21 grudnia 2025

Na macie, na rękach, na kolanach. Wtedy już na chwilę odbiera mi głos. Serio. Gosia, nasza dyrygentka, nazywa to wspólnym wytwarzaniem oksytocyny. Tak niewiele trzeba było. Trzy pokolenia, mnóstwo serdeczności, życzliwości i ciepła od obcych sobie ludzi. Morze uśmiechów. Tego życzę sobie i nam wszystkim. Takich chwil, gdzie szczęście pojawia się znienacka, w pozornie błahych momentach. Zalewa nas, rozbraja, rozgrzewa od środka i zostawia pełnym wdzięczności. Uściski dla Ciebie Justynko i wszystkich Castmasowiczów Agnieszka. P.S. Chór mam jest w wielu miastach w Polsce. Zapraszamy serdecznie. No i to jest coś, co ja sobie zaraz wyszukam.

O chórze mam w Warszawie i kto wie, czy się nie zapiszemy z tradycją. Co powiesz sobie sprzed roku? Historia neutralna. Update po roku. Cześć. W ubiegłym roku przeczytałaś mój mail, co było mega miłe. Bardzo dziękuję. Ja sprzed roku byłam w ciąży. Nie wiedziałam, czy to będzie syn czy córka. Stresowałam się, że będę rodzić w środku remontu nowego mieszkania i przeprowadzać się z noworodkiem. Gdy czytam treść ubiegłorocznego maila, wzruszam się i śmieję z siebie jednocześnie. Mam w głowie takie myśli. Dziewczyno, to nawet nie wiesz, co cię czeka w 2025. Nawet jeśli Castmas przestanie kiedyś istnieć, i tak będę pisać na koniec roku maile do samej siebie, by za rok spojrzeć na dzisiejsze problemy z nową perspektywą.

To bardzo ciekawe doświadczenie. Trochę żałuję, że nie mam półdekadnika. Anno Domini 2025. A teraz mały update. Gdy to piszę, do mojej piersi przyssana jest i zasypia najsłodsza na świecie dziewczynka, moja córeczka, która w ubiegłym roku z brzuszka słuchała Castmasu, a teraz towarzyszy on nam na wspólnych spacerach z psem. Martwiłam się rok temu przeprowadzką z nowolotkiem. No, to mała skończyła 7 miesięcy, a my przeprowadzamy się dopiero teraz na przełomie roku. Chociaż na chwilę obecną jest tam totalny syf i sajgon. Będą gołe ściany i jedynie kibel i aneks kuchenny plus podłogi. No i my na materacu w pustym mieszkaniu, ale w końcu u siebie i z ogródkiem dla pieska.

Chciałam to napisać jak zaklęcie, że nowy rok, nowe mieszkanie, nowy początek potrzebuje siły i ja i mąż by dać sobie radę z tym wszystkim, a jesteśmy wyczerpani kompletnie. Tylko te niewinne, szczere uśmieszki trzymają nas jakkolwiek przy życiu. Dużo zdrowia i siły dla was i Kostmasowiczów. Też Ci życzymy wszystkiego dobrego. Myślę, że wczoraj to, co powiedziałam jednej Castmasowiczce na temat też takiej trudnej sytuacji finansowej, to jest adekwatne. Poza tym nie wiem, czy my nie będziemy w podobnej sytuacji za rok, jeżeli wszystko dobrze pójdzie. I też się tego bardzo boimy, więc może trochę między wierszami daję znać, co się przez ostatnie dni działo u nas, bo się po prostu zdecydowaliśmy

Jak polubić święta? Poradnik dla wątpiących pisze do nas M. Na początku chciałam podziękować za to, że mimo różnych kłopotów, które ostatnio Cię spotykają, Castmas nadal działa. Dzięki. A głos Pana czytającego na zastępstwie coś pięknego. W ogóle chciałam się trochę odnieść, bo dzisiaj akceptowałam komentarze na Spotify i tam się znowu pojawiły, że nie szanuję słuchaczy. Kochani, ja Was cały czas mam w sercu, codziennie.

I... I trochę też ten Castmas to jest taka właśnie wypadkowa, czy nie wypadkowa, tylko może to jest też to, to jest taka kwintesencja świąt, że się po prostu napinamy, napinamy, napinamy, a potem coś nie wychodzi, jesteśmy rozczarowani. Ja na przykład przez dwa dnie się bałam nagrać, bo się bałam tej konfrontacji, że Dla mnie nagrywanie z auta czy szczere zdanie odnośnie braku sił na czytanie historii znaczy więcej niż tysiąc słów.

