Duszo, czekaj na Boga

Kłopoty w pracy, kłopoty w kościele, kryzysy. Ale one nas nie opuszczają. A my czujemy się, że one rosną i rosną. I jesteśmy coraz bardziej w nich sami. Bo przecież w Kościele są sami ludzie sukcesu. Są sami ludzie radośni, są sami ludzie, którzy cieszą się życiem. Są sami ludzie, którym wszystko się udaje. Biznesy rosną, rodziny się rozrastają, żony są szczęśliwe, mężowie są zadowoleni, a nasze problemy rosną. Wszyscy prowadzą szczęśliwe życie, a my się czujemy samotni. Czasami czujemy się po prostu opuszczeni przez Boga. Tak właśnie się czuł psalmista w tym tekście, który właśnie przeczytamy.

I tu widzimy psalmistę, który w obliczu beznadziei chwyta się Boga. Ale jak ma nie płakać, gdy jest w niewoli? Jak ma nie płakać, gdy pozbawiono go rodziny, pozbawiono go bezpieczeństwa, dziedzictwa, ziemi i przyszłości? Ponownie w ramach pomocy nałóżmy okulary zaborów. Jak naród ma nie płakać, gdy jest w niewoli? Jak naród ma nie płakać, gdy jest pozbawiony elit? Jak naród ma nie płakać, gdy nie może spotykać się w kościele, do którego zawsze chodził? Czy to jest kościół katolicki, baptystyczny, prawosławny, jak było w zaborach? Jak ma nie płakać? I widząc to wszystko, Ludzie, którzy patrzą na psalmistę pytają, a gdzie jest Twój Bóg?

Więc nie dość, że jego dusza omdlewa, To jeszcze wspomina z bardzo daleko Boga. To tak jakbyśmy trafili do Afryki, po prostu z dnia na dzień. Pozbawieni Kościoła i wzywający Boga, gdzie jest oddzielenie geograficzne od naszego miejsca duchowego, od naszego miejsca, w którym czuliśmy się emocjonalnie związani z Bogiem. Psalmista omdlewa, jest słaby, wyczerpany i wspomina z miejsca, które jest bardzo daleko od świątyni. Od miejsca, w którym czuł Boga prawdziwie. I kontynuuje w wersecie 8. Głębia przyzywa głębie w odgłosie Twoich wodospadów. Przewaliły się nade mną wszystkie Twoje bałwany i fale.

W liście do Efezjan czytamy oraz w pierwszym liście do Koryntian, że to właśnie Kościół i wierzący są świątynią Boga. Oraz gdzie dwóch albo trzech gromadzi się w moje imię, tam jestem pośród nich w Ewangelii Mateusza. Jeżeli emocje wyrażone w tym psalmie są dla nas realne, czujemy się słabi, samotni i chcemy poczuć czasami bliskość fizyczną Boga, to spotkajmy się z Kościołem. Spotkajmy się na nabożeństwie, spotkajmy się na małej grupie biblijnej, módlmy się, wyrażajmy nasze emocje wspólnie do Boga, ale też do ludzi, którzy są Jego dziećmi. Spotkajmy się z konkretną grupą, z konkretną osobą. Ci ludzie, którzy nas otaczają w tym czasie, dzięki Duchowi Świętemu, są dla nas pomocą.