Wszystko, co musisz wiedzieć o POSTAPO (Gość: Fedor)

Tutaj bardzo dobrym przykładem jest Metro 2033, generalnie całe jakby uniwersum Metro 2033 stworzone przez Dymitra Uchowskiego i przy jego udziale współtworzone przez innych twórców. Oczywiście też nie wszystkie powieści z tego uniwersum są takie stricte wschodnie, ale to właśnie Metro 2033 jest takim typowym przykładem wschodniego POSTAPO, gdzie Mamy informację, że stała się jakaś katastrofa. Możemy podejrzewać nawet, co dokładnie się stało, ale nie znamy daty, nie wiemy tak naprawdę jak to przebiegało i mniej jest właśnie skupienia na takich typowych danych, a raczej na tym właśnie jak sobie ludzie radzą właśnie w tym świecie w przypadku metra zniszczonym wojną nuklearną.

Jak się nieraz potrafią zmienić, jak się potrafią zachowywać, gdzie... plus jeszcze przejawia się właśnie to, co wspomniałem na samym początku, gdzie właśnie pokazany jest taki świat beznadziei tak naprawdę, że nie ma jakby możliwości ratunku dla ludzkości, która musi po prostu jakoś tam... Mówiąc wprost, dogrywać po prostu w tych nowych warunkach, bo sobie albo po prostu nie radzi, albo próbuje żyć starymi torami i jest to po prostu niemożliwe, ze względu na to, że świat też się zmienił. Odnośnie Metro. Metro jeszcze robi fajny zabieg. Ja akurat jestem teraz na trzecim tomie, czyli 2035. Ponad połowę przeczytałem. Tam jest też fajny zabieg. Tak naprawdę wiemy, że była wojna nuklearna.

Ogólnie to jest jedna z fajniejszych, ciekawszych książek z tego tematu. I on się trochę ciężko czyta, bo to nie są takie typowe dialogi, że mamy myślnik i słowa jakieś powiedział ojciec do syna itd. Tylko trochę musimy się też nauczyć w momencie, jak te dialogi, kiedy kto co mówi, bo to jest bardzo, są zbite, ale dostajemy bardzo fajną psychologię, tak naprawdę dylematy moralne i pokazanie, ile ojciec jest w stanie wytrzymać i poświęcić tak naprawdę, żeby jego dziecko, jego syn By ustalnie dalej przeżyć w tym świecie, który jest bardzo niebezpieczny, bo oczywiście tak jak to postapokalipsa lub mieć w sobie, ludzie się wtedy bardzo mocno dzielą, tak jak na przykład metro, o którym też zaraz wspomnę akurat z mojej strony, gdzie bardzo się mocno dzielą tak naprawdę, niektórzy chcą przetrwać za wszelką cenę kosztem innych, a niektórzy grupują się tak, żeby przetrwać tutaj wszyscy razem, pomagając sobie.

Odnośnie Metro, to jest co miałem powiedzieć. Ach, Metro, tak. Metro też jest fajnym przykładem pod tym kątem, że Po pierwsze, nawet jak człowiek kojarzy mniej więcej, jak wygląda sytuacja społeczna w Rosji, to metro jest bardzo fajnym takim przecięciem po prostu zobaczenia, jakie są różne skrajności i sentymenty tego narodu. To jest istotne dla niektórych, może to być czegoś dosyć istotne, że Głuchowski po pierwsze bardzo nie przepada zarządem obecnym Rosji, to po pierwsze, a po drugie też Te książki powstały długo przed akurat konfliktem zbrojnym, który się obecnie dzieje, więc jeśli ktoś miałby ten dylemat, to myślę, że może tą część sobie pominąć i spokojnie przeczytać, szczególnie, że warto, bo dostajemy bardzo ciekawy świat z fajnymi postaciami. W ogóle Metro Pierwsze to jest dla mnie trochę książka taka, że dobra, stworzyłem świat, fajnie byłoby teraz dać jakąś fabułę, żeby przedstawić wszystko, co tam się dzieje pod tym kątem.

