Kulisy programowania i testowania satelit - o projektach #Hype i #Puchacz

Przy czym ta komunikacja to nawet nie jest tak, że my ją odebraliśmy, bo satelity, przynajmniej ta nasza, generalnie większość, można ustawić tak, żeby wysyłały jakieś bikony co jakiś czas. W przypadku Hype'a to on co 30 sekund wysyłał informację taką, że hej, ja żyję, mam taką temperaturę, tyle razy się restartowałem, tyle mam napięcia, troszkę takich innych przydatnych danych. I my korzystaliśmy z TinyGS. To jest taka sieć radioamatorów na świecie, gdzie dosłownie każdy sobie może dołączyć, wystawić sobie jakąś tam antenkę podpiętą do mikrokontrolera na przykład na balkon.

Oczywiście może też dużo większą antenę wystawić. W TinyGS jest informacja o orbicie satelity, o tym jak wygląda format takiej ramki wysłanej przez satelitę i na podstawie tego te mikrokontrolery, które są dookoła całego świata wiedzą, że nad nim akurat przelatuje ten satelita, więc może się spodziewać takich ramek. I on nasłuchuje, odbiera te ramki, jak odbierze, no to wysyła na centralny serwer, przez co takie powiedzmy studenckie, mniejsze projekty jak my, jesteśmy w stanie praktycznie dookoła świata zbierać te informacje, nie tylko wtedy, kiedy satelita przelatuje nad nami.

Też to nie muszą być jakieś potężne anteny właśnie przez to, że jest ich tam tak bardzo dużo, typu w Polsce na przykład jest ich z kilkanaście do kilkudziesięciu. I ten pierwszy sygnał odebrał ktoś z Australii. Z Nowej Zelandii. Z Nowej Zelandii, dokładnie. Dokładnie. I to też takim sprzętem mówiłeś, powiedzmy dość amatorskim w sumie, w ramach tego projektu, nie? Tak. Nie pamiętam dokładnie co tam było, ale niektóre z takich stacji w TinyJS-ie to są dosłownie kawałek drutu wystawiony gdzieś i to jest w stanie odebrać sygnał z kosmosu. No i później już mieliście w miarę z nim kontakt, chociaż mówiłeś, że ten bezpośredni kontakt chyba był dość krótki w ciągu dnia, czyli perspektywa kiedy on fizycznie był widoczny i w waszym zasięgu, to tam rzeczywiście dziesiątki minut w perspektywie doby, nie?