#55 - CHŁOP TŁUMACZY BABIE THE BEATLES

Cześć Kaja, słuchaj mam ci bardzo dzisiaj dużo do powiedzenia o zespole The Beatles. Co wiesz o zespole The Beatles? Co wiem o zespole? Jak byłam dzieckiem to uczestniczyłam w takiej organizacji międzynarodowej na rzecz pokoju na świecie i tam śpiewaliśmy Imagine. Okej, było to bardzo bananowe zdanie, ale dzisiaj mam tak dobry humor, że nawet nie zwrócę na to uwagę. Słuchaj. Uwagi. Uwagi. Nie wiem, czy jeden odcinek starczy, żebym opowiedział ci o moim ulubionym zespole w historii muzyki rozrywkowej, ale postaram się zmieścić się w jednym właśnie odcinku. Jezu, ile tu jest notatek! Tak, chodzi o to, że nie chcę pomylić dat, więc wypisałem sobie najważniejsze daty, które tutaj są i też wypisałem sobie książki, różne tam rzeczy, które i najważniejsze fakty z życia prywatnego tutaj artystów.

A ja mogę coś powiedzieć, że jestem bardzo podekscytowana i jestem bardzo szczęśliwa, że będziesz się dzisiaj ze mną dzielił swoją pasją. Tak, no, trzeba sobie szczerze powiedzieć, że ostatnio nie jestem już aż takim, no, że nie słucham tylko Beatlesów, ale bardzo lubię. Trochę jest tak, że już tyle razy tego słuchałem, że wiesz, że już ciężko mi słuchać czasami tego, bo już znam po prostu każdy dźwięk, ale jak wychodzą jakieś nowe wersje, jakieś coś, to lubię sobie posłuchać. Dobra, część pierwsza. Początki. Zespół The Beatles w swoim klasycznym wydaniu tworzą cztery osoby. John Lennon, Paul McCartney, George Harrison i Ringo Starr. Nie było tak od początku zespołu, bo zacznijmy tak.

Możecie pomyśleć teraz o swoich babciach i dziadkach. Tak, dokładnie. Ringo i Paul cały czas żyją. Ringo ma już 85 lat, Paul ma 83. I bardzo często budzę się w nocy i muszę sprawdzić, czy coś się nie wydarzyło złego tutaj. Myślę, że to będzie bardzo smutny dzień, jak McCartney kiedyś umrze, jak każdy z nas za często o tym myślę. W każdym razie. Parę słów o ich dzieciństwie. Szczególnie tutaj skupię się na Johnny Lennonie i na Paul McCartneyu, no bo to sobie trzeba szczerze powiedzieć. Zespół The Beatles w 90% to jest Paul McCartney i John Lennon, bo oni pisali razem piosenki i podpisywali je zawsze Lennon i McCartney.

W sensie, że niestety, potem Lennon zapytał ile ma lat, ten mu powiedział, że 15, no i stwierdził, że nie będzie z gówniarzem, przecież grał w zespole i go odprawił wtedy. Ale jakiś czas później stwierdził, że kurczę, no trzeba go chyba wziąć do zespołu, bo on jest zbyt dobry, żeby go nie wziąć. Tutaj też oczywiście jest pełno książek, spekulacji, teorii na temat każdego wydarzenia w zasadzie z historii zespołu The Beatles i każdy obrósł legendą i każdy tam ma swoje jakieś teorie. Jedna z teorii mówi o tym, że Lennon bał się wziąć McCartneya do zespołu, bo wiedział, że on jest nawet może i lepszy od niego, bo Lennon zawsze był takim surowym raczej gitarzystą, Ale też chyba było tak, że ta ich rywalizacja bardzo wpłynęła na ich relacje, więc tutaj widać, że od pierwszych momentów było jakieś napięcie między nimi.

Wszystko się kręciło, wróćmy tutaj do Beatlesów. No i dlaczego mówię, że są te dwa rodzaje gitarzystów? No bo George był prowadzącym gitarzystą, co zrobiło ogromne wrażenie na wszystkich, no bo właśnie tak jak mówiłem, to nie było takie łatwe. Jeszcze nie było tyle materiałów, z których można się uczyć, takiej podstawowej teorii muzyki, która pozwala ci składać te melodyjki. I on poświęcił bardzo dużo czasu, żeby żeby to ogarnąć. No i tak, on jest jeszcze młodszy od nich. Teoretycznie tylko 3 lata, od Lennona i Rocco. No ale jak się jest nastolatkiem, to to robi ogromną różnicę. I ta przepaść utrzymała się, wiecie jak to jest, jak poznajesz kogoś, jak jesteś nastolatkiem, to trochę ta relacja między wami zostaje przez długi, długi czas, jeżeli między wami jest, wiadomo, że potem ta różnica wieku już jest prawie minimalna, ale jednak ta relacja trochę zostaje taka sama.

