Sprawa 60: Kobieta z beczki
15 września 1878 roku trzech nastoletnich chłopców doglądało bydła w lesie niedaleko Silver Lake na Staten Island, kiedy natknęli się na drewnianą beczkę wystającą z błota. Podekscytowani perspektywą znalezienia skarbu, zaczęli gorączkowo rozkopywać ziemię wokół beczki za pomocą patyków. Tajemnicza zawartość była zabezpieczona kawałkiem dywanu. Gdy chłopcy wyciągnęli tkaninę, wypadło coś, co z pewnością nie było skarbem. Było to ludzkie ramię.Przetłumaczone z Case 73: Kobieta z beczkihttps://casefilepodcast.com/case-73-lady-barrelProdukcja:Anna Priestland - przygotowanie materiału, scenariuszMike Migas - narracja, dźwięk, muzykaJarosław Grabias - tłumaczenie Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
Kiedy pociągnęli za głębiej wepchany materiał, z beczki coś wypadło. Było to ramię. Przerażeni chłopcy przebiegli jakiś kilometr zanim dotarli do New Brighton, gdzie odnaleźli funkcjonariuszy Williama Sheehan'a i Johna Holta. Poinformowano również koronera, Daniela Dempsey'a. Gdy koroner przybył na miejsce, usunięto całą ziemię otaczającą beczkę, a także 25-kilogramowy kamień, który został na niej umieszczony, by ją ukryć.
Doktor William Walser przeprowadził wstępne oględziny, a jego obserwacje były następujące. Kobieta w wieku od 25 do 30 lat. Lśniące brązowe włosy, starannie zaczesane do tyłu i splecione w długi warkocz. Brak widocznych śladów przemocy. Wystający brzuch, jakby zmarła wkrótce po porodzie. Na podstawie stopnia rozkładu przypuszczano, że została zakopana kilka tygodni wcześniej. Coroner Dempsey natychmiast powołał ławę przysięgłych, zapewne z osób zgromadzonych w tłumie, a następnie zarządził przewiezienie ciała do kostnicy w dzielnicy West Brighton na sekcję zwłok. Gdy rozpoczęto sekcję zwłok, po całym Staten Island zaczęły krążyć pogłoski o pięknej kobiecie, którą znaleziono wepchniętą do beczki.
Początkowo zakładano, że niedawno urodziła dziecko. Jednak dokładniejsze badania ujawniły prawdę. Kobieta była w ciąży, lecz nie zdążyła jeszcze urodzić. W jej łonie znajdował się płód w wieku około 8 miesięcy. W tamtym czasie w stolicy doszło do kilku podejrzanych zgonów spowodowanych nielegalnymi, sfuszerowanymi aborcjami. Doktor Walser i koroner Dempsey uznali, że kobieta z beczki mogła podążyć tą samą drogą, prawdopodobnie umierając na skutek wewnętrznego krwotoku po nieudanej próbie przerwania ciąży. Dalsze badanie ujawniło niewielkie pęknięcie kości skroniowej po prawej stronie głowy kobiety. Jednak zarówno dr William Walser, jak i jego syn, dr William Walser Junior, wywnioskowali, że do urazu głowy doszło już po śmierci.
Ich ostateczny wniosek był taki, że kobieta była w zaawansowanej fazie przedwczesnego porodu i zmarła w wyniku ciężkiego krwotoku. Pozostawało jednak jedno pytanie. Kim była? Nie istniał żaden zgłoszony przypadek zaginięcia kobiety w okolicy, który odpowiadałby jej opisowi. Zdecydowano się więc na najlepszą znaną w 1878 roku metodę identyfikacji. Wpuszczono ludzi do kostnicy, by obejrzeli ciało i sprawdzili czy ktoś ją rozpozna. Niestety większość przybyła wyłącznie z czystej ciekawości, a nie z przekonania, że mogą znać zmarłą. Tłumy odwiedzały kostnicę, ale nikt nie potrafił jej zidentyfikować. Koroner Dempsey doszedł do wniosku, że kobieta nie mogła być mieszkanką Staten Island.
Przynajmniej nie od dłuższego czasu, jeśli w ogóle kiedykolwiek tam mieszkała. Mogła przyjechać tam wyłącznie po to, by przerwać zaawansowaną ciążę. Co według koronera i lekarzy było działaniem wyjątkowo ryzykownym. Koroner Dempsey zaczął się zastanawiać, czy kiedykolwiek uda im się ustalić tożsamość kobiety. W XIX wieku Park Silver Lake na Staten Island był tętniącym życiem terenem rekreacyjnym. Jezioro było wówczas dużym słodkowodnym zbiornikiem, utworzonym przez naturalne podziemne źródło, które uformowało się w epoce lodowcowej. Reklamowany jako najbardziej pożądane miejsce na pikniki na wyspie, teren słynął z łowienia ryb i pływania łódkami w cieplejszych miesiącach oraz jazdy na łyżwach zimą.
