Chlebak 14.06.2023

Pierwszego Przymierza do Przymierza Wiecznego. Mianowicie wszystko to, co dzieje się w Starym Przymierzu. Prawo, które Mojżesz nadaje, tablice kamienne, na których Słowa Boże są wypisane, Pismo Święte, różnego rodzaju wydarzenia z historii Izraela. One są jak cień, który rzuca Chrystus, który dopiero nadchodzi. I owszem, to już jest znak Jego obecności. To już jest znak tego, że On jest pomiędzy swoim ludem. Ale to jeszcze nie jest rzeczywistość sama. To dopiero zapowiedź. To dopiero jakiś przedsmak. Paweł, kiedy mówi o Starym Przymierzu, mówi, że ono było w chwale częściowej, że właśnie tylko jakaś część Bożej obecności, Bożego majestatu objawiła się w tamtych czasach.

I dopiero w Chrystusie poznajemy Boga takim, jakim jest, dopiero dowiadujemy się pełni objawienia, dopiero wtedy doświadczamy tego, kim Bóg jest w rzeczywistości. Dopiero wtedy, kiedy jakby wyjdzie zza rogu i już nie tylko cień będziemy widzieć, ale jego postać. Niemniej jednak Paweł słusznie zauważa, że nawet ta częściowa chwała to było coś zdumiewającego, bo przecież Mojżesz, który się modlił w namiocie spotkania, kiedy opuszczał miejsce z modlitwy, jego twarz jaśniała tak, że musiał ją zakrywać, aby Izraelici się nie bali. Był jakiś przemieniony wewnętrznie, aż świecił zewnętrznie właśnie po spotkaniu z Panem.

Co to się stało? Może być wiele na to powodów. Ja jednak zawsze najpierw szukam powodów w samym sobie. Czy aby nie stało się tak, że sprowadziłem Ewangelię, która jest pełna ducha, tylko do litery. Tylko do jakiejś opowieści sprzed lat. Opowieści o wspaniałym Zbawicielu, o wspaniałym Chrystusie, który jednak pozostał gdzieś w historii. Czy aby nie stało się tak, że sprowadziłem Ewangelię do litery, tzn. do pewnego zestawu przepisów, zestawu przykazań, mądrych rad, jakichś opisów tego, jak powinienem postępować? Czy nie stało się tak, że sprowadziłem Ewangelię do litery, ponieważ ograniczyłem w sobie nadzieję na to, do czego Bóg mnie wybrał?

Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w Królestwie Niebieskim. A kto je wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki w Królestwie Niebieskim. Chrystus mówi, nie przyszedłem znieść prawa i proroków, ale je wypełnić. Co oznaczają te słowa? Można je rozumieć następująco. W Chrystusie spełniają się zapowiedzi proroków, co często zresztą starają się zaznaczać ewangeliści w tekstach Ewangelii. Bardziej złożone jest wypełnienie prawa przez Jezusa Chrystusa. Tradycja Kościoła wskazuje, że w prawie Starego Testamentu można wyróżnić różne jego typy.

Jest prawo moralne, zwłaszcza 10 przykazań. Ono zostało wypełnione w taki sposób, że Chrystus je potwierdził i rozwinął, zwłaszcza w kazaniu na górze, gdzie na przykład przypomina przykazanie niecudzołóż i dodaje, że można popełnić cudzołóstwo w sercu bez zewnętrznego czynu. Jest w Starym Testamencie prawo kultyczne czy ceremonialne dotyczące ofiar, świąt. Ono zostaje wypełnione w Chrystusie w taki sposób, że wszystkie ofiary znajdują kulminację i wypełnienie w Jego jedynej ofierze z samego siebie, w Jego misterium paschalnym.

I wstąp w Starym Testamencie przepisy dotyczące życia społecznego, czasem się o tym mówi, że to takie prawo cywilne, I one były przeznaczone dla Izraela na czas oczekiwania Mesjasza i ich czas się wypełnił wraz z jego przyjściem. Nie obowiązują one wszystkich uczniów Chrystusa w tym kształcie, w jakim obowiązywały Izraela, chociaż w każdej społeczności świeckiej istnieją analogiczne prawa dotyczące życia społecznego. Taki szczególnie piękny obraz wypełnienia prawa przez Chrystusa znajduje się w Ewangelii św. Jana w opisie wesela w Kani Galilejskiej.