Potem w twórczości Johna on parę razy wracał gdzieś w piosenkach po prostu do tego wydarzenia. Jest na przykład taka słynna piosenka Julia, która właśnie jest prawdopodobnie jego mamie i też taki bardzo krótki utwór, ale który bardzo lubię, My mom is dead. I jest śpiewany trochę jak taka piosenka, którą się śpiewa dziecku na kołysanka, ale taka bardzo właśnie brutalna. Jeżeli chodzi o zespół, no to cały czas tam fruktuuje skład, się zmieniają coś tamtego. Zmieniają nazwę z The Quarrymen na Johnny and the Moondogs, gdzieś tam po drodze and the Silver Moondogs, Johnny and the Silver Beatles, bo kiedyś była taka moda, że się dawało imię lidera and the coś tam, nie?

Szczególnie w Liverpoolu, że były takie tam Johnny and the Hurricane i takie różne zespoły. W końcu stanęło na The Silver Beatles, pisane jeszcze normalnie przez dwa E, no bo potem dopiero 12 sierpnia 60 roku zmienili ostatecznie nazwę na The Beatles, gdzie jest gra słów, no bo z jednej strony to są żuki, a z drugiej strony to jest też beat, no bo tak się ten gatunek muzyki nazywał backbeat. Jeżeli chodzi o te wydarzenia do tej pory, które miały miejsce, to jest wspaniały film. Znaczy wspaniały. Ja go bardzo lubię. Polecam go sobie obejrzeć. Jest to film Nowhere Boy, gdzie główną rolę gra... jak on się nazywa ten chłop? Sam Taylor Johnson. Aaron Taylor Johnson.

I on totalnie nie chciało mu się grać. W sensie, on tylko grał dlatego, że go namówił Lennon do tego, i że dziewczyny na to leciały, on miał baz, bo go Lennon namówił, żeby kupić baz za pieniądze, które Dostał stypendium, bo on był artystą i dostał stypendium. Lennon go namówił, żeby kupić za to bas i grał na basie w Beatlesach. Wtedy oni mieli 3 gitarzystów, bo McCartney też grał na gitarze. Czyli Sutcliffe grał na basie, McCartney, Lennon i Harrison na gitarach i Pete Best na perkusji. Byli w piątkę na scenie, no i Lennon, McCartney i Harrison śpiewali. I dostali ofertę pojechania do Hamburga. Żeby tam grać w klubie ze striptizem.

W Niemczech. W Niemczech. No jako, że to jest też bardzo portowe miasto, no to stwierdzili, że pojedziemy do Niemiec Zachodnich, będzie fajnie. Na miejscu bardzo szybko okazało się, że lata 60. w Niemczech są lepsze niż w Liverpoolu. W zasadzie cała czwórka Beatlesów, w sensie, no tak, cała czwórka była z raczej robotniczych rodzin, poza może McCartneyem, którego tata był chyba właśnie jakimś takim, zaraz sprawdzę, ale wydaje mi się, że nauczycielem, chcę powiedzieć, ale nie jestem tego pewien. W każdym razie to był jedyny taki dom. No i dom niby teoretycznie Lennona, ale tylko przez to, że ta ciocia była taką brytyjską, taką ciocią.

O, trochę daje taki vibe Twiggy. Tak, tak, tak, no rzeczywiście. I ona też zrobiła taką pierwszą sesję zdjęciową Beatlesów, gdzie jeszcze są takimi Teddy Boys, czyli no takimi niegrzecznymi chłopakami, co po prostu chodzą z tymi kosami i zrobią ci krzywdę. No i oni po prostu wzięli sobie tą estetykę, ale nie wzięli sobie tego lifestylu. Tutaj z boku nawet stoi Pete Best jeszcze po prostu. Ale już chłopaki poznali Ringo Stara, bo razem z nimi spał przez jakiś czas i imprezował, bo zespół, w którym on wtedy grał, też był wtedy w Hamburgu, wcześniej się znali tak z Liverpoolu.

