Zawód: Baletnica ft. Kinga Jurczakowska

A powiedz mi, kim chciała być mała Kinga jak dorośnie? Czy to była Kinga, która chciała być baletnicą? Tak jest, jak większość dziewczynek, a że moi rodzice brali wszystkie moje marzenia na poważnie, profesjonalnie do wszystkiego podchodzili, więc jak powiedziałam mamie, że chcę być baletnicą, tak mama mówi, okej. Zapisała mnie na gimnastykę artystyczną, na kółko baletowe i przygotowywała mnie do egzaminu do Państwowej Szkoły Baletowej, żeby uczyć się tego baletu na profesjonalnym poziomie. No teraz jest bardzo dużo prywatnych szkół, które są dobre, ale wtedy tego nie było. Właśnie była ta Państwowa Szkoła Baletowa, która była na tym profesjonalnym poziomie. Tak rodzice właśnie, na przykład mój brat grał na pianinie, to od razu szkoła muzyczna, no i tak to wyglądało u mnie.

Powiedz mi, w ogóle to jest niesamowite, że miałeś wspieranie tych rodziców, bo to jest bardzo ważne, ale jednocześnie często przy takich zawodach właśnie jak balet, baletnica, czy właśnie muzycy, tak jak mówisz o swoim bracie, często rodzice idą w drugą stronę, czyli zaczynają właśnie bardzo naciskać na dziecko, żeby właśnie wykonywało ten zawód. Czy u Ciebie było bardziej tak, że dali się po prostu, wiesz, przestrzeń na to, żebyś się rozwijała i nie było w ogóle tego nacisku i to było zawsze Twoje? Wiesz co, to jest taki temat ciężki, bo ludzie widzą czarne albo białe, nie? Nie ma nic pomiędzy i ja miałam momenty zwątpienia, że chciałam zrezygnować, No wiadomo, w Państwowej Szkole Baletowej też niektórzy, nie wszyscy, ale niektórzy nauczyciele są toksyczni, jest tam bierna agresja i to zniechęca bardzo, więc z tej miłości zamienia się to w nienawiść do baletu w tym przypadku.

No i tak też u mnie było, że miałam wzloty i upadki, chciałam zrezygnować, ale rodzice mnie wspierali, motywowali, żebym szła w to dalej. Jestem im teraz wdzięczna, że nie zrezygnowałam za szybko. Miałam przerwę później od baletu, Ale, bo zamieniła się ona w nienawiść, w końcu moi rodzice powiedzieli okej, na pewno chcesz zrezygnować? Okej. Natomiast bardzo długo mnie też wspierali. To pozwoliło mi na to, żeby z 3 lat zamieniło się to w 12 lat doświadczenia. Czyli w swojej życiu teraz finalnie, bo prowadzisz swoją szkołę, która pięć lat właśnie obchodziła, tak? Pięciolecie? Tak, dokładnie. Mieliśmy urodziny piąte. Właśnie mieliśmy urodziny piąte, widziałam. Tworzysz też już festiwale taneczne, ogólnopolskie festiwale taneczne. Czyli tak naprawdę z pasji tej małej dziewczynki, małej Kingi, przez wsparcie rodziców, przez też ciężką szkołę baletową, do czego to potem wrócimy, bo tutaj o zdrowiu psychicznym pogadałam,

Doszłaś do momentu, że masz biznes, pięciolatka, twoja szkoła i to też nie jedna filia, bo jedną masz w Pruszkowie, jedną masz w Warszawie. I powiedz mi, dlatego też się zaprosiłam, bo po prostu gadasz o biznesie na TikToku w normalny, przystępny sposób. Że każda z nas, po prostu z dziewczyn, może pomyśleć, kurczę, ja też chcę to robić i też chcę wiedzieć, jak to się robi, jak to się dzieje i że to nie jest jakby rocket science. I powiedz mi, jak to było u ciebie z założeniem firmy? Skąd był pomysł i sam koncept w ogóle, żeby wziąć na siebie taką odpowiedzialność, bo to jest też ogromna odpowiedzialność, nauka dzieci i dorosłych. I powiedz mi, jak to wygląda jakby ze strony biznesowej i jak ten koncept u ciebie się stworzył tam w głowie? To jest niesamowicie długa historia, ale w trakcie tej mojej przerwy od baletu, ja bardzo za tym tęskniłam.

Tak jak mówię, ta miłość zamieniła się w nienawiść przez bierno-agresywnych nauczycieli, niektórych, nie mówię, że wszystkich, bo są też fajni nauczyciele. I każdy ma też oczywiście inne doświadczenie, ja mówię o swoim doświadczeniu, nie? Bo czasem się zdarza, że ale nie, ja tak nie miałam. No okej, ty tak nie miałaś, ale ja miałam inne doświadczenie. I miałam kilka lat przerwy, I to jest takie śmieszne, bo codziennie śnił mi się balet. Codziennie mi się śniło, że dalej chodzę do szkoły baletowej, że dalej to robię. I ja się budziłam, i to jest prawdziwa historia, nie? Ja się budziłam i z niesamowitą tęsknotą za tym baletem. Ale wydawało mi się, że już nie mogę do tego wrócić, nie? Bo ktoś mi tak wmówił i wiesz, nie mogę.

