Bęc Radio: Sabat —> Lazar

Chodziło mi o to, żeby to lustro i to błoto jest tak naprawdę podświetlone jeszcze przez światło, które okala to lustro i w tym lustrze miał odbijać się pejzaż wystawy. Ale miało być też takim obiektem, w którym my się przeglądamy i nie do końca widać, że ktoś nas obserwuje, ponieważ ten sztylet, który jest pośrodku tego lustra, to jest skamielina takiego morskiego drapieżnika, który się nazywał Orthoceras. I ta skamielina bardzo niepozorna ma 400 milionów lat, więc tak naprawdę jest to taki obiekt, który pamięta i nas obserwuje już od bardzo dawna. Ja myślę, że ta wystawa, że ciężko wyciągnąć tą esencję, ale było to bardzo widoczne na wernisażu i tak naprawdę w tych naszych rozmowach, że po prostu takie poczucie, że razem znaczy więcej i to gromadzenie się i jakieś nieustanne negocjacje i rozmowy tak naprawdę wnoszą coś dobrego i dlatego też między innymi zrezygnowaliśmy z biografii i z jakiegoś takiego eksponowania się pojedynczego, bo właśnie ona była o idei wspólnoty.