Plotki tylko podsycała informacja, że kobieta miała niezwykłą urodę. Gazety opisywały to odkrycie z makabryczną szczegółowością. Od The New York Times po gazety w Nashville w stanie Tennessee, niemal 1600 km dalej, zagadka kobiety w beczce fascynowała jak mało która sprawa w tamtym czasie. Wraz z rozprzestrzenianiem się wieści do coronera Dempsey'a zaczęli zgłaszać się ludzie przekonani, że znali tajemniczą kobietę. I tak rozpoczął się proces otwierający drzwi do ciemnych zakamarków stanu Nowy Jork, w których młode kobiety znikały w tak dziwnych okolicznościach, że władze nie nadążały z dokumentacją. Zaczęło się od pana Louisa Riga z Clifton, który przybył do kostnicy coronera z prośbą o obejrzenie ciała.
Coroner się zgodził. W 1878 roku, jeśli ktoś z ulicy chciał obejrzeć ciało i istniała szansa, że pomoże to w rozwiązaniu sprawy lub oficjalnej identyfikacji, pozwalano mu na to bez zbędnych pytań. Louis Rigg wyznał koronerowi Dempseyowi, pełen poczucia winy, że rok wcześniej był w związku z młodą dziewczyną o imieniu Ellen Murphy. Miał zamiar się z nią ożenić, ale musiał opuścić Clifton i szukać pracy w Nowym Jorku. Na krótko powrócił do Clifton miesiąc wcześniej i spotkał się z Ellen. Powiedziała mu, że jest w siódmym miesiącu ciąży. 6 września, zaledwie 9 dni przed odnalezieniem kobiety w beczce, Louis odwiedził dom, w którym Ellen pracowała jako służąca.
Dowiedział się, że zniknęła, ponoć dlatego, że ciąża uniemożliwiała jej dalszą pracę. Luis szukał jej wszędzie. Udało mu się odnaleźć jej kufer z ubraniami i kilka osobistych rzeczy, ale nie ją samą. Kiedy usłyszał o kobiecie znalezionej w beczce, przeczucie powiedziało mu, że to musi być ona. Bał się, że będąc w ciąży, bez ślubu i środków do życia, Ellen mogła szukać lekarza, który usunąłby ciążę. Pytała o to wcześniej, ale została odesłana. Może tym razem ktoś się zgodził i zmarła podczas zabiegu. Lewis powiedział, że Ellen miała jasnobrązowe włosy, które często zaplatała w długi warkocz i potwierdził, że miała idealne zęby. Koroner Dempsey zaprowadził Lewisa na cmentarz komunalny.
Lewis stanął z boku nieoznaczonego grobu, gdy grabarz wbijał łopatę w ziemię raz po raz, aż skrzynia została wydobyta. Rozkładające się szczątki kobiety zostały ułożone na trawie w pełnym świetle dnia. Jedynymi cechami umożliwiającymi identyfikację były 60-centymetrowy warkocz i komplet śnieżnobiałych zębów. – To ona! – wykrzyknął Louis. Rozpoznał ją po zębach. Louis wpadł w historyczny płacz, nie mogąc do siebie dojść. Koroner Dempsey nie był jednak taki pewien. Z opisu Louisa wynikało, że Ellen miała znacznie jaśniejsze włosy niż kobieta z beczki. Dempsey wiedział, że chloroform mógł wsiąknąć we włosy zmarłe i je przyciemnić, ale wciąż nie był przekonany.
Zwłoki kobiety z beczki ponownie pochowano, a Louis Riggs został wezwany na przesłuchanie przed ławą przysięgłych. Po wysłuchaniu jego historii, ława zapoznała się z zeznaniem gospodyni Ellen Murphy, która zeznała, że Ellen odeszła z pracy i zabrała swój kufer 30 sierpnia, mówiąc, że wraca do Irlandii na dwa lub trzy miesiące. Ale Louise znalazł jej kufer. Gdzie więc była Ellen Murphy? Czy to ona była w beczce? Wciąż nieprzekonany, coroner Dempsey kontynuował śledztwo. Coraz więcej ludzi się zgłaszało, każdy z własną, często mroczną lub skandaliczną historią o zaginionej córce, ukochanej lub przyjaciółce. Wszyscy prosili o możliwość obejrzenia tego, co zostało z ciała tajemniczej kobiety.
