Duszo, czekaj na Boga

Dobry Boże, dziękujemy Ci za Twoje słowo, dzięki któremu możemy rozmawiać z Tobą, słyszeć, co Ty do nas mówisz, spotkać się z żywym Bogiem. Dziękujemy Ci, Dobry Boże, że Ty jesteś Bogiem, który jest blisko nas, ale zarazem Bogiem, który przerasta nas pod każdym względem. Chcemy Ciebie poznawać, chcemy Ciebie wywyższyć, chcemy słyszeć co do nas mówisz przez swoje słowo. Tak dobry Boże prosimy, błogosław to kazanie, błogosław nas serca i uszy, gdy będziesz do nas mówić. Amen. Czy nie czujecie się czasami, że jesteście w sytuacji, która was pogrąża, gdzie otaczają was coraz większe przeciwności losu, że przewyższają one wasze możliwości, was całych, że zostaliście w nich kompletnie sami, że chcielibyście, aby już minęły te wszystkie kłopoty.

Kłopoty w pracy, kłopoty w kościele, kryzysy. Ale one nas nie opuszczają. A my czujemy się, że one rosną i rosną. I jesteśmy coraz bardziej w nich sami. Bo przecież w Kościele są sami ludzie sukcesu. Są sami ludzie radośni, są sami ludzie, którzy cieszą się życiem. Są sami ludzie, którym wszystko się udaje. Biznesy rosną, rodziny się rozrastają, żony są szczęśliwe, mężowie są zadowoleni, a nasze problemy rosną. Wszyscy prowadzą szczęśliwe życie, a my się czujemy samotni. Czasami czujemy się po prostu opuszczeni przez Boga. Tak właśnie się czuł psalmista w tym tekście, który właśnie przeczytamy.

Dziękuję bardzo. Psalm 42 i 43 Jak jeleń pragnie strumieni wód. Tak moja dusza pragnie Ciebie, Boże. Moja dusza jest spragniona Boga, żywego Boga. Kiedyż przyjdę i pojawię się przed obliczem Boga? Moje łzy są mi chlebem za dnia oraz nocą, gdy mnie co dzień pytają, gdzie jest Twój Bóg? To pamiętam i wylewam na siebie moją duszę. Jak przechodziłem w tłumie pielgrzymując z Nim do Domu Bożego, wśród okrzyków radości i dziękczynienia świętującego tłumu. Dlaczego rozpaczasz moja duszo?

I dlaczego drżysz we mnie? Czekaj na Boga, gdyż jeszcze będę Go sławił, Jego zbawienie. Mój Boże, moja dusza omdlewa we mnie, dlatego wspominam Cię z ziemi Jordanu i ze szczytów Hermonu, z gór Misar. Głębia przyzywa głębie w odgłosie Twoich wodospadów. Przywaliły się nade mną wszystkie Twoje bałwany i fale. Za dnia Pan wyznacza swą łaskę, w nocy Jego pieśń jest ze mną. Modlitwa do Boga mojego życia. Mówię do Boga moja skało, Dlaczego mnie opuściłeś? Dlaczego o mnie zapomniałeś? Dlaczego chodzę zasępiony w ucisku ze strony wroga?

W moich kościach śmiertelna rana, a moi nieprzyjaciele ubliżają mi. Mówią do mnie co dnia, gdzie jest Twój Bóg? Dlaczego rozpaczasz moja duszo? I dlaczego drżysz we mnie? Czekaj na Boga, gdyż jeszcze będę Go sławił. Moje zbawienie i mojego Boga. Osądź mnie, Boże. Rozstrzygnij mój spór z niepobożnym narodem. Wybaw mnie od człowieka fałszywego i niegodziwego, gdyż Ty jesteś Bogiem mojej twierdzy. Dlaczego mnie odrzuciłeś? Dlaczego chodzę zasępiony? Ucisku ze strony wroga. Ześlij swoje światło i swoją prawdę. Niech mnie przewodzą na Twą świętą górę i do Twych przybytków.

Wtedy przystąpię do ołtarzu Boga, do Boga mojej radości i wesela. I będę Cię, o Boże, mój Boże, wysławiał na cytrze. Dlaczego rozpaczasz, moja duszo, i dlaczego drżysz we mnie? Czekaj na Boga, gdyż jeszcze będę Go sławił. Moje zbawienie i mego Boga. Trochę informacji, które pomogą nam w zrozumieniu tego, co właśnie przeczytaliśmy. Psalmy jako księga zostały zebrane i ułożone w bardzo konkretnej kolejności, w bardzo konkretnej konstrukcji, w trakcie niewoli babilońskiej i krótko po niej. Wskazuje na to na przykład tęsknota za świątynią wyrażona w tym psalmie, ale też w innym psalmie, gdzie jest przedstawiona sytuacja Dawida, a psalmista modli się o odbudowanie murów Jerozolimy.