I to jest ciekawa rzecz, że to skupię się na postaciach w świecie, ale też na jakimś komentarzu społecznym wobec Rosji, jak i całego świata tak naprawdę. Nie wiem, czy tu też masz takie odczucia odnośnie metro. Konkretnie a propos metrów 20-35 mam takie odczucia. Przy 30 trójce tego aż tak bardzo nie było, nie było tego aż tak bardzo widać, bo pamiętajmy też, że 33 powstało na jakiś tam czas, nie pamiętam dokładnie jaki, przed 35. Sam Kuchowski mówił generalnie, że metrów 20-33 było opisane jak był jeszcze młodszy i faktycznie... Tak i to czuć momentami. Tak, to było czuć, że też trochę jakby po prostu się wcielać w tego Artema. Raczej to była taka POSTAPO przygodówka na zasadzie, że po prostu no główny bohater dostał jakieś zadanie, miał je zrealizować, potem się pojawiały jakieś komplikacje do rozwiązania tego zadania no i na sam koniec dostajemy takie, no nie spoilerując oczywiście tym, którzy jeszcze nie znają, takie no słodko-gorzkie zakończenie bym powiedział.

No też jakby przebijało się też ponownie takie to, o czym ty wspomniałaś, też taka trochę właśnie mentalność Rosjan, że oni też mają takie bardzo jeszcze z czasów w ogóle komunistyczne takie właśnie podejście bardzo mocne na zasadzie zewnętrzny wróg jest straszny, ale ten wewnętrzny jest jeszcze gorszy, no bo tam wiadomo trzeba się Nonstop pilnować. Trzeba mieć cały czas podniesioną gardę, bo nie wiadomo, z której strony cię może uderzyć i kto. No cała linia szerwona, która jest zbudowana na tym temacie to ZSRR. Ale też, no kurczę, no dostajemy świadomie, mamy Czwartą Rzeszę, mamy jakieś w ogóle ludy wyłączone mega. Szczególnie to 2035 czuć. Tak nie będę wchodził w szczegóły fabularne, ale są Tacje, gdzie po prostu jest turbo biednie, tam jest prawdziwa walka przed panią, a zaraz nie tak daleko mamy wielką linię handlową po prostu z najbogatszymi ludźmi w całym metrze.

No tak i to też jakby też jest to wyjaśnione w Metro 2035, tego nie będę spojlerował, ponieważ ja całą trylogię mam już dawno za sobą plus kilkanaście bym powiedział fanowskich powieści i jak doczytasz do końca Metro 2035 to padnie tam jeden taki tekst, który to wszystko wyjaśni od pewnej takiej Nie powiedziałbym, że głównie złej postaci, ale jednej z ważniejszych tak naprawdę dla fabuły Metro 2035. Padnie tam takie jednoznanie, które właśnie w tym kontekście bardzo wiele ci wyjaśni. Dlaczego właśnie, jak to z tym podziałem na Hanzę, Linię Czerwoną i Czwartą Rzeszę, no i całe to w ogóle rozbicie reszty Metra, dlaczego tak to wygląda, a nie inaczej? Spoko, spoko, chętnie sprawdzę.

Odnośnie metra to jest rzecz na pełen odcinek, osobny. Tak, tak. Gdzieś myślimy o tym. Więc tak, książkowo to te dwie rzeczy. Mogę książkowo przeskoczyć akurat do stricte reprezentanta zachodniego pewnego autora. Może kojarzycie? Stephen King się nazywa? No oczywiście, oczywiście. Ktoś tam napisał parę książek. Mówię dokładnie o książce Komórka. Specjalnie wyciągnąłem nas z półki, żeby zobaczyć, czy dobrze pamiętam tytuł, ale tak, to jest to komórka. Trochę jadę z pamięci, bo tę książkę czytałem już prawie 10 lat temu, ale cała konwencja polega właśnie na tym, że nasz główny bohater przeżywa tak naprawdę apokalipsę, bo tak naprawdę cała książka jest jasna nad tą apokalipsą, przez to, że telefony komórkowe sprawiają, że zmieniają ludzi w coś ala zombie.