I kolejna dzieje się tragedia, bo Stuart stwierdza, że on to nie chce grać w ogóle w tym zespole, no bo to jest bez sensu zupełnie. W ogóle mu to nie sprawia radochy i on tylko jest w tym zespole, bo to jest marzenie Johna, nie jego. No i... I zostaje w Hamburgu. Chłopaki wracają do Liverpoolu, on zostaje w Hamburgu. Ze swoją dziewczyną. Ze swoją dziewczyną i 10 kwietnia 1962 roku pęka mu w głowie, właśnie tutaj nie wiadomo, wcześniej brał udział w jakiejś bójce razem z Lennonem w 1960 roku, jeszcze przed odejściem z Beatlesów, ale i wtedy zaznał jakiegoś urazu głowy i jest teoria, że to właśnie sprawił, że 10 kwietnia 1962 roku miał udar mózgu

Uwielbiony film. W każdym razie, tutaj dochodzimy do momentu, że w 1961 roku wydarzyła się też taka rzecz, że zobaczył ich pierwszy raz Brian Epstein. To był z żydowskiej rodziny chłop, który prowadził sklep z płytami. I nagle dzieciaki zaczęły różne przychodzić, że czy ma płytę Beatlesów. No, że nie ma, że kto to w ogóle jest, nigdy nie słyszał. No i że tutaj grają koncert, tam 200 metrów czy coś, w The Cavern. I on tam poszedł, no i go oczarowało. Tutaj wydaje mi się, że też ważną informacją jest to, że Brian był gejem. Więc jest też taka jakaś teoria, że on po prostu był zakochany w Lennonie. No i ogólnie no czterech fajnych chłopaków, fajnie ubrani, grają, tyryryry. To nie była jego muzyka, bo on walał orkiestry i takie po prostu granie.

Ogólnie warto sobie tego posłuchać. Jest to bardzo surowe i takie po prostu brutalne, ale zostało to odrzucone, więc bardzo to jest śmieszne. Epstein się nie poddaje, mówi, chłopaki, damy radę, ciśniemy itd. I to jest ważne, tak jak mówi, żeby mieć jednak taką osobę, która w ciebie wierzy, nawet jak ty może już przestałeś, no bo to była po prostu smutna sprawa. No i tutaj co? 6 czerwca Epstein w końcu wymodlił, w końcu gdzieś wychodził, w końcu mu dali szansę. On też miał taką kartę, że ja jestem właścicielem sklepu muzycznego. Ja od was kupię dużo płyt, jak wy mi dacie sesję dla mojego zespołu, bo wtedy, no nie można było tak jak teraz, że sobie w domu rozstawiasz mikrofony i se nagrywasz, tylko wtedy jeszcze jak Beatlesi zaczynali, to inżynierowie dźwięku, którzy byli w studiach, chodzili w białych kitlach, że to była naprawdę poważna praca, taka paranaukowa.

No bo tu mówimy o początku lat 60. W końcu dostali opcję sesji nagraniowej w EMI Studios przy ulicy Abbey Road, którą potem sprawili, że stała się nieśmiertelna. I to było 6 czerwca. No i tam sobie nagrywali, nagrywali. 18 sierpnia Ringo Starr zastępuje Peeta Besta jako perkusista. W 1962 roku. Chłopaki nawet nie mieli odwagi mu tego powiedzieć w twarz i wysłali Epsteina, żeby po prostu go wyrzucił. I 5 października wyszedł ich, czyli oni go wyrzucają w sierpniu. Okej, ale poczekaj, czyli gdyby ta deka ich wzięła, to Pete Best stałby się częścią Beatlesów?

22 marca wychodzi pierwsza płyta, 22 listopada wychodzi druga płyta, With The Beatles. Obie te płyty już są takie, że to jest poważny zespół, że oni grają dobrze, grają sprawnie rock'n'rolla, przez to pewnie, że w tym Hamburgu po prostu grali, grali, grali. Pytanie, czy te piosenki już były pisane przez duet Lennon-McCartney? Tak, właśnie już na Please Please Me też mamy cover, no bo Twist and Shout to jest... Nie, no tak, Twist and Shout to jest cover, A Taste of Honey to jest cover i Baby It's You. Boys, Chains i Anna to są covery, czyli jest ich sporo, no ale już jest I Saw Her Standing There, to jest słynne otwarcie płyty, tam na początku jest wyliczanie.

