Dziadki Niemieckie, Roboty Radzieckie

Uwielbiam, że to nie są duże gesty, duże sprawy. To zazwyczaj jest ten jeden mały kamyczek w ogródku, który sprawia, że jesteś łopem. Kibel niedomyty po straniu. Czy coś, niespuszczona woda. Jakby... to nigdy na ciebie nikt się nie patrzy w takim ogólnym rozrachunku historycznym, że wspaniały mężczyzna, że troskliwy, że dobry, że zarabia, że pracuje, że nie bije, że się opiekuje, że wspiera, tylko kurwo nieudaczniku, leniu, parszywy, nie wstawiłeś tostera do szafki. Ile ja mam to dźwigać? Cały świat na moich barkach, a ty tostera nie możesz stawić? Jezusie, wiem co czułeś. Cały świat na swoich ramionach. Eli!

Może dalej masz teraz wolnego? Co z tego, że jedną ręką? Ja ci płytkę przytrzymam. Więc droga redakcji, co robić w tej sytuacji? Dla wiarygodności przesyłam zdjęcie. Jezus, jak mi chłopa szkoda. Chodź tu, przytulę cię, przyjedź do minic. W plejaka se pograbię. W rodzinie się przejedziemy może, zobaczymy. Moneczki się napijemy, no. No, no, winik jest pod baszem. Szpachle! Rób mi, siu. Co? Boli, bo. Oj, boli, bo. Rozruszaj. To tych górnych nie układa. Jak z pracy przyjdę, to cię przytrzymam. Tyle co do nosa. Żeby za bardzo ręki nie podnosić. Schylać się też nie możesz? To weź te rakoty też użymy razem. Spokojnie, zrób środkowy pasek. Rozchodzisz się. To jak joga. Porozciągasz się.