18 grudnia 2025

Pierwsza historia na dziś to historia Zofii. Cześć Justynka i witajcie słuchacze, nowi i ci, którzy są z Castmasem od początku. Na początku zacznę od tego, że pisałam w tamtym roku maila, którego Justynko przeczytałaś i bardzo się z tego cieszę. Tamte święta były dziwne. Uciekliśmy z narzeczonym, wtedy jeszcze, do Norwegii właśnie od świąt, których wtedy nie znosiłam. Były dla mnie czymś traumatycznym, nie rozumiałam dlaczego ludzie się tym tak jarają. Ale było tak dlatego, że kojarzyły mi się z kłótniami rodziców w domu, zawsze były wyzwiska, a ostatecznie siadaliśmy do wigilijnego stołu w niepełnym składzie.

Jest czuły, opiekuńczy, taki o jakim zawsze marzyłam. Trzymaj za nas kciuki. I muszę ci powiedzieć, że odliczałam dni do Castmasu. Kocham ten klimat. Włączam go na cały dom. Sprzątam, dekoruję, gotuję. Po prostu chłonę ten czas całą sobą. Jeszcze chwila i zacznę lepić pierogi. Ale nie takie tradycyjne. Ciasto powstaje tak jak na pizze. W środku jest farsz grzybowy lub z twarogiem i ziemniakami. Smażę je na głębokim oleju. Przepis pochodzi ze stron mojej mamy. Mówię Ci – rewelacja! Święta to dla mnie moment refleksji, spokoju i bycia z rodziną i choć dzieje się w moim życiu bardzo dużo, Castmas co roku daje mi takie poczucie ciepła, spokoju i powrotu do czegoś znajomego.

Dlatego dziękuję za Twoją pracę, za prawdę, za to, że potrafisz być z ludźmi w ważnych momentach, nawet jeśli nie wiesz, że to robisz. I za to, że byłaś przy mnie przez cały rok, nie tylko w grudniu. Chciałbym dodać jeszcze jedną rzecz. Jeśli ktoś słuchający Castmasu będzie w te święta samotny i spędziłby pierwszy lub drugi dzień świąt samemu, to może do mnie napisać. Justyna, jeśli zechcesz, możesz przekazać mój kontakt mailowy. Chętnie spędzę ten czas z kimś, kto potrzebuje towarzystwa. Możemy pograć na konsoli, pogotować, pójść na spacer z psami lub po prostu posiedzieć obok w ciszy.