Więc widzimy, że autor ułożył te psalmy w trakcie niewoli babilońskiej. Wprowadzenie do księgi psalmów skupia naszą uwagę na księdze psalmów jako na torze, o tym mówi psalm pierwszy, oraz na tym, że jest to opowieść o królu, o księciu, psalm drugi. I patrząc po końcu księgi psalmów, miała ona prowadzić właśnie od Bożej mądrości, od rodów życia do wybawienia, do chwały wyrażonej w ostatnich pięciu psalmach Alleluja. Jest to opowieść o rzeczywistości Ludu Bożego, który przechodzi od trudu do nadziei. Od trudu egzystencji na skażonej ziemi oraz od trudu pozbawienia narodu, pozbawienia ziemi, pozbawienia przyszłości do przyszłej chwały, której jedyną nadzieją jest nasz Bóg.

Tak moja dusza pragnie Ciebie, Boże. Moja dusza jest pragniona Boga, żywego Boga. Kiedyż przyjdę i pojawię się przed obliczem Boga? Moje łzy są mi chlebem za dnia oraz nocą. Gdy codzień mnie pytają, gdzie jest Twój Bóg? To pamiętam i wylewam na siebie moją duszę, jak przechodziłem w tłumie, pielgrzymując z Nim do domu Bożego wśród okrzyków radości i dziękczynienia świętującego tłumu. Psalm otwiera się sentencją, jak jeleń pragnie strumień wód, tak moja dusza pragnie Ciebie, Boże. Psalmista wyraża do Boga pragnienie każdego człowieka, które może być chciane albo nie, może być nieświadome, ale każdy człowiek pragnie Boga.

Każdy człowiek pragnie poznać osobę, która stworzyła ten wszechświat. Człowiek, który nie kocha Boga, też go pragnie. Widać to w pustce, którą próbuje wypełnić każdego dnia i próbuje ją wypełnić samodzielnie, poprzez aktywności lepsze bądź gorsze, od wolontariatu, aktywności politycznej, społecznej, czy po prostu zwyczajnym skupieniu na własnej przyjemności, na własnym hedonizmie, na gromadzeniu bogactw, na gromadzeniu zaskóg, wiedzy. Jednakże żadna z tych rzeczy nie zapewnia nam żadnego spokoju. Na dłuższą metę nie czujemy spełnienia. Bo zawsze się znajdzie człowiek, który jest bogatszy. Zawsze znajdzie się człowiek, który jest szczęśliwszy.

Zawsze znajdzie się człowiek, który ma większą wiedzę niż ja i udowodni mi, że jestem głupi. Zawsze nie czujemy sytości. A nasza dusza pragnie Boga. Dusza psalmisty pragnie bliskości Boga i wszystkiego co z Nim związane. Kontynuuję w trzecim wersecie. Moja dusza jest spragniona Boga. Żywego Boga. Kiedyż przyjdę i pojawię się przed obliczem Boga. I dzięki kontekstowi właśnie jesteśmy w stanie zrozumieć Jego sytuację. Czuć się w emocje człowieka, który został pozbawiony historii, który został pozbawiony mieszkania, który został pozbawiony bliskich, rodziny, relacji.

Dzięki naszej historii, naszego narodu, jesteśmy tym bardziej w stanie się zrozumieć z jego rozterkami. Gdy tysiące Polaków wędrowało między Syberią a Paryżem, gdy Polska była podległa. Gdy Polacy mieszkali na emigracji, gdy tu był rząd komunistyczny. Psalmiście została zabrana świątynia, naród, ziemia, jego społeczność. Wszystko zostało spalone i zburzone. Elity narodu zostały przeniesione do Babilonu. Cały naród cierpi i tęskni za bliskością Boga. Są spragnieni jak łania, która kilometrami szuka życiodajnego źródła, źródła wody, która stale ucieka przed zagrożeniem. Nigdzie nie ma domu.

Z każdej strony czyhają na nią zagrożenia. Psalmista krzyczy, kiedyż przyjdę i pojawię się przed obliczem Boga. Naród pyta, kiedy? Psalmista pyta, kiedy? My podobnie, czekając na Pana Jezusa Chrystusa i Jego ponowne przyjście, wołamy, kiedy? Kiedy przyjdziesz, Panie Jezu? Kiedy odnowisz tę ziemię? Kiedy zobaczymy Twoją chwałę i zwycięstwo? Kiedy my pojawimy się przed obliczem Boga? I wołamy, kiedy? Pytamy, kiedy? W wersecie 4 psalmista kontynuuje. Moje łzy są mi chlebem za dnia oraz nocą, gdy mnie codzień pytają, gdzie jest Twój Bóg?

