Jagna Niedzielska i David Gaboriaud - Rozmowy o NO WASTE

No bo właśnie zawsze nawiązujesz te tematy alpejskie, to myślę, że właśnie jesteś tak typowo z tych okolic, ale jednak masz pochodzenie paryskie. Tak, no bo rodzice... O Boże, to byśmy tak classy. Adopcyjnie właśnie można powiedzieć, alpejsko-sabałdskie, dokładnie, Sabałdia, bo taki region się nazywa, przepięknie. Który był kiedyś częścią twojego kraju, Włochy. Jak wierzyliście, że to było? Tak, od 17 lat, ale tam nigdy nie mieszkałem paradoksalnie. To jest tak, że jak rodzice się wyprowadzili właśnie w tych górach, to ja wtedy rozpocząłem studia. Więc studia mnie prowadziły w różnych zakątkach Francji i świata, a do rodziców przyjechałem tylko na wakacje czy tam na jakieś krótkie urlopy.

I ja uważam, że to też się dzieje, że ten dialog między konsumentem a innymi podmiotami się buduje. Wiecie, jak to jest? Naprawdę, mówię teraz poważnie, weź to nagraj. Przestroga dla wszystkich mam. Moja mama wychowywała mnie w takim duchu na zasadzie, że jesteś najmądrzejsza, najładniejsza, najfajniejsza. I ty potem rośniesz i idziesz. I jeszcze, nie daj Boże, nagrywasz program kulinarny i nagle patrzysz w tą kamerę i tak, no nie, nie jesteś ani najładniejsza, ani najfajniejsza, ani nawet najmądrzejsza. I zaczynasz nad sobą pracować. Jezu, wiecie co? Byłam teraz w ogóle na, bo moja koleżanka wyszła za Włocha w tym roku. I byłam na weselu w Przemyślu, gdzie połowa wesela albo i 70% to byli Włosi.

No tak, czyli zapłacisz za swój stek przysłowiowy 200, Ale wiesz, że ten stek będzie warty tego, ponieważ krowa będzie szczęśliwa, będzie faktycznie tak zwany grass-fed, czyli jakby karmiona tylko i wyłącznie trawą, będzie miała te hektary i będzie mogła sobie przejść, a nie po prostu zamknięta w jakichś tam dziwnych okolicznych przyrodach, gdzie ona po prostu będzie nie szczęśliwa i to mięso będzie w ogóle niesmażne. Ja czytam teraz bardzo dużo o rolnictwie regeneratywnym, tak żeby wiedzieć, co to znaczy i co to jest. I powiem wam, że to jest niesamowite. To ja? Boże, przepraszam. Byłam na takim spotkaniu.

I teraz uwaga, a ja wam mówię o jednym hotelu, który marnuje półtorej bańki. Tam widać tę skalę, u nas nie widać tej skali, bo jak jest grupa, czasem prowadzę nawet wykłady, nie wiem, jest 200 osób na sali. Bardzo lubię je prowadzić na zasadzie dialogu, a nie monologu. W sensie, okej, to było już dawno, bo mamy pandemię. I staram się nawet z taką ilością rozmawiać, żeby wiedzieć, z kim mam do czynienia. I pytam się, a wam się wydaje, że wyrzucacie w ogóle? Nie, tam w ogóle nic. Boże, nawet ja wyrzucam, tylko staram się to kontrolować, monitorować. Właśnie to słowo, o którym mówiłam i które dla mnie jest najważniejsze. Czyli jest nadzieja. Wiecie, jak nie monitorowanie, to jest podglądanie. Jest trochę bardziej seks, podglądajmy się.

Na przykład wcale to nie będzie etyczne. Nie wiem. To znaczy myślę, że jeszcze musi minąć czas, żebyśmy wiedzieli. To jest trochę tak jak z plastikiem. Plastik się pojawił, zachłysnęliśmy się tym i my teraz już wiemy, że jest tego za dużo i skąd pochodzi i gdzie on jest i że nosimy sobie polar i on jest w plastiku. Płyn do mycia naczyń jest wypełniony mikroplastykiem, że szampony do włosów są wypełnione mikroplastykiem, ale to jest proces, słuchajcie, my dopiero teraz o tym mówimy, więc może nam się wydawać, że dużo wiemy, a może się okazać, że wcale nic nie wiemy. Boże, Paulo Sroelio. I do kompostowni. Tak. To co, kończymy?