Większość nie była w stanie jednoznacznie stwierdzić, że to ich bliska osoba, ale niektórzy mogli. George Hamel z Sogertis w stanie Nowy Jork odwiedził cmentarz komunalny z żoną. Byli przekonani, że kobieta z beczki to ich córka, Annie Hamel. Po wysłuchaniu ich relacji, coroner Dempsey znów nakazał ekshumację ciała, co zaczynało już być normą. George Hamel wyjaśnił, że w 1877 roku, czyli roku poprzedzającym zdarzenie, jego trzynastoletnia córka Annie poszła pracować do bogatego małżeństwa w Saugerties. Gdy żona zachorowała i została wysłana do Nowego Jorku na leczenie, mąż zaczął nachodzić Annie, zapłacając ją pod koniec roku.
Nie informując rodziców Annie, mąż oznajmił, że dziewczyna choruje na puchlinę wodną i również wysłał ją na leczenie do Nowego Jorku. Annie już nigdy więcej nie widziano, a gdy jej rodzice usłyszeli o kobiecie z beczki, byli przekonani, że to ona. Doktor Walser początkowo określił wiek kobiety na 25 do 30 lat, ale w 1878 roku nie była to opinia poparta dokładnymi badaniami. Koroner Dempsey brał pod uwagę możliwość, że ciało mogło należeć do trzynastoletniej Annie Hamel, po raz kolejny wykopaną z ziemi szczątki kobiety. Gdy tylko George Hamel zobaczył warkocz, wykrzyknął, że to Annie, po czym wraz z żoną wybuchli płaczem. Koroner brał pod uwagę, że to rzeczywiście mogła być Annie, ale istniały już dwie różne pozytywne identyfikacje, która była prawdziwa, a może obie były błędne.
Wkrótce po tym, koroner Dempsey otrzymał list od lekarza rodzinnego Annie Hamel z czasów jej dzieciństwa. List zawierał informacje, że Annie złamała nadgarstek prawej ręki w wieku siedmiu lat. Jej kość prawego przedramienia ciała wykazywałaby ślady złamania. Nie byłoby wątpliwości, że to Annie, a zagadka zostałaby rozwiązana. Koroner Dempsey zgodził się na kolejną ekshumację w obecności George'a Hamela, jego adwokata i dawnego lekarza Annie. Wydobycie trumny zajęło grabarzom około pół godziny. Wyciągnięto ją z dołu i poluzowano wieko przy pomocy siekiery. W 1878 roku istniał tylko jeden sposób na sprawdzenie, czy istniał ślad złamania. Na polecenia koronera Dempseya lekarze odcięli oba ramiona.
Zaniesiono je do przebudówki przy cmentarzu, specjalnie przeznaczonej do oddzielania tkanek od kości. Pracownik cmentarny rozpoczął proces gotowania rąk, aby usunąć z nich pozostałe tkanki. Gdy skończył, przekazał kości lekarzom. Nie było żadnych oznak złamania. Anatomia obu rąk była idealna. Annie Hamel nie była kobietą z beczki. Bez współczesnych metod identyfikacji kryminalistycznej ustalenie tożsamości kobiety z beczki wydawało się niemal niemożliwe. Dempsey wiedział, że musi zmienić podejście i zaczął śledztwo od końca. Potrzebował świadka. Kogoś, kto coś widział. 11 dni po odkryciu kobiety w beczce, New York Times opublikował artykuł na temat śledztwa, które utknęło w martwym punkcie.
Choć coroner Dempsey ze Staten Island do tej pory nie zdołał rozwiązać tajemnicy tożsamości kobiety, której ciało znaleziono w beczce nad Silver Lake, To przynajmniej w toku śledztwa ujawnił niejednego trupa w szafie. Oprócz historii Ellen Murphy i Annie Hamel, koroner posiada obecnie niemal tuzin listów od przyjaciół młodych kobiet, które opuściły swoje domy w podobnych okolicznościach i od tamtej pory nie dały znaku życia. Lokalny dziennikarz odniósł się do smutnej sytuacji, jaka się rozwinęła, pisząc. To tragiczny obraz życia w metropolii i jej okolicach. Można by napisać tom o zaginionych dziewczynach, bogatych i biednych, pięknych i przeciętnych, wykształconych i prostych, które popadły w ruinę albo są poszukiwane przez rozpaczonych rodziców i przyjaciół.