One, two, three, four. I ludzie tego nie robili, takiego one, two, three, four? Nie, to są takie bajery, no i to też sprawiało takie wrażenie, że słuchasz jakby koncertu trochę, że tak cię trochę to przenosiło. I myślę, że do dzisiaj największymi hitami z tej płyty to jest Love Me Do, Please Please Me, I Saw Her Standing There i Twist and Shout. Moim osobiście, ja bardzo lubię Anna Go To Him piosenkę i Baby It's You, ale to są też takie przesłodzone po prostu takie cukierki, ja to lubię takie czasami sobie Album jest uważany za jeden z najlepszych, ale to tak trochę jest z płytami Beatlesów, że każda jest uważana za prawie najlepszą.

To tak jest. Potem nagrali With The Beatles. Uważam, że to jest jedna z najbardziej stylowych okładek, jaka istnieje, bo jest czterech chłopów. Widać połowę ich twarzy, każdego z nich. Ringo jest poniżej, oni we trójkę są u góry. Trochę wyglądają jak księżyce, trochę jak... No i jest to... Dzisiaj pewnie byśmy powiedzieli, że przestylizowane nawet? Może? Lekko? Ale jest to bardzo mocne. Moim zdaniem to jest takie kampowe. Okej. W każdym razie z Beatlesami jest tak, że, ja tak przynajmniej uważam, że bardzo dużą częścią ich sukcesu jest to, że wszystko wokół nich jest stylowe. W sensie, że jest to proste przeważnie, ale jednak takie bardzo konkretne i bardzo, byśmy pewnie dzisiaj powiedzieli, no PR-owo dobrze to wszystko jest rozgrane. Okej, czyli jakby, ale to też jest tak, bo jak pracujesz z kimś, to niezależnie czy robisz, no bo rozumiem, że tutaj nie mieli dyrektora artystycznego, który tym zarządzał.

Po prostu było to bardzo nieprzyjemne. Ale zanim to, no to mamy tą wielką Beatlemanię i 7 lutego 64 roku dzieje się wydarzenie, które jest moim zdaniem bez precedensu do dzisiaj. O tym opowiada film Beatles 64, który widziałem teraz jak byłem chory niedawno pierwszy raz. I to jest nowy film z zeszłego roku. Opracowanie materiałów, które zostały nagrane. Czego? Wizyty Beatlesów pierwszej w USA. I nawet jak dzisiaj się na to patrzy, no to to jest tak, jakby ktoś zahipnotyzował po prostu cały naród. Jest to bardzo dziwna sprawa. Ja starałem się kiedyś tak to ogarnąć, jak to się wydarzyło i to się idealnie zgrały różne rzeczy po prostu w jednym momencie, żeby to się mogło wydarzyć.

No to na przykład, że Amerykańscy DJ'e, no bo wtedy DJ'e byli ważnymi osobami, które decydowały trochę o losie artystów, stwierdzili, że będą puszczali Beatlesów, bo widzą, że Wielkie Brytanii to zażarą, więc może tutaj też to zaży, a to, że brytyjscy artyści odniosą sukces w USA nie było wcale takie oczywiste, no bo to były bardzo osobne światy. Nadal trochę są, ale wydaje mi się, że chyba trochę mniej niż kiedyś. W każdym razie na tym filmie widzimy chłopów, którzy są po prostu zamknięci w swojej popularności, ale i tak moim zdaniem radzą sobie z tym całkiem nieźle.

Tak mi się wydaje przynajmniej. No to mamy 64 rok. W tym samym roku powstaje, tak jak mówiłem, kino jest bardzo ważne, film A Hard Day's Night. Noc po ciężkim dniu. Polski tytuł był po prostu The Beatles. I to jest film, gdzie oni grają siebie. Jest to film, komedia muzyczna, gdzie mamy wkomponowane piosenki, które oni grają z albumu Hard Day's Night. I to pokazuje nam ich przykładowy dzień. Zaczynamy od tego, że oni muszą uciekać od fanów, od fanek, które gonią ich po ulicach. Otwarcie tego filmu to jest właśnie, że oni biegną po ulicach i za nimi biegnie ogromny tłum. Potem mają nagrać koncert po prostu w studiu telewizyjnym, kłócą się z różnymi osobami.

