#28 S*KS W WIELKIM MIEŚCIE: 20-LATKI VS 30-LATKI

I to nam ustawia trochę w kontekście wszystko, co się dzieje, ponieważ to jest odcinek, gdzie rozmawiamy o 20-latkach i 30-latkach. To jest super omawiać ten odcinek, Przededniu moich 30-tych urodzin. Boże, idealnie Szymon. Też co, no ja od razu dam znać, pewnie może chwilę o tym później pogadamy, ale ja na przykład, tak jak nie jestem specjalnie fanem seksu w Wielkim Mieście i tak po prostu and just like that, czyli ten powrót po latach do bohaterek, pierwszy sezon mi się bardzo podobał. Jestem chyba jedną z sześciu osób, Ej, ale to jest bardzo hot take, nie? Że to ci się nie podobało, a zwykle jest odwrotnie. No to jest bardzo ciekawe. Ja może jeszcze jakby słowem wstępu takiej historii serialu i dlaczego ten serial był ikoniczny. Ponieważ to był pierwszy serial w historii amerykańskiej popkultury i w ogóle przez to też światowej, który na tak dużą skalę opowiadał o życiu dojrzałych kobiet, które są singielkami i które podchodzą do seksualności w zupełnie inny niż taki tradycyjny sposób.

Co? ! Nie? Nie! Boże, Szymon! Nawet załóżmy, oglądałam wczoraj ten program Netflixa o tych raperach. No i tam jest bardzo dużo osób w wieku tam 19, 20, 23 lat, tam 26, no w ten sposób. No i my czasami... Były takie momenty z Dawidem. Że tam się coś działo i mam tak nadzieję, boże, jacy oni są młodzi. To było tak, w sensie zaczynasz odczuwać tą różnicę i z jednej strony jakby jesteś dumny, dumna z tej drogi, którą przeszłaś w swoich latach dwudziestych, a z drugiej strony jest z tym związana jakaś strata. To znaczy, że nasze lata dwudzieste są tak idealizowane w mediach, ale też w ogóle w takiej rozmowie, że ja zawsze miałam takie podejście, że do trzydziestki to ja już na pewno Więc wynika z tego jakaś taka naturalna presja.

To opowiedzmy, co się wydarzyło, ponieważ nie możemy tego do końca puścić ze względu na bardzo fajną piosenkę, która leci w tle. Dziewczyny lądują na imprezie na plaży, tam sobie trochę żartują z tego, że dawno nie piły piwa z kega, czyli z takiej wielkiej beczki metalowej. Carrie spotyka tam młodą dziewczynę, która podchodzi do niej i mówi Boże, Carrie Bradshaw, jesteś taka zrąbista, super by było, gdybyśmy mogły jakoś się spotkać, ja też jestem aspirującą pisarką. I to też jest... Ja powiem ci, że mam taką historię zabawną. Około trzy lata temu, albo nawet to było więcej, więc ja miałam 26 lat, więc byłam jeszcze młodsza. Pamiętam, organizowałyśmy taki konkurs dla influencerów i jedną z nominowanych dziewczyn była bardzo popularna instagramerka Ciepłe Skarpety, którą może znacie.

Jest bardzo fajna taka feel-good person. I ona do mnie podchodzi, kiedy ona ma już wtedy jakieś, nie wiem, 100 tysięcy obserwatorów, coś takiego jakby, wiesz... Boże, Kaja, jak byłam dzieckiem, to cię oglądałam. Tak mnie zainspirowałaś. I ja w tym, a ja w tym momencie takie, wiecie, super. W sensie, że z jednej strony to jest bardzo miłe i takie jakby kibicuję jej, lubimy się, znamy się, a z drugiej strony sobie tak myślisz, jestem już stara, a równocześnie osiągnęłam, patrząc na papierze, dziesięć razy mniejszy sukces niż ty i takie... Słuchaj, bo też jest taka prawda, to często o płytach muzycznych tak się mówi, że są płyty, które na przykład się sprzedają w bardzo małej ilości egzemplarzy, na przykład parę tysięcy, ale powodowały, że parę tysięcy zespołów powstało. Na przykład jedną z takich płyt jest płyta Elena Valentino, uwaga, jedzie tramwaj.

A potem jak robisz to już milionowe, no to jesteś już bardziej z tym oswojona, więc na przykład ja jako moja starsza siostra, jako jakby w mojej roli starszej siostry, starałam się właśnie też to Zuzi pokazać, że zobacz, spokojnie, możesz wejść, możesz poznać ludzi, dajesz radę rozmawiać, bo to wszystko jest takie, że człowiek się mega stresuje, jak się idzie na pierwszy event albo jakąś tą… Boże, masakra. Ja mam kontrowersyjne zdanie na temat… Eventów? Jedzenia eventowego, nawet konkretnie. Nienawidzę tych małych tartelonek, które smakują wszystkie tak samo i nieważne, czy tam jest łosoś, ser, warzywo. One wszystkie smakują jak ziemia, posypką. I tylko jest kwestia tego, jaka to jest posypka i gdzie są czasy lat 90., że był Bigos, że było jakieś danie. Konkrety. W Benarze. Ale często też podają takie w BMR-ach dania bardziej konkretne.

Ale na przykład jak przychodzę tutaj albo mam takie wyjście, po prostu mam takie bardziej emulsje. No tak. A te psi kadła to chyba nie próbowały. Ja tego w ogóle nie lubię. Ja też codziennie sobie smaruję tatuaże. Często jak się ludzie mnie pytają, Boże, Kaja, masz taki ładny tatuaż. Bo ja serio codziennie też je smaruję. No, więc trzeba dbać o skórę. Jest ta wielka sprawa, chyba kiedyś o tym gadaliśmy, dlaczego teraz ludzie wyglądają trochę młodziej niż tam w latach 70-tych, 80-tych. Ja słyszałem o takich, no wiadomo, trzech głównych rzeczach. Jedno, ubieranie fryzury. W latach 90-tych zaczęły się wielkie kampanie picia wody, w sensie, że firmy zaczęły sprzedać butelkowaną wodę, więc żeby pić wodę i ludzie zaczęli pić więcej wody. Nawodnienie. No i trzecie właśnie, że kremy i ogólnie kosmetyki, ochrona przed słońcem, że w ogóle zaczęliśmy o to dbać.