Wiem, że jesteśmy jako naród przyzwyczajeni do tego, by udawać, by nikomu przypadkiem nie złamać serduszka, ale to jest kłamstwo. A kłamanie krzywdzi bardziej niż szczerość. Wracając do tytułu, nie jestem osobą, która nienawidziła świąt i nagle zeznała oświecenia, a bardziej kimś, kto po czasie zaczął zauważyć fałsz tego czasu. I dlatego musiałam zmienić podejście, by nie stracić tej magii i niezwykłości. Odkąd pojawił się Castmas postanowiłam spędzać te 24 dni dbając o siebie i innych przez różne dobre doświadczenia i rytuały. Jednym z nich jest właśnie słuchanie Twojego podcastu, a także wyszukiwanie wszystkich możliwych audycji odnośnie tradycji świątecznych, rad jak przejść przez święta, gdy jest źle, historii jak inni spędzają święta w różnych zakątkach świata, a jest tego bardzo dużo w internecie.

Chciałam Wam podziękować za to, że poczułam się jak ktoś wartościowy, zaczęłam się lubić, a moja samoocena trochę się poprawiła. Dziękuję za Wasze rady, szczerość i ból brzucha ze śmiechu, za możliwość poznania Waszych zwierzątek, za ciepłe słowa, wspólne posiłki, za granie, historie, które mnie zmieniły i za to, że jesteście moim świętym gralem. Będziecie mi się zawsze kojarzyć z grudniem, bo wtedy musiałam Was opuścić. Kocham Was i dziękuję. Radosnych Świąt dla Ciebie, Justynko, Twojej rodziny i wszystkich Castmasowiczów. A ja teraz robię przerwę. Zbieram się na dół przywitać moją mamę, a potem ubieram się i wychodzę na wigilijkę. Jest już wieczór. Już nie jesteśmy sami.

Na wstępie chciałabym powiedzieć, że piszę do ciebie Justyno i Castmasowicze już trzeci rok z rzędu, ale to pierwszy raz, kiedy postanowiłam wysłać tego maila. Zastanawiający jest fakt, że na te poprzednie razy nigdy się nie zdecydowałam. Nie wierzę w przypadki. Ale co różni te lata? Mój stan, w jakim się znajduję. Poprzednie lata były najtrudniejszymi latami w moim życiu. Słuchając waszych historii z wieloma się utożsamiam. Szukając w nich jakiejkolwiek nadziei na to, że będzie lepiej, że w końcu poczuję, co to znaczy być osobą szczęśliwą. I tu spoiler. Dziewczyny, uwierzcie mi. Da się. Da się płakać ze szczęścia i z niedowierzenia, że cuda się zdarzają. Pochodzę z trudnego domu, w którym nie było uczuć, w którym był alkohol i ciężka sytuacja materialna.

Dziękuję, że mogłam to napisać. Może uda mi się usłyszeć to z ust Justyny. Przepraszam, że tak chaotycznie piszę to w emocjach, ze łzami w oczach i w zatłoczonym pociągu. Cudownych świąt i spokoju życzę nam wszystkim. Do usłyszenia w przyszłym roku. Bardzo pokrzypiająca historia. I też życzymy ci wszystkiego dobrego i tego, żebyś za rok napisała coś jeszcze szczęśliwszego. A teraz od Moniki będzie długi, długi list. Przepraszam Was za te wszystkie choinki. Neutralna historia. Droga Justynko i drodzy Castmasowicze, czuję się trochę odpowiedzialna za to, jak sporo z Was może postrzegać tę wyidealizowaną wizję dekoracji świątecznych.

I wiele bombek ma swoją historię i orientacyjne stałe miejsca na choince, mimo że co roku jest żywa choinka i przecież z innym układem gałązek. Jest tam sporo współczesnych bombek, które sama kupiłam, ale też są takie, które często są starsze ode mnie i moich rodziców. I tu jeszcze ostatnia ciekawostka, może to jest jeden z najciekawszych maili castmasowych. Bo babcia, mama mojej mamy, ze swojego domu rodzinnego przywiozła kiedyś kilka ocalałych bombek, w tym jedną typu reflektor, czyli taką wklęsłą, której środek jest trochę jak wnętrze na przykład lampki rowerowej albo latarki. Kojarzysz takie? Stąd ta nazwa i od dziecka pamiętam, że była tylko taka jedna bombka w całym pudle.