Kulisy profesjonalnego sportu - Mariusz Czerkawski- część 1
Jak rozpoczęła się jego kariera hokejowa?Jak odnalazł się w najlepszej na świecie amerykańskiej lidze NHL?Co sprawia, że w sportach zespołowych w krajach takich jak Szwecja, USA, Kanada panuje Esprit de Corps i dlaczego polskie drużyny nie odnoszą międzynarodowych sukcesów?O tych jak i wielu innych tematach rozmawiam z Mariuszem Czerkawskim - polskim hokeistą, menedżerem hokejowym, komentatorem sportowym i prezenterem telewizyjnym.Jednym z najwybitniejszych polskich hokeistów w historii.W latach 1991–2006 Mariusz był reprezentantem Polski w hokeju na lodzie, w 1992 olimpijczykiem z Albertville.W NHL spędził 12 sezonów i reprezentował w niej barwy pięciu klubów: Boston Bruins, Edmonton Oilers, New York Islanders, Montreal Canadiens i Toronto Maple Leafs.Został także pierwszym Polakiem w tej lidze, który wystąpił w Meczu Gwiazd NHL.
Zapraszam serdecznie do wysłuchania obydwu z nich. Podczas dzisiejszej rozmowy z Mariuszem dowiemy się m.in. jak rozpoczęła się jego kariera hokejowa, jak odnalazł się w najlepszej na świecie amerykańskiej lidze NHL, co sprawia, że w sportach zespołowych w krajach takich jak Szwecja, USA, Kanada panuje esprit de corps i dlaczego polskie drużyny nie odnoszą międzynarodowych sukcesów. Witam Cię Mariusz ponownie. Po kilku latach nie widzieliśmy się. Tak, zgadza się. Czas niestety szybko leci, ale miło znowu być, znowu się widzieć. Najważniejsze, że uśmiechnięci jesteśmy i idziemy do przodu. Dokładnie. Jest mi bardzo miło, że gościsz tutaj w moim podcaście. Nie będziesz chyba zdziwiony, jeśli zacznę naszą rozmowę od hokeja. Rozpocząłeś swoją... Możemy nawet skończyć. Możemy nawet skończyć, zobaczymy.
Rozpocząłeś swoją karierę w GKS Tychy i w ciągu 20 lat można powiedzieć okrążyłeś naszą planetę. Najpierw GKS Tychy, tak jak wspomniałem, później Liga Szwedzka, po czym w 91., w piątej rundzie draftu NHL zostajesz wybrany przez Boston Bruins. W NHL rozgrywasz mecze w barwach takich klubów jak wspomniane już Bruins, Edmonton Oilers, New York Islanders, Montreal Canadiens, Toronto Maple Leafs. Na koniec znów wracasz do GKS Tychy. Sumując, zbalansowana kariera w Polsce, Szwecji, USA i Kanadzie. Jak to się w ogóle stało, że młody chłopak z Polski rozpoczyna jako pierwszy Polak sportową karierę w NHL, najlepszej lidze hokeja na świecie? No tak, to rzeczywiście objechałem trochę krajów.
Nie dodałeś chyba jeszcze Szwajcarii, gdzie zanim w Tychach skończyłem karierę, to jeszcze w Szwajcarii grałem 2 lata i był epizod też taki dziesięcio chyba meczowy w Kiekoespo, czyli Finlandia. Tego nie wiedziałem. Także to jest na Wikipedii, tam można znaleźć, ale oczywiście no to było podczas tego lockoutu tak zwanego, tej przerwy w NHL w 90 chyba. To było czwartym, na samym początku i wtedy właśnie w Szwecji mógł tylko jeden zawodnik z NHL grać. Oczywiście wybrali chyba Matsa Sondina, co się im nie dziwi w Sztokholmie. No a my mieliśmy trochę wolnego i pojechałem wtedy do Finlandii na kilka meczów, ale już w styczniu odpalono znowu sezon, także szybki był powrót do Boston Bruins, także ten sezon można powiedzieć 2-4, 2-5 był taki trochę skrócony, chyba 47 meczów.