I tu widzimy psalmistę, który w obliczu beznadziei chwyta się Boga. Ale jak ma nie płakać, gdy jest w niewoli? Jak ma nie płakać, gdy pozbawiono go rodziny, pozbawiono go bezpieczeństwa, dziedzictwa, ziemi i przyszłości? Ponownie w ramach pomocy nałóżmy okulary zaborów. Jak naród ma nie płakać, gdy jest w niewoli? Jak naród ma nie płakać, gdy jest pozbawiony elit? Jak naród ma nie płakać, gdy nie może spotykać się w kościele, do którego zawsze chodził? Czy to jest kościół katolicki, baptystyczny, prawosławny, jak było w zaborach? Jak ma nie płakać? I widząc to wszystko, Ludzie, którzy patrzą na psalmistę pytają, a gdzie jest Twój Bóg?

Gdzie jest ten wielki Bóg, który obiecuje Ci zwycięstwo, który w Starym Testamencie zapewniał, że Ciebie nie opuści, który wyprowadził Cię z niewoli egipskiej? Gdzie On teraz jest, gdy to my zwyciężamy, gdy Babilon zwycięża? Gdzie jest Twój Bóg? I widząc to wszystko nie pozostaje nic. Nie znamy odpowiedzi. Psalmista jedynie płacze. Werset 5. To pamiętam i wylewam na siebie moją duszę, jak przechodziłem w tłumie pielgrzymując z nim do domu Bożego, wśród okrzyków radości i dziękczynienia świętującego tłumu. Salmista pamięta Jerozolimę, pamięta Święte Miasto, pamięta przyjaciół, z którymi się spędzał czas.

I pytamy się, Boże, gdzie jesteś? Gdzie jesteś, gdy to nas spotyka? A ludzie, którzy nas otaczają, widząc to wszystko, też pytają, ale w innej intencji. No właśnie, gdzie jest Twój Bóg? Gdzie jest Twój Bóg, gdy spotykają Cię te trudności? Gdy to wszystko się dzieje? I tu trafiamy na refren w wersecie 6. I w takim właśnie momencie trafiamy do refrenu naszego psalmu, który jest główną myślą przewodnią obu psalmów. Duszo, dlaczego drżysz i rozpaczasz?

Czekaj na Boga, będziesz Go jeszcze sławić. Jeszcze raz. Duszo, dlaczego drżysz we mnie? Czekaj na Boga. Będziesz Go jeszcze sławić. Psalmista jest w sytuacji absolutnej beznadziei, ale mówi do swojej duszy i do swojego serca i umysłu, walcząc z instynktami, czekaj na Boga, ufaj Mu. W końcu jesteś Jego narodem, jesteś Jego dzieckiem, jeszcze będziesz Go sławić. W wersecie 7 kontynuuję. Mój Boże, moja dusza omdlewa we mnie, dlatego wspominam Cię z ziemi Jordanu i ze szczytów Hermonu, z gór Misar.

Więc nie dość, że jego dusza omdlewa, To jeszcze wspomina z bardzo daleko Boga. To tak jakbyśmy trafili do Afryki, po prostu z dnia na dzień. Pozbawieni Kościoła i wzywający Boga, gdzie jest oddzielenie geograficzne od naszego miejsca duchowego, od naszego miejsca, w którym czuliśmy się emocjonalnie związani z Bogiem. Psalmista omdlewa, jest słaby, wyczerpany i wspomina z miejsca, które jest bardzo daleko od świątyni. Od miejsca, w którym czuł Boga prawdziwie. I kontynuuje w wersecie 8. Głębia przyzywa głębie w odgłosie Twoich wodospadów. Przewaliły się nade mną wszystkie Twoje bałwany i fale.

Więc psalmista mówi, Boże, nie dość, że jestem daleko, to tonę. To Twoje fale mnie topią. To Twoje bałwany się nade mną przewalają. Nie mogę zaczerpnąć oddechu i tonę. Głębia beznadziei, głębia morza, głębia człowieka. W takim właśnie momencie przyzywa to, co ukryte na dnie Boga żywego. I w wersach od 9 do 11 czytamy. Za dnia Pan wyznacza swą łaskę. W nocy Jego pieśń jest ze mną. Modlitwa do Boga mojego życia.

Mówię do Boga, moja skało, dlaczego o mnie zapomniałeś? Dlaczego chodzę zasępiony w ucisku ze strony wroga? A w moich kościach śmiertelna rana. A moi nieprzyjaciele ubliżają mi. Mówią do mnie co dnia, gdzie jest Twój Bóg? Więc psalmista przyzywa w modlitwie rano i wieczorem do Boga, Jego życia. Ale nie zapomina o rzeczywistości, która go otacza. Pyta, Boże, dlaczego o mnie zapomniałeś? Dlaczego chodzę smutny? Dlaczego ludzie mnie prześladują? Mam śmiertelną ranę, a ludzie jeszcze plują mi w twarz. Ponownie pytają, gdzie jest Twój Bóg? Gdzie jest Twój Bóg teraz, w tym momencie?

