem czysty od jej krwi. Cały zaś lud zwrócił się do Niego, mówiąc – Co oznacza to słowo, które wypowiedziałeś? On zaś, powstawszy wśród nich, powiedział, czy tak bardzo jesteście nierozumni Izraelici, że skazujecie córkę izraelską bez dochodzenia i pewności? Wróćcie do sądu, bo ci ją fałszywie obwinili. Cały lud zawrócił w pośpiechu. Starsi zaś powiedzieli, usiądź tu wśród nas i wyjaśnij nam, bo tobie dał Bóg przywilej starszeństwa.

No i drugi element, to Daniel, młody człowiek, który jest odpowiedzią Boga na modlitwę Zuzanny, ale sam aspekt Daniela, tego, że musiał się wyłamać, przekroczyć w jakimś sensie tę kolektywną, tłumną sprawiedliwość i ją podważyć i powiedzieć nie, ja nie jestem winny krwi tej niewinnej osoby. Młody Nie wiadomo skąd, bo w tej historii Daniel pojawia się pierwszy raz dopiero, tak jakby jeszcze nikt z czytelników nie wiedział kim on jest. I to on właśnie, otwarty na prowadzenie Ducha Świętego, znajduje w sobie odwagę, żeby zatrzymać tę machinę niesprawiedliwości.

Czytamy tę historię, ta historia czyta nas. Gdzie jesteśmy? Daniel, starcy. Z Ewangelii według świętego Jana. Jezus udał się na Górę Oliwną, ale obrzasku zjawił się znów w świątyni. Cały lud schodził się do Niego, a On, usiadłszy, nauczał ich. Wówczas uczeni w piśmie i faryzeusze przyprowadzili do niego kobietę, którą dopiero co pochwycono na cudzołóstwie, a postawiwszy ją pośrodku, powiedzieli do niego.