Chlebak 14.06.2023

Zapraszamy na Chlebak, codzienny komentarz do czytań mszalnych od dominikanie.pl. Dzisiaj usłyszysz Tomasza Grabowskiego i Michała Golubiewskiego z wydawnictwa W Drodze. Czytanie z drugiego listu św. Pawła Apostoła do Koryntianu. Bracia, jeżeli dzięki Chrystusowi taką ufność w Bogu pokładamy, to nie dlatego, żebyśmy uważali, iż jesteśmy w stanie pomyśleć coś sami z siebie, Lecz wiemy, że ta możność nasza jest z Boga. On też sprawił, że mogliśmy stać się sługami nowego przymierza. Przymierza nie litery, lecz ducha. Litera bowiem zabija, duch zaś ożywia.

Pierwszego Przymierza do Przymierza Wiecznego. Mianowicie wszystko to, co dzieje się w Starym Przymierzu. Prawo, które Mojżesz nadaje, tablice kamienne, na których Słowa Boże są wypisane, Pismo Święte, różnego rodzaju wydarzenia z historii Izraela. One są jak cień, który rzuca Chrystus, który dopiero nadchodzi. I owszem, to już jest znak Jego obecności. To już jest znak tego, że On jest pomiędzy swoim ludem. Ale to jeszcze nie jest rzeczywistość sama. To dopiero zapowiedź. To dopiero jakiś przedsmak. Paweł, kiedy mówi o Starym Przymierzu, mówi, że ono było w chwale częściowej, że właśnie tylko jakaś część Bożej obecności, Bożego majestatu objawiła się w tamtych czasach.

I dopiero w Chrystusie poznajemy Boga takim, jakim jest, dopiero dowiadujemy się pełni objawienia, dopiero wtedy doświadczamy tego, kim Bóg jest w rzeczywistości. Dopiero wtedy, kiedy jakby wyjdzie zza rogu i już nie tylko cień będziemy widzieć, ale jego postać. Niemniej jednak Paweł słusznie zauważa, że nawet ta częściowa chwała to było coś zdumiewającego, bo przecież Mojżesz, który się modlił w namiocie spotkania, kiedy opuszczał miejsce z modlitwy, jego twarz jaśniała tak, że musiał ją zakrywać, aby Izraelici się nie bali. Był jakiś przemieniony wewnętrznie, aż świecił zewnętrznie właśnie po spotkaniu z Panem.

Zresztą, kiedy czytamy Księgę Wyjścia, to widzimy wielkie cuda, których Bóg dokonywał w czasie wyprowadzenia Izraelitów z Egiptu, czy później na pustyni. A już w szczególności wtedy, kiedy Mojżesz wchodził na górę, aby otrzymać dziesięć przykazań. Ta chwała była przeogromna. I myślę sobie, że nawet możemy spojrzeć na samych siebie i powiedzieć, no chwileczkę, oni doświadczyli jakichś takich rzeczy, których ja nie doświadczam, a podobno to ja jestem w rzeczywistości. To ja mam większy dostęp do Boga. To ja jestem w stanie bardziej Go rozpoznać. Co się stało, że moje oblicze nie świeci? Co się stało, że kiedy ja się modlę, to góra się nie trzęsie, ani też nie ma błyskawic czy głosu trąb?

Co to się stało? Może być wiele na to powodów. Ja jednak zawsze najpierw szukam powodów w samym sobie. Czy aby nie stało się tak, że sprowadziłem Ewangelię, która jest pełna ducha, tylko do litery. Tylko do jakiejś opowieści sprzed lat. Opowieści o wspaniałym Zbawicielu, o wspaniałym Chrystusie, który jednak pozostał gdzieś w historii. Czy aby nie stało się tak, że sprowadziłem Ewangelię do litery, tzn. do pewnego zestawu przepisów, zestawu przykazań, mądrych rad, jakichś opisów tego, jak powinienem postępować? Czy nie stało się tak, że sprowadziłem Ewangelię do litery, ponieważ ograniczyłem w sobie nadzieję na to, do czego Bóg mnie wybrał?

Może jest tak, że sam narzucam na Boga jakąś ramę, jakieś ograniczenie swoich wyobrażeń i nie pozwalam Jemu działać w moim życiu tak, jak On tego chce. Trzeba nam od czasu do czasu postawić sobie takie pytanie, żeby zdać sobie sprawę z tego, czy żyjemy w Duchu Świętym, czy raczej przyzwyczailiśmy się po prostu do pewnego sposobu życia. Odnowienie wiary nie leży w zakresie naszych możliwości. To nie z nas bierze się prawdziwa miłość do Boga. To nie z nas bierze się wiara czyniąca cuda. Tak jak o tym pisze dzisiaj św. Paweł, ta możność pochodzi z Boga.

I wtedy, kiedy napotykam w sobie taką rutynę, taką skamielinę zamiast serca i kiedy zauważam, że ograniczam Boży rozmach swoim mikro świadkiem, to wtedy modlę się o Ducha Świętego i proszę o miłość do Boga, Na jaką on zasługuje. Bo prośba o Ducha Świętego jest niczym innym jak prośba o miłość Bożą. Nie tylko tę miłość, którą jestem pokochany, ale także tę miłość, którą mogę kochać. Duch Święty jest nam dany po to, żebyśmy byli zdolni do odpowiedzi Na miarę darów jakie otrzymujemy. Dlatego nie chodzi o to, żebyśmy tymi pytaniami się jakoś biczowali i żebyśmy po prostu wystawili sobie złą ocenę.

Chodzi o to, żeby nas odpowiedź na te pytania motywowała do tego, żeby wołać o Ducha Świętego, który rozpali nasze serce miłością do Boga, taką na jaką Bóg zasługuje. Środa, 14 czerwca. Z Ewangelii według św. Mateusza. Jezus powiedział do swoich uczniów Nie sądźcie, że przyszedłem znieść prawo albo proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę bowiem powiadam wam, dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w prawie, aż się wszystko spełni.