Był kiedyś taki ziomek. I on był królem telewizji. Taki chłop, nie? Znam. Tak. No i w tych latach 60-tych on w zasadzie tworzył kariery. Że pojawienie się u niego mogło, wiesz, zmienić ci po prostu wszystko. I to było prawdziwe dawanie platformy. Dokładnie tak. No i on rzeczywiście wpuścił ich do siebie do programu po prostu. I jest jakaś taka trudna do potwierdzenia plotka, że jak oni grali wtedy u tego Eda Sullivana, to w Nowym Jorku nie było żadnej kradzieży samochodów w tym czasie czy coś tam. Ok, że każdy oglądał. Ogólnie bardzo często rozmowa o Beatlesach, czytanie o Beatlesach to jest jakbyś czytał hagiografię, po prostu jakieś religijne teksty i osoby, które są bardzo głęboko w historii Beatlesów to bardzo często to są fanatycy jakieś.

No i to już wtedy podkreśliło, że okej, czyli oni są już po prostu worldwide famous i tak to pewnie przez jakiś czas jeszcze sobie potrwa. A to było tak, że oni właśnie mieli takie głównie damskie publiczności, czy po prostu akurat na te fanki się najbardziej zwracała uwagę? Znaczy, jak patrzy się na publikę, no to wiadomo, kamera najchętniej pokazuje te dziewczyny takie w histerii, ale jest tam też dużo chłopów, też osoby, które wtedy miały na przykład kilkanaście lat czy kilka lat i potem w filmach dokumentalnych opowiadali, jak ważni dla nich byli Beatlesi i tak dalej, no to często to są też No bo wiesz, jest coś takiego, ja pamiętam, kiedy Harry Styles występował w Warszawie i różne portale internetowe polskie nie mogły uwierzyć, że tam dziewczyny nocują pod tym stadionem, czy tam przyszły od rana, żeby go obejrzeć.

I chyba trochę z tego, co pamiętam, jak czytałam książkę o Elvisie, to na początku jego kariery trochę tak było, że ta kobieca uwaga cię dewaluuje jako artystę, więc po prostu jestem ciekawa, że z tego, co kojarzę, to u nich to się nie wydarzyło, że i tak są uznawani za super. Ale pewnie trudno stwierdzić jak wtedy o tym mówiono. Mieli dużo problemów wtedy różnych. Na przykład Lennon pozwolił sobie na taki cytat, że Stwierdził, że są bardziej popularni niż... A, to było później. To było dwa lata później. Podczas drugiej wizyty. W każdym razie w 64. Potem wydali album Beatles For Sale. Po raz kolejny stylowa okładka i też mam tak... Czy to jest tak stylowe, bo ja już się na to napatrzyłem tyle razy, że mi się to wydaje stylowe, czy to jest tak, że po prostu...

Ja pamiętam, jak jeszcze mieszkałem w bloku na Szarych Szeregów w Bydgoszczy, no to tak było rzeczywiście, a teraz już psy jedzą lepsze rzeczy. Ale to nie jest tak, że psy na przykład nie mogą jeść kości kurczaka, bo się mogą zakrztusić? Bo te kości łamią się w określony sposób? Nie, nie. Chodzi o to, że to były zmielone kości. Co? Karma dla psów była wypchana po brzegi bogatą mączką mięsno-kostną. Powodowała ona, że psie wiekupy były białe. Bardzo ciekawe to było. Wiesz, kto jeszcze był biały? Beatlesi. I o tym warto może powiedzieć w tym momencie. A czy ich się uważa, przepraszam, czy ich się uważa za cultural appropriators? Właśnie o tym chciałem powiedzieć. Nigdy, znaczy nigdy, nigdy do mnie to wcześniej jakoś tak nie dochodziło. No teraz oczywiście gdzieś chyba w komentarzach, jak tam ktoś, jak gdzieś mówiłem właśnie o Beatlesach, no to tam po prostu ktoś właśnie zarzucił, że to jest po prostu...

Ja kiedyś widziałem takie zdanie i bardzo często do mnie wraca, że Słowianie to nie są biali ludzie. Generalnie teraz jest inaczej, a kiedyś było inaczej, tak powiem. Oczywiście, że to jest tak, że wzięli, przetworzyli sobie właśnie te, nawet w tym filmie właśnie Beatles 64, no to tam się wypowiadają członkowie zespołów, którzy byli inspiracją dla McCartneya i on im to powiedział, że po prostu byli inspiracją, no ale to on odniósł światowy sukces. No bo to jest ta też mieszanka, bo wczoraj mieliśmy trochę tą dyskusję. To ja może wprowadzę ją. Bo tak jak wiecie Szymon nagrywa podcast Samiec Beta z Mateuszem Płochą, który jest zajebisty i jest zajebistym scenarzystą.