Zawód: Zwolniona

Więc myślę, że ten graniczowy temat zwolnień gdzieś tam tu się przebija mocno. A jakby wracając do tego, że życie to nie jest taki film Hallmark. Nie wiem czy znasz ten film, ale to jest taka seria filmów, takich typowo świątecznych romansów, w których okładki tych filmów są wszystkie takie same. Jest para, która trzyma się za ręce i zawsze jest tak standardowo, że jest to dziewczyna z dużego miasta, przyjeżdża do miejscowości, w której się wychowała, tam poznaje chłopaka i jest miłość. I wszystkie te filmy są dosłownie takie same jak z Fabryki Sztampowej. I właśnie życie to nie jest taki film Hanmark, bo gdyby tak było, to myślę, że byłby taki bałwan, który zamieniłby się w jakiegoś przystojniaka, który okazałby się w ogóle właścicielem jakiejś uroczej, takiej rodzinnej, wspaniale pachnącej, świeżutkiej knajpki i mógłby mnie tam zatrudnić w ogóle i byśmy sobie do końca życia wypiekali takie pierniczki po prostu.

Więc dzięki tej Wronie i jestem tutaj, więc to był taki happy end. Historia druga. Nowy rok. Zwolniona ja. Druga historia w sumie dzieje się w tym momencie, tu i teraz na gorąco, proszę Państwa. Bo teraz, dosłownie teraz, mija równo rok od kiedy rozstałam się z moim poprzednim miejscem pracy. I w sumie to pierwszy raz od wielu, wielu lat nie pracuję na etacie. I mogę iść do sklepu po prostu po bułki, randomowo o 12 na drugi koniec miasta po prostu. Więc równo rok temu wypłakiwałam oczy w kinie. Pamiętam, to był tam Charlie Fabryka Czekolady czy coś tam. I planowałam, jak spędzę święta, bo nie będę kupować prezentów, no bo przecież muszę żyć z oszczędności, bo nie wiem, co przyniesie jutro.