Przeważnie wtedy się mówiło o tej lidze niemieckiej, bo tam jednak sporo chłopaków wyjechało ze Śląska i grało i miało możliwości pościągania następnych zawodników. I prawdopodobnie może by tak było, tylko że wtedy pojechałem też w tym samym czasie na mistrzostwa Europy do lat 18. Te mistrzostwa były w Szwecji. W Szwecji zagrałem całkiem niezłe mistrzostwa i nasza drużyna też całkiem nieźle sobie radziła. Pamiętam taki pamiętny mecz, bo każdy mówi, kiedy był ten moment, że coś przeważyło albo kiedy był ten jeden, jedyny mecz, który był może bardzo ważny dla twojej kariery. Wydaje mi się, że wtedy jak graliśmy z Niemcami. Wygraliśmy chyba 8-7. Ja strzeliłem 7 bramek i miałem jedną asystę.
To w ogóle sprawa niespotykana tak naprawdę. Aż niemiecki trener w elicie tak naprawdę europejskich drużyn. Mieliśmy tam Związek Radziecki jeszcze w tamtych czasach i Czechosłowacja i Szwecja i Finlandia i Niemcy. Także tam naprawdę była czołówka europejska. I nawet nie wymieniam Szwajcarii, bo robiliśmy ze Szwajcarami co chcieliśmy wtedy w tamtych czasach. Czasy się zmieniły po 25 latach czy 30. Ale rzeczywiście to był taki wyjątkowy mecz. Ten trener niemiecki przyszedł do nas do szatni, bo to był też taki mecz, który dawał nam pewność zostania w tej licie.
A Niemcy wtedy musiały grać z jakąś inną drużyną, z innej grupy. Kulisy profesjonalnego sportu – Mariusz Czerkawski- część 1. To był też taki mecz, gdzie otworzył a propos, bo właśnie dlaczego draft, dlaczego później Szwecja i tak dalej. Wydaje mi się, że to ten mecz, bo w drafcie nagle wszyscy skauci tam byli. Grał tam Jaromir Ria, Paweł Bure, Fiodor chyba nie grał, on później na mistrzostwach do U-20 grał, bo on chyba jest rok starszy ode mnie, ale było naprawdę sporo chłopaków.
No i później oczywiście w Szwecji kilka opcji było, bo miałem i Dürgarden najpierw i później Lulio chciało mnie na północy i Kosztoko wtedy w tym samym czasie. No pojechałem oczywiście do Dürgarden na pierwsze testy, bo to był jednak ta drużyna mistrzowska, która zdobywała Puchar Europy. No i dlatego się nie spodziewałem, że wiesz, tu rozmawialiśmy o Niemczech, wiesz, może tam druga liga, może pierwsza, a tu nagle wskakujesz na Szwecję, gdzie są mistrzami olimpijskimi, mistrzami Kulisy profesjonalnego sportu – Mariusz Czerkawski- część 1.
Ja pamiętam jak dzwoniłem do trenera i do kierownika, to nie było takie łatwe, że oni mi dali, wiesz, mistrzostwa za 2-3 tygodnie. Ja bym się spóźnił z 2-3 dni na to zgrupowanie, bo miałem jechać na testy do Szwecji. Czyli nie na wczasy miałem jechać, tylko na testy, być na lodzie, trenować. I oni powiedzieli mi w pewnym momencie, że jak nie przyjadę od razu na te zgrupowanie, to już w ogóle mogę nie przyjeżdżać. Także to nie było hop-siup. Ja im mówię, słuchajcie, no wy rzeczywiście się zwariowali, znaczy nie ja, no na szczęście mój tata i tam kierownik drużyny z GKS-u trochę lobowali, bo mówią, no jak, no przecież on nie jedzie gdzieś poodpoczywać, tylko jedzie po prostu trenować, no jedzie do najlepszego klubu w Europie, no nie chcecie mu dać szansy dwa dni? Jak to się teraz wytłumaczycie z tego, jak ja wtedy zdobywałem, praktycznie byłem jednym z lepszych strzelców w lidze w 91.,
