Chlebak 12.04.2023

Nie wiem oczywiście, czy on nawet żebrząc nie modlił się o to uzdrowienie. Nie wiem tego, nie mam prawa tutaj deliberować na ten temat. Ale tak sobie myślę, że nawet sama obecność w tym miejscu sprawiła, że Bóg go cały czas widział i wreszcie tak zwrócił na niego uwagę, że go uzdrowił. Jest taka piękna historyjka z życia wzięta, którą kiedyś usłyszałem od pewnego franciszkanina na Śląsku, kiedy głosiłem rekolekcje. Ten franciszkanin opowiadał, jak do kościoła na godzinę 18 na mszę przychodzili górnicy po swojej tam zmianie odpowiedniej.

Wielu z nich jeszcze było nie umytych do końca. Bardzo zmęczonych po ciężkiej pracy, jak to w kopalni. I jeden z tych górników stał obok jego konfesjonału. I ta msza tak trwała, trwała. Ten Franciszkanin tam w tym konfesjonale siedział. I w którymś momencie ten górnik po prostu ze zmęczenia, nastojąco usnął i wpadł do konfesjonału tego Franciszkanina. I wtedy ten braciszek mówi do niego, człowieku, jak jesteś taki zmęczony, to ty raczej po zmianie idź do domu. Po co ty siedzisz w tym kościele, męczysz się, a i tak nic z tego nie rozumiesz, i tak nic z tego nie wiesz.

I ten franciszkanin mi opowiedział, że dostał wtedy jedną z najlepszych lekcji w życiu, kiedy ten górnik spojrzał się na niego i tak w bardzo prosty sposób, bez jakiejś wyniosłości, ale powiedział mu, ojcze, Ale ja tu jestem i Bóg mi błogosławi. Koniec. Jaki morał? Może warto nawet, jeżeli do końca nie jesteś przekonany, a może nawet pod wpływem już wielokrotnych modlitw zezłoszczony na Boga i sfrustrowany, że nie dzieje się tak, jakbyś chciał, Może jednak warto nie zatrzymywać kontaktu ze Świętym.