No i to jest taka typowa książka właśnie drogi, tak jak tytułowa droga, jak właśnie Metro 2033, szczególnie to właśnie ten pierwszy tom. Też komórka jest taką książką drogi. Mamy tu akurat typowy zachodni, bo wiemy doskonale kiedy, co się zadziało, dostajemy informacje dlaczego to się zadziało, ale tak naprawdę to jest historia skupiona na postaciach, czyli tu też mamy kolejny przykład właśnie kilku postaci. I też mamy masę mocnych scen, często bardzo brutalnych scen, więc czasami jakby to było przedstawione wizualnie, to nie wiem, czy by niektórzy nawet sobie oczów nie zasłaniali przez to, jak Stephen King to opisywał. Bruce King też potrafi w postacie. Oczywiście specyfika Stephena Kinga jest taka, że on czasami długo rozkręca, on daje sobie dużo czasu, żeby przedstawić wszystkie niezbędne informacje do polubienia postaci, które wykreował.

Ktoś chciałby faktycznie zapoznać się z innym typowym tworem POSTAPO, a który nie jest ani metrem, ani stalkerem, ani ze szkoły zachodniej jestem legendą, czy chociażby 28 dni później, to naprawdę szczerze jestem gotowy polecić tę książkę i tylko od razu mówię, niech się przygotuje ta osoba na groteskowe, nieraz obleśne opisy tego, co się dzieje. Można powiedzieć, że końcówka jest dosyć taka... Nie powiedziałbym, że szokujące, ale to jest też to, co ja bardzo lubię w fikcji literackiej, czyli konsekwencja, czyli sytuacja, kiedy finał jest naturalnym następstwem tego, co się wydarzyło wcześniej, że to nie jest jakiś nie wiadomo wymyślny plot twist, który nagle w ogóle wszystko zmienia, tylko historia jest budowana w sposób taki naturalny, poziomy nawet logiczny, gdzie każde poprzednie wydarzenie następujące po sobie jest konsekwencją poprzedniego wyboru i samo zakończenie też takie jest.

Ja na przykład uwielbiam zakończenie Metro 2033, to uważam, że jakby się skończyło takim happy endem, że wszystko jest okej, to takie o nie, na serio? Właśnie tak, coś tu się nie gra, coś tu nie pasuje. Więc tak, ja uwielbiam takie właśnie złe zakończenia. Przykładem, który mogę dać właśnie na złe zakończenie, miałem chyba bliżej końca dać, ale dobra, niech będzie. Niech stracę. To The Last of Us muszę wrzucić po prostu, którego kocham. Kocham The Last of Us po prostu. Zauważyłem, zauważyłem przeglądanie, które materiał właśnie ucięło pod kontem POSTAPO i pamiętam chyba, że w którymś materiale z The Last of Us powiedziałeś właśnie to zdanie a propos zakończenia. Tak, jestem mega fanem The Last of Us, growego, jeśli chodzi o serialowe to tylko pierwszego sezonu, drugi jest no dosyć kiepskały niestety.

Faktycznie tak kojarzę, że to jest taka historia właśnie bardziej rodzicielska, co mi też zrodziło skojarzenia z trylogią Diakowa z Uniwersum Metro 2033, która skupia się głównie na relacji głównych bohaterów, czyli Tarana i jego przybranego syna Gleba. Więc jeśli jesteś fanem tego typu rozwiązań, to z tej listy fanowskich powieści z Uniwersum, które ci wysłałem, zacznij sobie od trylogii Diakowa, bo to cię na pewno bardziej chwyci. Spoko, chętnie bardzo sprawdzę jak sobie skończę już podstawowe. Odnośnie zombiaków ja też mam tak, że to nie jest do końca mój ulubiony rodzaj apokalipsy i przeciwników związanych z tym. Tylko to jest rzecz, która dobrze działa po prostu jako tło dla historii w ogóle. Tak naprawdę apokalipsa i to przetrwanie i ci przeciwnicy

O Jezus, tak, gitara i postapokalipsa, to jest najlepszy tandem muzyczny jaki istnieje. Chociażby muzyka ze stalkera pod tym względem, czy z metra, z gier, wygrywa pod tym względem, właśnie dlatego, że jest ta gitara akustyczna. No to tutaj mogę spokojnie dołożyć do Last of Us, szczególnie intro, które jest bardzo charakterystyczne, gra na gitarze akustycznej. O tak, tak, tak, tak, tak, tak, to jest, motyw kojarzę właśnie. Dobra. Dośmiał o to, oddaję tutaj scenę. Więc tak, skoro jesteśmy w temacie gier, skoro jesteśmy w temacie zombie, to ja tutaj pójdę w troszkę inną stronę i wymienię taki tytuł jak Project Zomboid. Nie wiem, czy słyszałeś cokolwiek? Wiesz co, Janek, mój współtowarzysz podcastowy, z kolei, że chyba grał w to.

