Damon Galgut "Obietnica". Książka w pięć pytań z Big Book Cafe

Dzisiaj jest ze mną Bartek Kamiński. Cześć Bartek. Dzień dobry, dzień dobry. Bartek jest świeżutko po lekturze książki Obietnica. Jej autorem jest południowoafrykański pisarz i dramaturg Damon Galgut. Książkę wydało w Polsce wydawnictwo Czarne, które ostatnio dosyć hojnie obdarowuje nas świetną, światową prozą na naprawdę super poziomie. A książkę przełożył Dariusz Żukowski. O tym pewnie też chwilę wspomnimy. Ja do książki zajrzałam, mnie ten przekład urzeka. Ta książka zdobyła światowy rozgłos dzięki nagrodzie Bookera, więc mamy tutaj dużo wątków, które sprawiają, że Zapowiada się ciekawa rozmowa.

Ta książka to jest zresztą trzecia nominacja dla Galguta do Bookera. Pierwsza zakończona nagrodą. Powiedz, jak tobie się wydaje, za co jury nagrodziło tutaj Galguta? Ja myślę, że oczywiście za tę umiejętność opowiedzenia historii, historii społecznej i historii politycznej w takiej wybitnie literackiej formie, w sposób dosyć zwarty i atrakcyjny. Ta książka ma zaledwie 300 stron i tak jak powiedziałem, to są tak naprawdę takie cztery wielkie sceny. W których mamy pełnokrwistych bohaterów, możemy się z nimi utożsamić, możemy się przejąć ich indywidualnym losem, a jednocześnie opowiada się cały ten kontekst, opowiada się całą tę historię współczesnej RPA.

Więc jest to na pewno osiągnięcie. Natomiast myślę, że też ujęła, co zresztą było chyba nawet w laudacji, Ujęła żyjenie Nagrody Bookera forma. Damon Galgut na poziomie języka jest mistrzem. To znaczy tutaj ta opowieść nie jest prowadzona wyłącznie w narracji trzecioosobowej. Tu się co chwila zmienia trzecioosobowa na drugoosobową, na pierwszoosobową. Dochodzą do głosu, czasami w obrębie jednego akapitu, poszczególne osoby z tejże rodziny. Jest to taka narracja szalenie migotliwa, szalenie wciągająca.

Bardziej jest to znane pod tytułem Howard's End dzięki filmowi. Tam też mamy tę historię, że bohaterka na łożu śmierci obiecuje dom swojej przyjaciółce, która okazała serce jej pod koniec życia i ta obietnica przez rodzinę nie zostaje dopełniona. Więc biegną nasze myśli w stronę właśnie modernistów. Ostera, Virginia Woolf, I innych. I Damon Galgut tutaj rzeczywiście fantastycznie jakby tę tradycję potrafi w tej książce wykorzystać. Ja myślę, że to też do Brytyjczyków, do jury nagrody Bookera mocno przemówiło. Dobrze, że ten Booker przemawia też do Polaków, bo dzięki tej nagrodzie ta świetna książka ma też szansę zaistnieć lepiej w Polsce.