21 grudnia 2025

Na macie, na rękach, na kolanach. Wtedy już na chwilę odbiera mi głos. Serio. Gosia, nasza dyrygentka, nazywa to wspólnym wytwarzaniem oksytocyny. Tak niewiele trzeba było. Trzy pokolenia, mnóstwo serdeczności, życzliwości i ciepła od obcych sobie ludzi. Morze uśmiechów. Tego życzę sobie i nam wszystkim. Takich chwil, gdzie szczęście pojawia się znienacka, w pozornie błahych momentach. Zalewa nas, rozbraja, rozgrzewa od środka i zostawia pełnym wdzięczności. Uściski dla Ciebie Justynko i wszystkich Castmasowiczów Agnieszka. P.S. Chór mam jest w wielu miastach w Polsce. Zapraszamy serdecznie. No i to jest coś, co ja sobie zaraz wyszukam.

Chciałam to napisać jak zaklęcie, że nowy rok, nowe mieszkanie, nowy początek potrzebuje siły i ja i mąż by dać sobie radę z tym wszystkim, a jesteśmy wyczerpani kompletnie. Tylko te niewinne, szczere uśmieszki trzymają nas jakkolwiek przy życiu. Dużo zdrowia i siły dla was i Kostmasowiczów. Też Ci życzymy wszystkiego dobrego. Myślę, że wczoraj to, co powiedziałam jednej Castmasowiczce na temat też takiej trudnej sytuacji finansowej, to jest adekwatne. Poza tym nie wiem, czy my nie będziemy w podobnej sytuacji za rok, jeżeli wszystko dobrze pójdzie. I też się tego bardzo boimy, więc może trochę między wierszami daję znać, co się przez ostatnie dni działo u nas, bo się po prostu zdecydowaliśmy

Chciałam Wam podziękować za to, że poczułam się jak ktoś wartościowy, zaczęłam się lubić, a moja samoocena trochę się poprawiła. Dziękuję za Wasze rady, szczerość i ból brzucha ze śmiechu, za możliwość poznania Waszych zwierzątek, za ciepłe słowa, wspólne posiłki, za granie, historie, które mnie zmieniły i za to, że jesteście moim świętym gralem. Będziecie mi się zawsze kojarzyć z grudniem, bo wtedy musiałam Was opuścić. Kocham Was i dziękuję. Radosnych Świąt dla Ciebie, Justynko, Twojej rodziny i wszystkich Castmasowiczów. A ja teraz robię przerwę. Zbieram się na dół przywitać moją mamę, a potem ubieram się i wychodzę na wigilijkę. Jest już wieczór. Już nie jesteśmy sami.

Na wstępie chciałabym powiedzieć, że piszę do ciebie Justyno i Castmasowicze już trzeci rok z rzędu, ale to pierwszy raz, kiedy postanowiłam wysłać tego maila. Zastanawiający jest fakt, że na te poprzednie razy nigdy się nie zdecydowałam. Nie wierzę w przypadki. Ale co różni te lata? Mój stan, w jakim się znajduję. Poprzednie lata były najtrudniejszymi latami w moim życiu. Słuchając waszych historii z wieloma się utożsamiam. Szukając w nich jakiejkolwiek nadziei na to, że będzie lepiej, że w końcu poczuję, co to znaczy być osobą szczęśliwą. I tu spoiler. Dziewczyny, uwierzcie mi. Da się. Da się płakać ze szczęścia i z niedowierzenia, że cuda się zdarzają. Pochodzę z trudnego domu, w którym nie było uczuć, w którym był alkohol i ciężka sytuacja materialna.

Dziękuję, że mogłam to napisać. Może uda mi się usłyszeć to z ust Justyny. Przepraszam, że tak chaotycznie piszę to w emocjach, ze łzami w oczach i w zatłoczonym pociągu. Cudownych świąt i spokoju życzę nam wszystkim. Do usłyszenia w przyszłym roku. Bardzo pokrzypiająca historia. I też życzymy ci wszystkiego dobrego i tego, żebyś za rok napisała coś jeszcze szczęśliwszego. A teraz od Moniki będzie długi, długi list. Przepraszam Was za te wszystkie choinki. Neutralna historia. Droga Justynko i drodzy Castmasowicze, czuję się trochę odpowiedzialna za to, jak sporo z Was może postrzegać tę wyidealizowaną wizję dekoracji świątecznych.