246. Michał Pisarski i Gry jego życia

Nie, no dobra, to ja ci powiem, powiem trzech z uzasadnieniem. Pierwszy to Tiny Tiger, dlatego że... Jest ponad połowa. Nie, spokojnie, spokojnie, ale tutaj nie mówię, że on był najlepszy, ale pierwszy to jest Tiny Tiger, dlatego że był, że był pierwszy, to być może też była moja pierwsza wygrana walka z bossem w jakiejkolwiek grze ever, nie licząc jakiegoś tam Mariona Pegasusie i podchodziłem do tej walki wielokrotnie. Drugi to Neo Cortex, dlatego właśnie, że był ostatni, że ta walka sprawiała mi kiedyś sporo trudności, wydawała mi się bardzo wymagająca, ale po niej dostawało się chyba szybkie bieganie do tych czasówek właśnie i po tym Crash się kończył i byłem wtedy w szoku, że gra ma napisy końcowe jak film, czym też niezwykle się jarałem, bo wtedy wydawało mi się, że to sprawia, że gry wideo są bardzo poważne jako medium, więc to, ale sama walka to chyba najbardziej mi się Engine podobał.

A z perspektywy czasu? Z perspektywy czasu to jeszcze bym chyba Dingo Dyla wybrał. Ja bym wybrał Dingo Dyla. Powiem Ci, że połączenie tego, że gość miał krokodyli ogon, że to się działo na lodzie. On tam próbował zabić tego pingwinka. To było edgy. To było bardzo takie ninetiesowe, ta walka. I jego głos był jeszcze taki. Chociaż walka sama w sobie, jak patrzę z dzisiejszej perspektywy, to tak samo prostacka jak Tiny Tiger. A ten Cortex, którego wspomniałeś, to jest taka walka, która, moim zdaniem, się trochę broni do dzisiaj. Bo tam te maski walczyły jeszcze. Tak, tak. I musiałeś ich unikać i jakby były różne fazy, że one tam robiły takie strumienie kamehameha i się obracały, przeskakiwałeś nad tym. A tak myślę sobie właśnie, że tak normalnie patrząc platformowo, to najfajniejszym pojedynkiem był pojedynek z Entrofii.

Tak? Nie, właśnie tak nie było. I tutaj może być bardzo ciekawe roztrzęsienie. Ogólnie na tej liście mógłbym rozszerzyć o bardzo wiele tytułów, ale starałem się, żeby reprezentant każdej epoki w moim gamingowym życiu miał tutaj jakiegoś swojego przedstawiciela. No i właśnie Tone'ego Hawka 3 wrzuciłem przede wszystkim jako symbol mojej ery grania na pececie. Ja tu się spodziewałem jakiegoś Gamecube'a. Dobra, no. Nie, no please. O Gamecube'ie marzyłem, ale oczywiście, że nigdy nie miałem w sklepie. Grałem dużo na Gamecube'ie. Przychodziłem na Luigi's Mansion, na Star Wars'y, do jakiegoś MediaMarktu i tam stałem przez pół dnia.

No ale właśnie Chyba do obecnych czasów najbardziej został ze mną ten Tony Hawk, który też najbardziej wpłynął na moje życie w tym sensie, że i troszkę ukształtował mój gust co do jakiejś mody wówczas i co do i mój gust muzyczny i wiele utworów soundtracków zostało ze mną do dziś. Ja też całkiem sporo grałem w Tony'ego Hawka dwójkę na pierwszym playu, tylko że wtedy przez większość czasu miałem wyłącznie demko, które było dołączane do To było moje pierwsze zetknięcie Tony Hawk 2 na PSX, gdzie też grałem bardzo, bardzo dużo, ale to nie było to pełne doświadczenie. Pełnym była dopiero trójka na compie, w której też zakochałem się i nawet te umiejętności miałem jak na mój ówczesny wiek.