I wtedy chyba z Wojtkiem Tkaczem mieliśmy po 25 bramek. Król Strzelców mówił, no co wy, dwa dni się spóźnij, bo będzie w Szwecji na testach, to wy go nie przyjmiecie na zgrupowanie. Także wiesz, czasy były ciężkie, to nie było, wiesz, o super, ale tak, jasne, cieszymy się twoim sukcesem. Będziesz się rozwijał. Zajebiście, wiesz, jedź, tak, rozwijaj się, wracaj, wiesz, od razu, dwa dni później, trzy dni później, nieważne, tak. Nie, już było pod górkę i później oczywiście było pod górkę przy tym jak już oczywiście te testy były wszystkie zaliczone i wszystko fajnie, no wiesz teraz po latach jak z nimi rozmawiałem z niektórymi prezesami, no nie, nie no Mariusz, oczywiście, bo słuchaj tam było chyba z 5-6 osób, które praktycznie jechało na tą delegację. Gdyby wtedy hokej i klub tak naprawdę miał spokojne finansowanie, tak jak miał do tej pory przez kopalnię KWK Piast,
No to dlatego właśnie, że te całe zmiany szły na początku lat 90-tych, dlatego też mi się udało. Ja nie chciałem uciekać, nie chciałem zostawać, bo chciałem grać w reprezentacje, chciałem jechać na Igrzyska Olimpijskie. Jakbym tego nie zrobił, to też nie można było mieć podwójnego obywatelstwa. Nie mogłem wziąć szwedzkiego i polskiego, musiałbym z jednego zrezygnować, znaczy z polskiego zrezygnować i wziąć szwedzkie. Nawet to było po pierwszym roku, jak ja byłem w Szwecji, dostałem zaproszenie na kamp do Boston i też jak byłem w Bostonie, to mi powiedział Mariusz, po co masz wracać? Trochę problem mi był, jak z Sandinem był. Sandin też wyjechał, nie do końca klub, bo chciał puścić ze Sztokholmu. Po prostu został tam i powiedział, nie, ja nie wracam, jestem nr 1 w drafcie ogólnie.
Rzeczywiście wydaje mi się, że ta Szwecja mi pomogła. No jednak te trzy lata grania w Szwecji gdzieś tam z tymi najlepszymi pozwoliło odszyć się, po pierwsze nabrać pewności, po drugie trochę języka złapać, trochę takiego, nie powiem cwaniaństwa, bo jeszcze byłem młody, wjeżdżałem do Stanów, miałem 22 lata, ale już takiego Kulisy profesjonalnego sportu – Mariusz Czerkawski- część 1.
I będąc z nimi w drużynie, widząc jak oni się zachowują, jak podchodzą profesjonalnie do wszystkich rzeczy, aczkolwiek w Szwecji to było niesamowite, że większość z nich pracowała. Szwedów pracowała. My trenowaliśmy często o 14 godzinie. Większość z nich na pół etatu pracowała, a to w bankach, a to w finansowych instytucjach, a to na przykład Tomas Eriksson, kapitan wieloletni i kadry obrońca świetny, w meczu gwiazd wielokrotnie występujący, on był po prostu policjantem. Czasami nawet wpadał w mundurze na trening. To było niebywałe. Ula Josefsson czy Charles Berglund pracowali w bankach czy w dużych instytucjach. Także to było niesamowite, jak oni to wszystko dzielili, na takim poziomie grali, także sporo rzeczy da się powiązać, sporo rzeczy da się zrobić.
Oni później po tej swojej karierze mieli tą karierę następną, bo nie każdy przecież mógł później żyć sobie z tego, co ubrał. Tym bardziej Szwecja była bardzo droga, wtedy nie były na takim poziomie wynagrodzenia, może jak teraz, aż takie różnice. Między zwykłym obywatelem a tymi, co grają w ekstraklasie hokejowej czy piłkarskiej. Także to rzeczywiście nie było łatwe. Najtrudniejsze było oczywiście to, że te lodowiska, ogólnie pojemność na trybunach była dużo większa. Na szczęście u nas też było nieźle, bo my graliśmy na Globe Arena, którą w 1989 tworzyli na Mistrzostwa Świata. 1.
Wszystko razy dwa albo razy trzy. Tak, wszystko razy dwa. Także to trochę tak jak kiedyś Per Gessler też opowiadał anegdotę, bo rozmawiamy o Szwecji, Że on miał dwa domy w Sztokholmie i w Göteborgu i jak coś kupował to zawsze razy dwa. Wszystko miał to samo, same garnitury, koszule i tak dalej. Lato w ogóle jeździł bez niczego, tylko te same CD kupował, które lubił słuchać z muzyki, bo wtedy jeszcze był CD. Powiedz mi, co sprawia, że w sportach zespołowych w krajach takich jak Szwecja, USA, Kanada panuje esprit de corps, czyli taki prawdziwy duch koleżeństwa?