I potem się okazało, moje życie tak się potoczyło, już to jest długa historia, więc nie będę jej opowiadać, ale postanowiłam wrócić do baletu, nie? I zaczęłam mieć indywidualne lekcje, codziennie przez kilka lat bardzo dużo trenowałam, wręcz się przetrenowałam, ale to doprowadziło mnie, i to oczywiście też było wsparcie mamy mojej, bo zadzwoniłam do mamy pewnego dnia, mówię, mamo ja chcę wrócić do baletu. No i mama wtedy powiedziała, no to rób to, dzisiaj jest ten dzień. I ja faktycznie się podjęłam tego, zaczęłam chodzić na prywatne lekcje i tak dalej. No i potem wszystko zaczęłam uczyć w domach kultury, w przedszkolach, bardzo lubiłam pracę z dziećmi. Więc to połączenie, praca z dziećmi i balet, było dla mnie idealne.

Tak, wiesz co, my z panią, z moją ukochaną Anią Czeszejko-Gromadką zorganizowałyśmy festiwal, ogólnopolski festiwal tańca. Chciałyśmy to zrobić inaczej niż wszyscy, to znaczy my znamy festiwale, które są prowadzone na salach szkolnych, wiesz, i my chciałyśmy zrobić taki na scenie, z widownią, taki naprawdę na profesjonalnym poziomie, żeby te dzieci też się czuły takie docenione, że one są na scenie, nie na sali szkolnej. Oczywiście to też jest fajne, bo takie rywalizacje też są fajne na takich salach szkolnych, ale my chciałyśmy w ten sposób to zrobić. Było to ogromne przedsięwzięcie. Zjechały się szkoły z całej Polski.

Było tam 800 osób, więc i na widowni, i na scenie, więc organizacja tego Przerosła nas, ale powiedziałyśmy A, chciałyśmy powiedzieć B. I zrobiłyśmy to i po prostu byłam w szoku, bo tydzień przed bardzo się stresowałam. Mówię, Boże, ale jak to wyjdzie, jak to? Milion pytań pojawiało się w głowie, bo to jest naprawdę trudne, bo ja organizuję koncerty. Koncerty dla mnie to już jest łatwa sprawa, mimo że tak, no teraz to już w ogóle się tym nie stresuję, na początku się bardzo stresowałam. No właśnie. A festiwal to jest coś wielkiego, zjeżdżają się szkoły z całej Polski, inni właściciele szkół tańca, którzy chcesz pokazać ten profesjonalizm, chcesz zorganizować wszystko tak, żeby nikt

Nie miał zarzutów i faktycznie dostałyśmy super feedback, że świetnie to zorganizowałyśmy i dało to ogromną dawkę motywacji, więc w tym roku planujemy dwa takie festiwale, więc wiesz, porywamy się. Ale udało się raz. To już teraz powtarzalność jest łatwiejsza. Teraz będzie jeszcze lepiej, bo już mamy plany, wiesz, takie, że to będzie jeszcze lepiej wyglądało. Może będzie ogólnoeuropejski potem, potem dalej, dalej, dalej. Kto wie, kto wie. A powiedz mi, musisz mieć na przykład jakieś pewnie certyfikaty tak przygotowywać? Jak to jest w ogóle z takim festiwalem, żeby w ogóle zacząć z festiwalem? No bo to rozumiem, że są nagrody, jest jakiś jury. Jak to działa w ogóle z takiej organizacyjnej kwestii? Wiesz co, my sprowadzamy jury z różnych stron Polski. My chciałyśmy sprowadzić naprawdę profesjonalistów, więc faktycznie

Była Olga Jaroszenko, która jest artystką Polskiego Baletu Narodowego. Była Magdalena Tandek. Był Sebastian Białobrzeski, który jest w jury na takich festiwalach. Bardzo często jest profesjonalistą. Sprowadzaliśmy go z hotelu, trzeba było zapewnić itd. Więc to jest pierwsza rzecz jury. Musi być bardzo dobrze, żeby dobrze ocenić inne szkoły z całej Polski. To jest pierwsza rzecz. Medale, puchary. Ja też nie chciałam, żeby te puchary były plastikowe, tylko żeby one były takie ciężkie, żeby dzieci czuły się docenione. Od strony prawnej oczywiście trzeba się zabezpieczyć, więc medyk musi być, bo był potrzebny chyba kilka razy nawet.