Pytamy się Boże, dlaczego o mnie zapomniałeś? Gdzie jesteś, gdy to wszystko mnie dotyka? Czy podasz dłoń, czy pozwolisz mi utonąć? To jest pytanie psalmisty. Gdzie jest Bóg w miejscu, którego On woła? I ponownie refren. Duszo, dlaczego drżysz i rozpaczasz? Czekaj na Boga, będziesz Go jeszcze sławić. Moje zbawienie i mojego Boga. Psalmista wciąż nie zna odpowiedzi, ale mówi do swojej duszy, dlaczego drżysz? Czekaj na Boga. Przecież znasz go, znasz historię, znasz swoją przeszłość, wiesz co się wydarzyło między wami a Bogiem.

I trzyma się tego, czego jeszcze nie widzi. Trzyma się nadziei, pomimo tego, że to co go otacza nie jest absolutnie godne nadziei. I tu trafiamy do ostatniej części. Wersety od 1 do 4, psalmu 43. Osądź mnie, Boże, rozstrzygnij mój spór z niebobożnym narodem. Wybaw mnie od człowieka fałszywego i niegodziwego, gdyż Ty jesteś Bogiem mojej twierdzy. Dlaczego mnie odrzuciłeś? Dlaczego chodzę zasępiony w ucisku ze strony wroga? Ześlij swoje światło i swoją prawdę. Niech mnie przewodzą. Niech mnie przewodzą na Twą świętą górę i do Twoich przybytków.

Wtedy przystąpię do ołtarza Boga, do Boga mojej radości i wesela i będę Cię, o Boże, mój Boże, wysławiał na cytrze. Psalmista wciąż nie zna odpowiedzi, ani nie wie, gdzie jest Bóg w tym momencie, ani czy o Nim nie zapomniał. Ale coś się w nim zmieniło, w jego sercu. Zaczyna kolejną zwrotkę od Osądź mnie, Boże. Rozstrzygnij mój spór z bezbożnym. Wybaw mnie od złego człowieka. Zmienia swoje skupienie oraz nastawienie. W drugim wersecie pyta po raz ostatni, pamiętając o tym, że Bóg jest jego jedyną twierdzą. Boże, dlaczego mnie odrzuciłeś?

Dlaczego chodzę smutny? Dlaczego jestem uciskany przez ludzi? Jest w tym pewna nauka, że w obliczu kryzysów życia naprawdę nie bójmy się zadać tych pytań Bogu. On się na nas nie obrazi. Ten tekst trafia już do Słowa Bożego. To nie jest obrazoburcze. Pytajmy Boże, gdzie jesteś? Dlaczego o mnie zapomniałeś? Dlaczego mnie odrzuciłeś? Ale jak psalmista w odpowiednim czasie. Prowadźmy nasze myśli, nasze serce właśnie na Boga, na dokończyciela wiary, na Alfę i Omegę, wiecznego Boga, Stwórcę Wszechświata. Jak psalmista, który w wersecie trzecim mówi. Ześlij swoje światło i swoją prawdę.

Niech mnie przewodzą, niech mnie przewodzą na Twą świętą górę i do Twoich przybytków. Więc psalmista woła Boga. Prowadź mnie dobry Boże, prowadź mnie do światła. Tonę, ale Ty możesz mnie poprowadzić. Czuję się odrzucony, ale Ty prędzej czy później mnie poprowadzisz, bo jestem Twoim dzieckiem. A wtedy do Ciebie dołączę w radości i wesele. W wersecie 4. Przystąpię do ołtarza Boga, do Boga mojej radości i wesela i będę Cię, o Boże, mój Boże, wysławiał na cytrze. Psalmista wierzy w to, że Bóg ostatecznie poprowadzi go do swojej świątyni. Odzyska ziemię, odzyska relacje z Bogiem, odzyska bliskość. Będzie mógł ponownie się z Nim spotkać.

Będzie ponownie mógł tuść Jego bliskość. Zmienił swoje nastawienie. Przekierował swój ból i cierpienie zamiast na siebie, to na Boga. Wiedząc, że tylko On może go uratować. I po raz ostatni refren w wersecie 5. Dlaczego rozpaczasz moja duszo i dlaczego drżysz we mnie? Czekaj na Boga, gdyż jeszcze będę go sławił. Moje zbawienie i mego Boga. Psalmista po raz ostatni powtarza. Duszo, dlaczego drżysz we mnie? Czekaj na Boga. I psalmista zadaje w tym tekście bardzo trudne pytania. Boże, gdzie jesteś? Boże, dlaczego o mnie zapomniałeś? Boże, dlaczego mnie odrzuciłeś?