Dobra, świeża, przyjemna stacja benzynowa, gdzie chcesz spędzić czas i sobie przy okazji tankując robisz inne rzeczy i możesz naprawdę czuć się jak w jakimś innym świecie. Tam po prostu jest inaczej. Tam znowu wchodzisz na taki kamp, wchodzisz na lodowiska, wchodzisz na różne obiekty, wchodzisz na różne systemy treningów, trenerów, szkolenia, podnoszenie ich cały czas. Zapraszają też przecież Szwajcarów i Szwedów i sami jeżdżą do Szwecji na szkolenia i do Szwajcarii, do Finlandii. Nie boją się trochę różnych myśli trenerskich i dlatego wiesz, stworzyć drużynę to jest jednak wysiłek i to są lata pracy i ta piramida musi być szeroka na dole. Sporty indywidualne to zupełnie troszeczkę inna bajka.
Jak ja już jechałem do Szwecji, W 92 czy 93 to mieliśmy sztang 12, czyli po dwóch czy po trzech na jedną sztangę i się robiło te ćwiczenia. Wtedy mogłeś balansować ten ciężar. Wtedy każdy z nas dawał sobie maksa, zależy kto ile potrafił wycisnąć, czy podciągnąć na martwym ciągu, czy wyrzucić. Czy na klatę, czy na barki. To nie tak, że miałeś jedne hantle dla wszystkich. A u nas kiedyś tak było. Czy miałeś 16 lat, czy 36. Jak robiłeś circle, te stacjonarne ćwiczenia, to każdy miał ten sam ciężar. Czy to był weteran, czy to był małolat. Ja w wieku 16 lat po schodach nie potrafiłem zejść, bo robiłem źle ćwiczenia, źle ciągi, źle martwe ciągi, źle może przysiady robiłem.
Pokazano wszystkie 16 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podcast zaczyna się z powitaniem i przedstawieniem gościa – Mariusza Czerkawskiego, polskiego hokejisty i manażera.
Rozmowa skupia się na początkach kariery Mariusza Czerkawskiego, jego pierwszych doświadczeniach w GKS Tychy i Szwecji.
Mariusz opowiada o swoich doświadczeniach przygotowywania się do NHL, a także o pierwszych testach i testach w Szwecji.
Rozmowa skupia się na procesie draftu do NHL, a także na początkach kariery w Boston Bruins.
Mariusz opowiada o swoich doświadczeniach w NHL, w tym różnice między europejską a amerykańską kulturą hokeja.
Rozmowa skupia się na analizie sukcesów i niepowodzeń w hokeju, w tym porównywaniu kultury zespołowej w różnych krajach.
Rozmowa z Mariuszem Czerkawskim zamyka się na temat mentalności i systemu szkolenia w hokeju w różnych krajach.
Opis trudności i wysiłku związanych z treningiem i pracą w NHL.
Analiza okresów sukcesu i niepowodzeń w kariery zawodników, w tym opowieść o Mariuszu Czerkawskim.
Zakończenie rozmowy i zaproszenie do drugiego odcinka.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Jak rozpoczęła się jego kariera hokejowa?
Jak odnalazł się w najlepszej na świecie amerykańskiej lidze NHL?
Co sprawia, że w sportach zespołowych w krajach takich jak Szwecja, USA, Kanada panuje Esprit de Corps i dlaczego polskie drużyny nie odnoszą międzynarodowych sukcesów?
O tych jak i wielu innych tematach rozmawiam z Mariuszem Czerkawskim - polskim hokeistą, menedżerem hokejowym, komentatorem sportowym i prezenterem telewizyjnym.
Jednym z najwybitniejszych polskich hokeistów w historii.
W latach 1991–2006 Mariusz był reprezentantem Polski w hokeju na lodzie, w 1992 olimpijczykiem z Albertville.
W NHL spędził 12 sezonów i reprezentował w niej barwy pięciu klubów: Boston Bruins, Edmonton Oilers, New York Islanders, Montreal Canadiens i Toronto Maple Leafs.
Został także pierwszym Polakiem w tej lidze, który wystąpił w Meczu Gwiazd NHL.