Zawód: Płaczka

Krzyczało się Beksa, Beksalala. Jakby myślę, że trochę to się zmienia, ale nadal jakby płacz jest oznaką jakiejś słabości wśród wielu środowisk. No i właśnie ja jako to małe dziecko w podstawówce wzięłam sobie to do serca i wtedy zamknęłam swoje kanaliki łzowe w takim pudełeczku po zapałkach i tak sobie je nosiłam w kieszeni. Na wypadek jakbym, nie wiem, miały się przydać albo jakbym faktycznie miała zostać etatową płaczką. No i tak szłam sobie przez życie zawodowe, od jednej pracy do drugiej i każdą próbę ucieczek tych moich łez z tego pudełka po zapałkach zabijałam w zarodku. No aż do momentu, gdzie zaczęłam pracować z człowiekiem, który za główny cel obrał sobie do prowadzenia do płaczu wszystkich swoich pracowników i tak zaczęła się lawina płaczek w zespole.

I wtedy, pamiętam, na tym spotkaniu w sekundę wstałam, powiedziałam, że muszę iść do toalety i tam uroniłam te dwie łzy. Potem oblałam twarz zimną wodą i z takim pseudo stoickim spokojem wróciłam na spotkanie. No ale oczywiście wiadomo było, jakby oficjalnie wszyscy wiedzieli, że jak Rojek śpiewa, była ze mnie po prostu Beksa i jakby to spotkanie niby nadal grało i wszyscy udawaliśmy, że nic się nie stało i pozory, ale we mnie wtedy otworzył się ten niewidoczny portal. Portal do zawodu płaczki i tak już został. Ja w tamtym momencie marzyłam, żeby móc było wynająć taką płaczkę, która jakby, nie wiem, zrobi to za mnie albo potowarzyszy mi po prostu w tej łazience i razem będziemy sobie płakać.