#44 CAFE AZS - SIOSTRY KAŁUCKIE

Przed sezonem miałam postanowienie wrócić do wyrównania mojej życiówki, a okazało się, że w tym roku dziewięć razy pobiłam twój rekord życiowy. Więc bardzo mnie to cieszy i motywuje. Tak się zastanawiałem właśnie nad twoją historią, Olu, no bo rzeczywiście zawsze taka kontuzja to jest coś, co stawia pod znakiem zapytania dalszą karierę sportowca w każdej absolutnie dziedzinie, ale nie jesteś pierwszym sportowcem, z którym rozmawiam, albo którego historię znam, który opowiada o swojej kontuzji, po wyjściu z której nagle osiąga jeszcze lepsze wyniki. Próbuję to jakoś zrozumieć. Czy może ta przerwa, ten stop, ten dystans, którego się nabiera, pomaga? Myślę, że taka przerwa od treningów też pokazuje, jak bardzo kochamy to, co robimy. I też, nie ukrywam, mamy objęte czasu na rzeczy, których nie mieliśmy wcześniej, na uprawianie jakichś słabych punktów, co koniecznie nie mieliśmy czasu w przyszłości.

Nigdy nie jest za późno, więc wszystkich zapraszam. A Ola, Natalia, jeździcie w góry czasem na wakacje? Odpoczywacie? My głównie mamy przez cały sen zawody od marca do listopada, więc jeszcze nie ma czasu. Nas nie ciągnie, może po karierze, wiem, że dużo osób kojarzy wspomnienie też jako góry, a raczej nasz sport jest kompletnie inny i polega na kompletnie innych zasadach, więc może kiedyś po karierze, ale na razie nie mamy czasu. Bo tak się zastanawiam, czy ktoś taki jak ty Olu, ty Natalio, jesteście gdzieś na świeżym powietrzu i tak patrzycie na przykład na górę i oj kusi, myślicie sobie. Czasami idziemy w naturę, tylko bardziej w skałki. Zazwyczaj właśnie atakujemy polskie skałki w roztrenowaniu. Tak samo w tamtym roku byliśmy w Hiszpanii. Więc jest tego troszkę, ale tylko pod względem rekreacyjnym i tylko pod zabawę.