Realne zagrożenie

W imię naszego Pana Jezusa Chrystusa. Zatytułowałem to dzisiejsze rozważanie Realne zagrożenie. I przypomnę, że od kilku miesięcy czytamy w miarę regularnie, fragment po fragmencie Ewangelię Marka. Doszliśmy już do punktu kulminacyjnego przesłania Marka, kiedy Pan Jezus w okolicy Cezarei Filipowej ujawnił uczniom swoją tożsamość, że jest Synem Bożym i Mesjaszem. A potem prawdopodobnie Hermon na pobliskiej wysokiej górze przemienił się wobec Piotra, Jakuba i Jana i ukazał tym trzem wybranym uczniom chwałę, jaką miał u ojca przed przyjściem na ziemię, przed założeniem świata.

I w tej scenie też był obecny Mojżesz i Eliasz, którzy jak pamiętamy też widzieli Boga, rozmawiali z Bogiem na górze, tym razem Choreb. I też głos z nieba, głos Ojca oświadczył, że Jezus jest Synem Bożym, umiłowanym i że uczniowie mają Go słuchać. I czytaliśmy też o tym, że w tym czasie, mniej więcej w tym czasie, pozostałych dziewięciu uczniów u podnóża tej góry, czy gdzieś tam w tym obozowisku, z którego ta trójka wraz z Jezusem wyszła, nie potrafili sobie poradzić z uzdrowieniem Epileptyka. Nie okazali wystarczającej wiary, być może za bardzo już polegali na sobie. Trzy tygodnie temu brat Piotr Świeca przybliżył nam następny akapit, w którym Pan Jezus wrócił wraz z uczniami z okolic Cezary Filipowej do Kafarnaum i po drodze w tym akapicie po raz drugi zapowiedział im, co go czeka w Jerozolimie, że zostanie wydany w ręce grzesznych ludzi, że zostanie zabity, ale po trzech dniach

Zmartwychwstanie. I czytaliśmy też o tym, że uczniowie nie zrozumieli tej zapowiedzi, nie dotarła ona do ich serc, a też bali się pytać, bo już raz zostali skarceni za to, że brak im wiary. Ale też po drodze posprzeczali się, który z nich jest największy. I to dało okazję Panu Jezusowi do wygłoszenia nauki o tym, jaka jest droga do wielkości w Królestwie Bożym, że to jest inna, zupełnie inna droga do wielkości niż w świecie, w świecie odrzucającym Boga albo obojętnym wobec Boga. Jeżeli ktoś chce być wielki w Królestwie Bożym, to niech staje się ostatnim ze wszystkich i sługą innych. I następnie Pan Jezus postawił dziecko przed apostołami i powiedział, że jeśli ktoś przyjmuje takie dziecko w Jego imię, to Jego przyjmuje, a jeżeli Jego przyjmuje, to de facto przyjmuje też Ojca, który Go posłał.

I jest od kilku lat związana ze środowiskiem chrześcijańskim, ale dotąd w ogóle nie myślała o tym, czy w ogóle o Bogu, czy iść za Bogiem, czy nie iść za Bogiem. Nie myślała w ogóle o idei potępienia. To w ogóle ją nie zajmowało. To zdumiewające. Już jest coraz bliżej końca swojego życia, a ją to w ogóle nie zajmowało. A przecież stanięcie na Sądzie Bożym bez obrońcy, jakim jest Jezus, to jest bardzo nieprzyjemna sytuacja. Dlatego, że wtedy sami musimy odpowiedzieć za każdy grzech, który popełniliśmy. Nie mamy obrońca, no wtedy wyrok jest jednoznaczny. Więc jest to realne zagrożenie, które trzeba wziąć pod uwagę.