Chlebak 18.04.2023

Każdemu też rozdzielano według potrzeby. A Józef, nazwany przez apostołów Barnaba, to znaczy syn pocieszenia, lewita, rodem z Cypru, sprzedał ziemię, którą posiadał, a pieniądze przyniósł i złożył u stóp apostołów. Wszystko mieli wspólne. Nie zapomnijmy, że dlatego wszystko mieli wspólne, bo potrafili się dzielić. A potrafili się dzielić dlatego, że rozumieli, że to co posiadają nie zyskali tylko dzięki własnej pracy, wysiłkowi, uporowi, ale że to co mają jest darem od Boga.

Był to zatem, w pewnym sensie, owoc ich wiary. To, że potrafili się dzielić Było owocem ich wiary. Nie altruizmu, nie charakteru, tylko owocem konkretnej wiary. Wiary w to, że wszystko, co mam, mam z Bożej dobroci, a nie dlatego, że mi się należy. Skoro Bóg zadbał o moje sprawy, to ja zadbam teraz o Jego. I skoro dał mi teraz, to da mi również jutro.

Dlatego może święty Franciszek nie pozwalał braciom budować dachu nad głową? Może dlatego święty Dominik nie pozwalał braciom zostawiać nic z tego, co użebrali na kolejny dzień, tylko wszystko rozdać? Może dlatego, żeby Uwierzyli, że skoro Bóg dał mi dzisiaj, da mi również jutro. A jeśli mi nie da, od razu nie umrę. A jeśli umrę, chwała Panu. To jest postawa wiary.

Ale ci, którzy biorą jałmużnę, oni również powinni pamiętać, że to nie pochodzi z ich wysiłku i zapobiegliwości, ale z Bożej łaski. Można być darmo z jadem, nie tylko zbierając dobra, ale także ich nie posiadając, dostając je od innych. Zarówno ten, który daje jałomóżnę, jak i ten, który ją przyjmuje, jest zagrożony pychą. Ale jeśli robimy to ze szczerego serca, z wiary, będzie nas to prowadziło do coraz większej, głębszej dojrzałości. Wszystko mieli wspólne, bo potrafili się dzielić.

Przywołuję tutaj przykład węża miedzianego na pustyni, który został wywyższony, by uratować tych, którzy zostali pokąsani przez węże na pustyni i sam mówi o sobie, że też będzie wywyższony, będzie tym, który będzie znakiem ocalenia dla tych, którzy I to wydaje się, że znowu jakoś nie odpowiada na te wyobrażenia, które ma Nikodem, które mają uczeni w Piśmie. Bóg nie zawsze objawia się nam tak, jak my byśmy tego chcieli, ale zawsze objawia się nam w pełni miłości.

Od tego, na ile będziemy mieli otwarte serca, na ile będziemy wrażliwi na Boże działanie, zależy to, czy pozwolimy Bogu na to, żeby On nam objawił się taki, jaki jest, na swoich warunkach, a nie tak, jak my tego chcemy, jakie my mamy wyobrażenia. Dziękujemy, że wspierasz dominikanie.pl. Potrzebujemy Ciebie.