Chlebak 05.08.2023

Że może teraz jest taki moment, w którym Pan Bóg mnie błogosławi, że może teraz jest taki moment, w którym Pan Bóg dotyka mnie swoim Słowem i to jest powód do świętowania, to jest mój jubileusz, to jest mój powrót do relacji z Nim. I oby takich powrotów było jak najwięcej, oby takich momentów do świętowania było jak najwięcej. Z Ewangelii według świętego Mateusza. W owym czasie doszła do uszu tetrarchy Heroda wieść o Jezusie i rzekł do swoich dworzan. To Jan Chrzciciel. On powstał z martwych i dlatego moce cudotwórcze w nim działają.

Herod bowiem kazał pochwycić Jana i związanego wtrącić do więzienia z powodu Herodiady, żony brata jego Filipa. Jan bowiem upominał go. Nie wolno ci jej trzymać. Chętnie też był, by go zgładził, bał się jednak ludu, ponieważ miano go za proroka. Otóż, kiedy obchodzono urodziny Heroda, tańczyła wobec gości córka Herodiady i spodobała się Herodowi. Zatem pod przysięgą obiecał jej dać wszystko, o cokolwiek poprosi. A ona przedtem już, podmówiona przez swą matkę, powiedziała – daj mi tu na misie głowę Jana Chrzciciela. Zasmucił się król, lecz przez wzgląd na przysięgę i na współbiesiadników kazał jej dać. Posławszy więc kata, kazał ściąć Jana w więzieniu.

Przyniesiono głowę jego na misię i dano dziewczynie, a ona zaniosła ją swojej matce. Uczniowie ze ziana przyszli, zabrali jego ciało i pogrzebali je. Potem poszli i donieśli o tym Jezusowi. Niesamowity moment, kiedy Herod pomylił mistrza z prorokiem. To pytanie do mnie. Czy ludzie patrząc na mnie są w stanie rozpoznać Jezusa Chrystusa? Czy swoim życiem nie zasłaniam swojego mistrza? Czy jestem uczniem, który ciągle pokazuje i żyje tak jak jego mistrz? Jak ten, którego Jan był prorokiem?