Dlaczego robimy to co niebezpieczne?

Ale myślę, że nie znalazłam się w sytuacji rzeczywiście takiej, w której mogłabym mieć wyrzuty sumienia. A czy często się pani boi? Oczywiście, ja się boję prawie stale. Ja po prostu jestem tchórz i pewnie dzięki temu nie stać mnie na wielkie szaleństwa. Nie podejmę zbyt wielkiego ryzyka, ponieważ się boję. W 1986 roku weszła Pani na K2 razem z francuskim małżeństwem Barat. Schodząc oni już nie zeszli do bazy po prostu. Tak. Była nas czwórka. Fransuz Michel Parmentier, Liliane i Maurice Barard z Francji i ja z Polski. Po wejściu na szczyt po biwaku na wysokości 8300 metrów w zejściu pierwszy rozpoczął zejście Parmentier.

Ja potem sama i sama byłam przez następne prawie trzy dni. Za mną szli barardowie. Ja nie czułam, że ja ich zostawiam. Ich było dwoje, a ja byłam sama. To, że wspinanie kosztuje tyle ofiar, pociąga za sobą tyle ofiar, potwierdza moją tezę, że jest to dla mnie sport bezsensowny. Ja byłem ostatnio wstrząśnięty opisem tego, w jaki sposób zginęła Dobrosława Miodowicz-Wolów. Przecież można było tego uniknąć, jednak to się zdarzyło. Cała historia na K2, od której tu panowie właśnie zaczęli, a pan kontynuuje, była przyczynkiem do wielu dyskusji, do wielu naszych własnych rozważań nad sposobem zachowania się w górach, nad kodeksem etycznym.

A może na przykład to, co wydaje nam się niebezpieczne, Wcale takie niebezpieczne nie jest. Bez Tabu. Słuchajcie, jeśli jesteście w Warszawie i odwiedzicie Ursynów, to w Ursynowskiej Alei Podróży, Przygody i Sportu zobaczycie odcisk stóp i dłoni niezwykłego sportowca Sebastiana Kawy z podpisem Szybownik 18-krotny Mistrz Świata I, który wzleciał szybowcem na K2. Sebastian Kawa jest naszym gościem. Halo, halo, dobry wieczór. Dobry wieczór. Jakie to uczucie spacerować po Ursynowie i patrzeć sobie na własne stopy i na własną dłoń? Dziwne, bo ja zazwyczaj patrzę na inne pomniki, a nie na swoje. Chyba trochę za wcześnie. A no właśnie, bo tak się zastanawiam, czy te emocje faktycznie towarzyszą i czy są inne, na przykład niż wtedy, kiedy szybowcom zdobywa się szczyt K2 na granicy Chin i Pakistanu.

Także radość jest podobna, natomiast tutaj ja się bardzo cieszyłem, akurat leciałem z Sebastianem Kotem Lampartem w momencie, kiedy wznieśliśmy się nad chmury. To było trochę wcześniej, zanim wlecieliśmy nad K2. Już samo K2 to był moment, kiedy Mogliśmy się cieszyć, ale moment, kiedy wiedzieliśmy, że już tam dolecimy, to było coś naprawdę radosnego i niesamowitego. Bo ja się zawsze zastanawiam, czy kiedy robi się coś, czego nie robili inni, to jest ta przestrzeń na radość, czy jednak może pojawia się taki drobny lęk, bo w zasadzie nie do końca wiemy, czego się spodziewać. Dokładnie, dokładnie tak jest. Jeżeli jest coś nieznane, no to to jest pewnie