Najgłupsza rzecz, taka, która jakby się nie myśli. Tak, więc ja wzięłam, wiesz, jakieś ręczniki papierowe i tam wycierałam scenę jakimiś ręcznikami papierowymi. Więc takie drobne rzeczy mamy, nauczkę. Nauczkę, za dużo powiedziane. No, też tak myślę właśnie. Bo nam to dobrze wyszło. Natomiast chcemy jeszcze coś więcej zrobić, więc niedługo zobaczycie efekty. Ale czyli to jest dla Ciebie świetny marketing też, prawda? Taki festiwal, jednak to jest pokazanie też rangi Waszej szkoły na przestrzeni też jakby polskiej i innych szkół, prawda? Tak, dokładnie. Wiesz co, ja też wychodzę z takiego założenia, bo ja nie mam czegoś takiego, że o konkurencja, tak, to ja może teraz krzywo patrzeć. Nie, ja chciałabym z innymi szkołami tańca się wspierać, się motywować i faktycznie na tym festiwalu poznałam bardzo dużo nauczycieli cudownych.

I nagle twoja doba jest tak krótka, my mamy dużo więcej obowiązków często, niż właśnie płeć przeciwna. I jest jednak taka... Tak jest. Więc jakby cieszę się, że właśnie o tym mówisz i jakby nie powinnyśmy się zupełnie czuć winne, bo zawsze coś w życiu jakby... Jeżeli możemy skorzystać, to skorzystajmy z tych możliwości. Dobra, kolejne pytanie ode mnie. Jesteś znana na TikToku jako marka osobista. Twoja marka osobista na balet. I powiedz mi, skąd był pomysł na założenie w ogóle TikToka? I ja się dopchałam, mówiłam już wam, że ja już byłam na TikToku do końca. Słuchaj, jak ja scrollowałam wczoraj, to mi ręka prawie podło. Tak scrollowałam, mówię, nie, już nawet na koniec. Co ty? W ogóle to było takie samo i to mi nie bierze. Więc dopchałam się do końca, do ostatnich tych najświeższych, w sensie najstarszych treści. Powiedz mi, skąd pomysł w ogóle na założenie TikToka? I sama też mówiłaś o sobie, że widziałaś swoje filmy z przeszłości i już się nią tożsamiasz.

Więc to super. Tak samo treści edukacyjne o biznesie. Tak samo, więc tutaj on na pewno fajne miejsce sobie znajdzie. Tak, dokładnie, no już zyskuje, wiesz, on ma dopiero dwa filmy, a już ma, wiesz, dosyć duże wyświetlenia, więc bardzo go wspieram. Ja też kibicuję niesamowicie, zwłaszcza, że był już właśnie w Dzień Dobry TVN, prawda? Tak, tak, Konrad był w Dzień Dobry TVN, w ogóle też prowadzi różne właśnie szkolenia i dla psychiatrów, i lekarzy, także Konrad cały czas się rozwija, nie, bo to nie jest tak, bo niektórzy myślą, o, założył TikToka, nie, Konrad już ma swoją jakąś drogę. No tylko ta jest inna, trochę medialna. No nie, no tak, jest to taka sprawa. A powiedz mi, a propos jeszcze, wracając do baletu, bo tutaj teraz chciałabym wejść w taki trochę temat trudniejszy, jeżeli chodzi o balet, bo balet jest trudną dziedziną, jest piękną dziedziną, ale pod kątem właśnie zdrowia psychicznego są tu problemy.

Powiedz mi, co ty myślisz, jak te twoje doświadczenia się też przełożyły na ciebie teraz, jak to wspominasz i jak to w ogóle jest? Nie chcę też mówić, że wszyscy nauczyciele tacy są, że całe środowisko jest toksyczne, bo tak nie jest. Ja opowiem tylko i wyłącznie o swoim doświadczeniu, nie o innych historiach, bo ich nie znam po prostu. Natomiast ja spotkałam się z dużą, bierną agresją w moim kierunku. Mam takie historie, które były dla mnie ciężkie, które były dla mnie niesamowicie traumatyczne, zawstydzające i upokarzające. No i tak jak mówię, ta miłość do baletu zamieniła się przez to w nienawiść, przez właśnie niektórych nauczycieli. Nie wszystkich, bo niektórzy są naprawdę w porządku.

No i to było straszne. Była ta toksyczność i dla mnie to była trauma. Mimo wszystko. A powiedz mi, to też jest dla mnie ciekawe właśnie, no bo balet zaczynasz od którego roku? Najlepiej najwcześniej, prawda? No ja zaczęłam od czwartego roku życia. Więc wtedy też ciało dziewczynki, na początku jest właśnie ciałem dziewczynki, potem się staje nastolatką, to jest najcięższy czas, i kobietom. Powiedz mi, jak to też jest, jeżeli na przykład właśnie są takie dziewczynki, które mają tendencję potem na przykład w tym okresie dojrzewania, no to zmiana oczywiście wagi, Jak to wpływa też na pewno właśnie na szkołę baletową? No bo nagle właśnie z bardzo szczupłej dziewczynki stajesz się właśnie nastolatką, która zaczyna mieć np. problemy z wagą, przez pryzmat oczywiście wieku i zmian hormonalnych. Jak to wpływa i w ogóle jak to się dzieje tam z atmosferą? Czy właśnie to było też głównym powodem jakichś traum w ogóle dla dziewczyn?