Mężczyzna pchał taczkę, w której znajdowała się beczka. Tym mężczyzną, jak twierdził August, był Edward Reinhardt. August wskazał Reinhardta policji, kiedy usłyszał o kobiecie w beczce, ale funkcjonariusze nie podjęli żadnych działań. Reinhardt mieszkał przy ulicy Broome na Dolnym Manhattanie ze swoją nową żoną, Pauline Dietmar. Byli małżeństwem od lipca. Ponieważ policja zlekceważyła jego zgłoszenie, August zwrócił się bezpośrednio do koronera Dempsey'a i opowiedział mu co widział. Dempsey miał nadzieję, że w końcu znalazł świadka. 3 października 1878 roku Dempsey i August udali się do domu Reinharda, by August mógł formalnie potwierdzić tożsamość mężczyzny, którego widział z beczką w Silver Lake.
Reinhard wpuścił ich do środka i przyznał, że mieszkał na Staten Island aż do lipca. Prowadził sklep ze słodyczami przy ulicy Gore, dziś zwaną ulicą Broad, w Stapleton. Przeprowadził się na Manhattan, gdzie poślubił Pauline w lipcu. Koroner Dempsey przeszedł od razu do rzeczy i zapytał Reinhardta, czy zakopał beczkę w Silver Lake. Reinhardt stanowczo zaprzeczył. Powiedział, że jedyna beczka, jaką przewodził w tamtym czasie, to beczka pełna naczyń, którą 20 lipca przetransportował taczką do domu swojej siostry, w dniu, kiedy wyprowadzał się ze sklepu. W wyniku dalszego przesłuchania Dempsey dowiedział się, że Reinhardt był wcześniej w związku z kobietą o imieniu Mary Ann Keegan, zanim poznał swoją żonę, Pauline.
Reinhardt nie wspominał o wcześniejszych związkach, a Pauline o nic nie pytała. Gdy poprosił ją o rękę, nie wahała się ani chwili. Pobrali się 13 lipca 1878 roku i od razu wprowadzili się do mieszkania przy ulicy Broome na Dolnym Manhattanie. Tydzień po ślubie Reinhardt powiedział Pauline, że musi załatwić kilka spraw na Staten Island. Pauline pojechała odwiedzić go tamtego tygodnia, ale nie udało jej się go znaleźć. Kilka dni po aresztowaniu Reinhardta, Pauline została odwiedzona przez koronera Dempsey'a w towarzystwie dwóch funkcjonariuszy. Do koronera zgłosiła się kolejna rodzina, twierdząc, że kobieta z beczki to ich córka, Mary Ann Degnan. Mary Ann zaginęła w lipcu.
Co natychmiast przykuło uwagę Dempsey'a, to imię Mary Ann Degnan. Reinhardt powiedział wcześniej Dempsey'owi, że przed Pauline spotykał się z kobietą o imieniu Mary Ann Keegan. Dempsey od razu poczuł, że coś jest nie tak. Dempsey wysłuchał rodziców Mary Ann Degnan, którzy podali opis pasujący do tajemniczej kobiety znalezionej w beczce w sposób wręcz niepokojąco dokładny. Rodzice opowiedzieli, że Mary Ann pochodziła z Newark w stanie New Jersey i była mężatką. Jej mężem był mężczyzna prowadzący sklep ze słodyczami w Stapleton na Staten Island. Próbowali go odnaleźć, by zapytać czy wie coś o zaginięciu Mary Ann, ale ten zniknął. Przeprowadził się i nie udało im się go zlokalizować. Jego imię Edward Reinhardt.
Mary Ann Degnan została Mary Ann Reinhardt 24 listopada 1877 roku w kościele episkopalnym św. Pawła w Newark. Wynajmowali pokój w domu, w którym mieszkali również właściciele. Rodzice Mary Ann stracili z nią kontakt na początku lipca, czyli jakiś tydzień po tym, jak Reinhardt poślubił Pauline. Kiedy Dempsey przekazał tę informację Pauline, ta zgodziła się, by matka Mary Ann przyszła do jej domu na spotkanie. Pauline była zszokowana oskarżeniami i uświadomiła sobie, jak niewiele wie o swoim mężu. Zadeklarowała chęć pomocy matce Mary Ann. Pauline wysłuchała historii o Edwardzie Reinhardcie i Mary Ann Reinhardt. Po wysłuchaniu opowieści sięgnęła po własny akt małżeństwa.