Tylko to będzie bardzo zawsze fajnie kreatywne określenie, tak jakby osoba, która nieoczytną jest, ale odkrywa jakąś funkcję, nazwałaby to. Nie wiem, na przykład jakieś publikowane zdania, tylko jakieś bardziej kreatywnie podkreślone. Więc nawet pod tym kątem, żeby odkryć ten świat, co się stało, dlaczego, są przeproszenia. Ja nie wiem, czy to jest rozwiązana zagadka, to od razu powiem, bo tak jak mówię, nie skończyłem. Chciałbym w przyszłości kiedyś do Biomutanta wrócić, Zobaczymy, kiedy mi się uda tak naprawdę, ale no pod tym kątem, jeśli ktoś szuka czegoś przyjemniejszego pod kątem klimatu, znaczy, że nic ciężkiego tak naprawdę, jak nie wiem, tutaj Metro de la Tofas albo Project Zombroi, tylko tak, żeby sobie pobiegać trochę, poczuć wesoły, radosny klimat.

No nie oszukujmy się, Metro, no to wiadomo, prawie każdy fan postał. To jest podstawa, tak. Tak, to jest podstawa. Tak samo jak S.T.A.L.K.E.R., to też jest podstawa. Zgadzam się. Moim zdaniem te tytuły, jeśli chodzi o Szkołę Wschodnią, ogólnie POSTAPO wystarczy samą metrą. STALKER nie musi koniecznie być. Natomiast ja zawsze właśnie staram się patrzeć mniej mainstreamowo. Dlatego między innymi właśnie ta dziewiątka, między innymi dlatego ten Project Zomboid, Trench Crusade czy SOMA. Ale też jeszcze jeden jest tytuł na pewno, który mam zachowany. Który łączy ponownie POSTAPO i horroru. Ale to może najpierw oddam Tobie głos, bo zaczynam trochę już, kurde, wydaje mi się dominować całą tę rozmowę.

Więc taki mój tytuł i oddaję tym, co chciałeś wcześniej przejść sobie tutaj. Myślę, że taki ostatni punkt, jaki jest warty wspomnienia, który nie jest klasykiem, a który moim zdaniem jest jednym z lepszych przykładów ponownie łączenia horroru z POSTAPO, to jest film Ciche Miejsce. O, jakiś miałem na liście. A tak, czyli mamy to samo. Ja mówiłem, że pewnie będą tytuły, które mam dziewięć razy na liście i faktycznie. No niektóre fakty się znaczą, na pewno w przypadku metra tak będzie, że będziemy mieli dokładnie to samo. Terminator też się spodziewałem, że coś się może pojawić, ale właśnie przy cichym miejscu ja nie byłem taki pewny, bo nie jest to jakiś szczególnie promowany film, powiem tego, że w fabularne jest bardzo dobry, jak na amerykańskie POSTAPO, mi się to bardzo przyjemnie oglądało.

Powiedz mi tylko tak na koniec, czy może chciałbyś coś bardzo z kanału swojego polecić tej osobom, co słucha BNP-P na co dzień? Tak, ja aktualnie jestem na etapie tworzenia słuchowiska w klimacie horror psychologiczny, nawiązujący do W takiej polskiej, nie powiem, że starej, ale jednej z takich lepszych, starszych maszyn Minecraftowych, czyli takich produkcji fabularnych robionych w grze, pod nazwą Minecraft Czas, która jest bardzo mocno inspirowana Penumbra, Amnezją, Metrem i Stalkerem. Głównie pod względem fabuły oraz ścieżka dźwiękowa z tych wszystkich tytułów tam pojawia się.