Chlebak 09.02.2023

W Ewangelii według św. Marka. Jezus udał się w okolice Tyru i Sydonu. Wstąpił do pewnego domu i chciał, żeby nikt o nim nie wiedział. Nie mógł jednak pozostać w ukryciu. Zaraz bowiem usłyszała o nim kobieta, której córeczka była opętana przez ducha nieczystego. Przyszła, padła mu do nóg, a była to poganka, syrofenicjanka z pochodzenia i prosiła go, żeby złego ducha wyrzucił z jej córki. I powiedział do niej Jezus, pozwól wpierw nasycić się dzieciom, bo niedobrze jest zabierać chleb dzieciom, a rzucać szczeniętom. Ona mu odparła – tak, panie, lecz i szczenięta pod stołem jedzą okruszyny po dzieciach.

On jej rzekł – przez wzgląd na te słowa idź, zły duch opuścił twoją córkę. Gdy wróciła do domu, zastała dziecko leżące na łóżku, a zły duch wyszedł. To zdanie Jezusa jest typowe dla tamtego czasu, jest bardzo ostre i słyszymy w niej pewną formę, która może uwypuklić jakąś bardzo ważną treść. Przede wszystkim widzimy Syrokanicjankę, która jest obca, to jest człowiek obcy. To, co Jezus chce dokonać, to tak przemienić nasz wzrok, żebyśmy w człowieku obcym widzieli potencjalnego brata naszego w wierze.

Łatwo jest nam wpaść w takie myślenie, że my katolicy jesteśmy najważniejsi, że chcielibyśmy stworzyć swój chrześcijański świat, I ten świat bardzo często może być zamknięty. Jezus uczy jakiejś otwartości. Chciałbym tutaj przytoczyć słowo, zdanie jednego z naszych braci, Ojca Aleksandra, który mówił, że wszyscy jedziemy na tym samym wózeczku Miłosierdzia Bożego, więc lepiej się z niego nie spychajmy. To zdanie chcę odnieść do Syrofenicjanki, do wszystkich ludzi, którzy są dla nas może dzisiaj inni i obcy, natomiast trzeba w nich widzieć potencjalnych, a może nie tylko potencjalnych, ale i braci i siostry w wierze, że oni nimi mogą, czy są, już są.