Pani Degnan zbladła. To obrączka mojej Mary Ann, powiedziała. 9 października 1878 roku powołana przez koronera ława przysięgłych zebrała się ponownie. Podekscytowane szepty i plotki o możliwym zakończeniu sprawy rozprzestrzeniły się błyskawicznie. Rozeszło się też, że właśnie tego dnia może zapaść decyzja. Wypełnione tłumem korytarze Liberty Hall w New Brighton na Staten Island spowiła niemal grobowa cisza, gdy koroner Dempsey zajął swoje miejsce. Koroner przemierzył całe terytorium stanu Nowy Jork śladami tej sprawy, a tamtego dnia jego twarz wyglądała na bardziej posępną niż zwykle. Jakby ciężar każdej kolejnej ekshumacji spoczywał mu na sumieniu.
Reinhardt powiedział pani Degnan, że jej córka Mary Ann spodziewa się dziecka i że potrzebują trochę pieniędzy, by sobie poradzić. Na pytanie o stan zdrowia Mary Ann odpowiedział, że wszystko jest tip-top. Pierwszą osobą, którą wezwano do zeznań, była pani Pauline Reinhardt. Ubrana była na czarno, jakby w żałobie. Posłała swojemu mężowi karcące spojrzenie, po czym spuściła wzrok. Wyglądała na wyraźnie przygnębioną. Potwierdziła, w jakich okolicznościach poznała męża oraz opisała dziwny tydzień, który nastąpił po ich ślubie. Wyjaśniła, że udała się na Staten Island, aby się z nim zobaczyć, ale nigdzie nie mogła go znaleźć. Pauline opisała przed sądem, jak tuż przed aresztowaniem męża, po pierwszej wizycie korynera Dempsey'a, widziała, jak Reinhardt zwija kawałek dywanu typu Brussels, który leżał na podłodze.
A nawet jeśli zeznania nie byłyby jednoznaczne, wystarczyło spojrzeć na akt małżeństwa. Przed wszystkimi przedłożono dokument. Edward Reinhardt poślubił Mary Ann Degnan, która przyjęła jego nazwisko – Mary Ann Reinhardt. Osoba nazywająca się Mary Ann Keegan nie istniała. Aby wytłumaczyć się z beczki i taczki, Reinhardt powiedział, że często używał taczek w sklepie ze słodyczami i tego dnia jechał na Silver Lake, by nazbierać drewna na opał. Doktor William Walser złożył zeznania i potwierdził okoliczności, w jakich znaleziono ciało oraz ustalenia wynikające z autopsji. Największą zagadką dla koronera Dempsey'a było to, że jeśli Mary Ann Reinhardt rzeczywiście umierała przy porodzie, czy to wskutek aborcji, czy naturalnych komplikacji, to dlaczego żaden z właścicieli domu nie usłyszał żadnych odgłosów cierpienia, żadnych krzyków agonii, zupełnie nic.
U jego nóg stała skórzana torba oparta o krzesło. W tym momencie cała sala spojrzała w stronę torby, wiedząc, że w środku znajduje się czaszka tajemniczej kobiety z beczki, którą wszyscy uznali już za Mary Ann Reinhardt. Tego dnia, przed sądem, ponownie ekshumowane szczątki Mary Ann Reinhardt zostały po raz ostatni zaprezentowane rodzinie, która życzyła sobie, by im je wydali. Pani Degnan, wpatrując się w warkocz włosów i kilka podartych fragmentów nocnej koszuli, potwierdziła przed sądem, że należały do jej córki. I z tym, koroner Dempsey uznał, że zagadka została rozwiązana. Mężczyzna zmęczony jedną z żon zabił ją oraz ich nienarodzone dziecko i próbował ukradkiem rozpocząć nowe życie.
Pokazano wszystkie 24 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Dziękujemy za wysłuchanie reklam.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
„Dziękujemy za wysłuchanie reklam."
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
15 września 1878 roku trzech nastoletnich chłopców doglądało bydła w lesie niedaleko Silver Lake na Staten Island, kiedy natknęli się na drewnianą beczkę wystającą z błota. Podekscytowani perspektywą znalezienia skarbu, zaczęli gorączkowo rozkopywać ziemię wokół beczki za pomocą patyków.
Tajemnicza zawartość była zabezpieczona kawałkiem dywanu. Gdy chłopcy wyciągnęli tkaninę, wypadło coś, co z pewnością nie było skarbem. Było to ludzkie ramię.
Przetłumaczone z Case 73: Kobieta z beczki
https://casefilepodcast.com/case-73-lady-barrel
Produkcja:
Anna Priestland - przygotowanie materiału, scenariusz
Mike Migas - narracja, dźwięk, muzyka
Jarosław Grabias - tłumaczenie
Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.