Ale pamiętam, że komuś przechodziłem, któregoś bossa. W Devil May Cry 3 na klawiaturze próbowałem się uczyć, bo ja umiałem na padzie, a kolega nie potrafił przejść na klawiaturze i próbowaliśmy się jakoś tak wyćwiczyć, żeby to zrobić na klawiaturze. Więc te rzeczy się działy, ludzie potrafili się rzeczywiście męczyć. Mam takie pytanko, bo jak miałeś PSXa w domu i grałeś już na PC-cie w trójkę, ale wracałeś też do dwójki, żeby sobie nadrobić. Miałeś kiedykolwiek styczność z Tonym Hawkiem III na PS1? Jest taka wersja też zrobiona dla PS1 tej trójki. Dopiero wiele lat później z jakiejś tam ciekawości sobie sprawdziłem, jak to wyglądało. Mało tego, jest Tony Hawk 3 na Nintendo 64 i to jest chyba ostatnia oficjalnie wydana gra na tę platformę. I tam oczywiście wygląda chyba lepiej niż na Play'u 1, ale tam Tony Hawk na Nintendo to w ogóle była śmieszna historia, no bo z uwagi na pojemność kartridży, były licencjonowane utwory, ale w formie jakiegoś tam MIDI i zapętlanych fragmentów melodyjek.

O rany. To jest jakby połowa uroku Tony'ego Hawka. Ta muzyka, która nas uczyła w ogóle gustu. Wrzucała nam pierwsze MP3 na nasze odtwarzacze, a tutaj taka wersja na N64. Dla ciekawskich, z tych takich dziwnych Tony'e Hawków, które nie powinny istnieć, to nawet czwórka ma wersję na PlayStation 1. Jest ona pozbawiona kariery tej kampanii fabularnej, która tam jest w czwórce, bo czwórka ma jako pierwsza otwarty świat, powiedzmy. Tak, a na PSXie to jest zupełnie inaczej. Pozostają za to mniej więcej, mniej więcej te areny z wersji, którą znacie i lubicie. Ja bardzo polecam sobie zrobić takie... To jest taki magiczny świat tych dziwnych portów na PS1 w czasach, w których już one nie powinny powstawać. Ja uważam, że początkiem tego był Rayman 2, który moim zdaniem jest lepszy na PS1 niż na Nintendo 64, przepraszam, mimo tego, że jest okrojony z zawartości, a właśnie końcówką byłby Tony Hawk 4.

Szkoda, że już nie mamy tych czasów, że nie mamy tych takich dziwnych portów na słabsze konsole, tak jak Need for Speedy na PS2, które były w czasach już PS3 na przykład, nie? Jakiś undercover w wersji na PS2. Trochę coś straciliśmy wraz z końcem tych czasów, no bo to są świetne dzisiaj takie retro, archeologiczne wykopaliska. Tony Hawk Pro Skater 3, czyli Aids of Spades u młodego Pisarskiego leciało w domu. Tak, było, było, pewnie. Twoją następną produkcją jest produkcja, tutaj nie przestrzelimy, dobrze zgadnę konsolę, produkcja z konsoli przenośnej, ale być może innej niż byście się spodziewali drodzy słuchacze w przypadku Pisario na 3000, bowiem wkleiłeś tutaj loco roco, więc chodzi nam o PSP.

Jeszcze trzeci symbol, warto nadmienić, że to jest dla mnie Pokaz takiej kreatywnej epoki Sony, kiedy Sony jeszcze wydawało się bardziej japońskie niż amerykańskie i kiedy miało takie różne swoje fajne marki w asortymencie, a nie tylko trzecioosobowe gry, akcji o bogatej fabule. No więc tak, być może właśnie Loco Roco było troszkę tym momentem, gdzie wróciłem do korzeni i zacząłem się interesować troszkę innymi rzeczami. Ja też zawsze byłem hipsterkiem i lubiłem rzeczy, Znaczy, naturalnie bardziej interesowałem się rzeczami, których może nie lubią, ale o których nie mówią inni. Zawsze mnie ciągnęło do rzeczy niszowych. Być może dlatego też np. moja książka jest o porażkach, bo interesowały mnie właśnie te historie zapomnianych rzeczy, którym nie wyszło, a nie historie sukcesu jakichś tam najlepszych osób świata.