Sprawa 64: Jamie Lavis

Pojawiły się informacje, że w dniu zaginięcia Jamie mógł podróżować autobusem linii 219. Autobus ten jechał na wschód z centrum Manchesteru i przejeżdżał przez Openshaw w drodze do miasta Ashton-Under-Lane. Jamie znany był z tego, że dla zabawy jeździł autobusami. Zwykł siadać na przystanku przy Ashton Old Road, tętniącej życiem ulicy niedaleko rodzinnego domu Lavisów na ulicy Buckley. Podczas poszukiwań brata, dwunastoletnia Jane Lavis rozmawiała z lokalnym kierowcą autobusu, Darrenem Vickersem. To on prowadził linię 219 5 maja. Darren przypomniał sobie, że około 10.30 tego dnia do jego autobusu wsiadł chłopiec na przystanku przy Ashton Old Road.

– Nie miał przypadkiem na sobie ciemno-niebieskiego dresu Reebok'a? – zapytał Darren. Jane potwierdziła, że Jamie faktycznie był w takim stroju. To, że Darren znał markę dresu, wskazywało, że najprawdopodobniej widział Jamie'ego, bo ta informacja nie była powszechnie znana. Z jakiegoś powodu chłopiec przedstawił się Darrenowi jako Dale. Jamie miał bilet dzienny, który pozwalał mu podróżować bez ograniczeń przez cały dzień. Siedział z przodu autobusu i głównie wyglądał cicho przez okno, czasem rozmawiając z Darrenem lub kilkoma pasażerami. Jamie przejechał przez całe miasto wysiadając na stacji Ashton Under Lane na końcu trasy, po czym wsiadł z powrotem, gdy Darren zaczynał powrotny kurs do centrum.

W ten sposób chłopiec jeździł tam i z powrotem przez kilka godzin. Powiedział Darrenowi, że nie ma nic lepszego do roboty, a skoro miał bilet dzienny, Darren nie widział problemu, by pozwolić mu tak jeździć. Kilku innych pasażerów potwierdziło, że widzieli Jamie'ego w autobusie. Jednak nikt nie wiedział, dokąd poszedł, gdy w końcu wysiadł na dobre. Darren Vickers powiedział Jane, że zadzwoni na policję i przekaże te informacje. Odwiedził także rodziców Jamie'ego w ich domu, by podzielić się tym, co wiedział. Pomimo tego istotnego tropu, przez kolejne tygodnie nie było żadnych wiadomości o Jamie M. Lavisie. Około 300 osób zgłosiło, że rzekomo go widziało, ale policja była przekonana co najwyżej do trzech z tych doniesień.

Dziecko w tym wieku nie wie co myśleć. Bardzo łatwo nim pokierować. Czasami chciałbym cofnąć czas do tamtego poniedziałku i żeby Jamie został wtedy w domu. Policja Wielkiego Manchesteru miała ogromne trudności z prowadzeniem śledztwa w sprawie zaginięcia Jamie'ego Lavisa. Zwykle starali się współpracować z rodziną ofiary i na bieżąco informować ich o postępach w sprawie. Tutaj jednak było to wyjątkowo trudne. Głównym podejrzanym był bowiem człowiek, który stał się zaufanym członkiem rodziny Lavisów. Prawda była taka, że od samego początku detektywi mieli powody, by przyglądać się Darrenowi Vickersowi. Gdy siostra Jamie'ego, Jane, po raz pierwszy rozmawiała z Darrenem, obiecał on, że zadzwoni na policję i przekaże informację, że widział chłopca w swoim autobusie.

W czasie procesu Karen Spooner była w ciąży. Darren Vickers utrzymywał, że to jego dziecko. Karen została zmuszona do wykonania testu DNA, by udowodnić, że ojcem był jej długoletni partner John. Kiedy stanęła przed sądem, jasno powiedziała, że nigdy nie miała z Darrenem żadnego romansu. Jestem z moim partnerem od prawie 18 lat. Nigdy nie miałam powodu, żeby go zdradzić. Te kolejne kłamstwa Darrena Vickersa doprowadziły rodzinę Lavisów do rozpaczy. Jego twierdzenia trafiły na pierwsze strony tabloidów. Ludzie zaczęli szeptać za ich plecami. W okolicy Lavisów pojawiły się napisy sugerujące, że Karen spała z mordercą swojego syna.

Komisja nie zarekomendowała też sekretarzowi stanu jego przeniesienia do zakładu półotwartego. Vickers będzie mógł ubiegać się o ponowny przegląd zwolnienia w odpowiednim czasie. Bliscy Jamie'ego Lavisa musieli czekać ponad rok od jego zaginięcia, zanim mogli go pochować. Przez kolejne lata odwiedzali jego grób regularnie. W dokumencie Somebody's Daughter, Somebody's Son jedna z sióstr Jamie'ego mówiła, że radzi sobie skupiając się na rodzinie i pielęgnując pamięć o bracie. Odmówiła marnowania czasu na myślenie o Darrenie Vickersie, mówiąc, on nie zasługuje na moje myśli. Karen Spooner powiedziała w programie Real Crimes Crocodile Tears, że za każdym razem, gdy odwiedza Jamie'ego w dniu jego urodzin czy w Boże Narodzenie, myśli o tym, jak bardzo jest to niesprawiedliwe.