Mentionsy Mentionsy
Baptyści w Gdyni
Baptyści w Gdyni

Powrót Króla – Jakub Wantuch

20.08.2025 ·36 min 31 s

Historia Manassesa z 2 Księgi Kronik przypomina film o złoczyńcy, który wraca z zaświatów, by naprawić błędy swojej przeszłości. Autor księgi umieścił ją tam nieprzypadkowo – miała być światłem pocieszenia dla ludzi pogrążonych w mrokach własnej historii.

Byli to ludzie, którzy już mieli wracać z tej niewoli i już wracali. Ale to, co zaglądali, to nie było wcale piękne, nowe domy, ale były to zgliszcza, była to zrujnowana świątynia, którą stracili. I zastanawiali się, zadawali sobie pytanie, co dalej? Czy jest szansa na nowy początek? Czy jest jakakolwiek nadzieja? I właśnie do takich czytelników była skierowana historia króla Manassesa, o której dzisiaj sobie przeczytamy. Okej, dobrze Mateusz. Tak, był to syn Hiskiasza. Zaraz sobie przeczytamy cały fragment. Był to król, który był synem, tak jak już usłyszeliśmy, właśnie króla Hiskiasza.

Wybawił on króla Sanheryba, chociaż nic na to nie wskazywało. Za to Manases był taką czarną owcą w rodzinie, moglibyśmy powiedzieć. Mamy pewną taką tradycję, która wręcz mówi, że Manases był tym, który skazał na śmierć proroka Izajasza. prorok Jeremiasz, tak jak możemy tutaj zobaczyć, mówi o tym, że naród został sprowadzony do niewoli właśnie przez Manassesa, bo był tak złym królem, że Bóg powiedział koniec, już nie mam do nich siły, czas, okres łaski się skończył. I właśnie o tym Manassesie mamy historię i w Księdze Kroniki, i w Księdze Królewskiej. W Księdze Królewskiej nie ma tam happy endu. Manasses jest pokazany jako zły król, I historia się nie rozwija. Ale w księdze Kronik mamy coś jeszcze.

Lecz Manases wiódł Judę, mieszkańców Jerozolimy, tak że czyni to co złe, bardziej niż narody, które Jachwę wytępił przed synami Izraela. Jachwę przemawiał do Manasesa i do swojego ludu, lecz oni na to nie zważali. Wówczas Jachwę sprowadził na nich dowódców zastępu, które miał króla Syrii i ci schwytali Manasesa hakami, skuli dwoma miedzianymi łańcuchami i kazali mu iść do Babilonu. A kiedy znalazł się w niedoli, starał się ułagodzić oblicze Jachwy swojego Boga, ukorzył się bardzo przed obliczem Boga swoich ojców i modlił się do niego. On zaś dał mu się uprosić, wysłuchał jego błagania i pozwolił mu wrócić do Jerozolimy, do swojego królestwa. Wtedy Manases przekonał się, że to Jachwę jest Bogiem.

Manases w żaden sposób nie chciał iść na zwarcie. Jak sobie tak myślę o historii Izraela, jak oni musieli się uczyć o tych wszystkich królach, to kiedy był Manases, to musieli sobie pomyśleć, No tak nisko, żeśmy jeszcze nigdy nie upadli jak wtedy. Nigdy tak nisko nie upadliśmy jak z Manassesa. Wszystko, co Bóg powiedział w prawie nie róbcie, to wtedy się stało. Wszystko, absolutnie wszystko, co Bóg powiedział, nie podoba mi się, uważam, że jest złe, uważam, że to nie może być u was obecne, to tam się wydarzyło. Czasami patrzymy na stare te stany, czasami myślimy te wszystkie ofiary, to takie okrutne z perspektywy człowieka żyjącego w XXI wieku, ale w czasach, kiedy to prawo powstawało, to inne narody na to patrzyły i sobie myśleli, to jest niesamowite.

Ale myślę, że tutaj Pan Bóg dał specjalnie tą księgę Kronik, żeby dać pewnego rodzaju nadzieję, że można zacząć od nowa, że można liczyć na nowy start. I widzimy, że w tej historii również mamy nowy start. ponieważ możemy dostrzec, że król Manasses w tym całym swoim buncie został sprowadzony w pewnego rodzaju sposób do parteru. I byśmy powiedzieli, ołtarza z tronu wylądował w więzieniu. Ciekawe, próbował się dogadać z tymi wszystkimi narodami, ostatecznie to oni wpakowali go do więzienia i skuli w łańcuchy. To jest pewien paradoks sytuacji. Ale widzimy, że ten Manasses doświadcza tego, co Bóg zapowiadał.

Bo Bóg, zarówno w Księdze Kronik, to jest opisane jak w Księdze Powtórzonego Prawa, mówił, że jeżeli będziecie buntować się przeciwko mnie, to ja pośle inne narody i w pewien sposób, w ten sposób za to złamanie prawa takie będą konsekwencje. I właśnie to się dzieje. Historia Manassesa jest takim obrazem tego tak naprawdę. Czego miał doświadczyć Izrael. I to się dzieje. Możesz Mateuszu jeszcze przygnąć? Ale widzimy, że w tym mroku dzieje się coś niezwykłego, bo Manassas sobie tam siedzi. Podejrzewam, że więzienia w tamtych czasach nie były tak humanitarne jak dzisiaj. Myślę, że to była jakaś mroczna cela. Jeżeli ktoś był skuty łańcuchami, to raczej możliwe, że miał przypięte łańcuchy tutaj, był przypięty do ściany.

Ten jego brak nawrócenia doprowadził go do zniszczenia. Czasami myślimy, że grzech to jest taka rzecz, która płynie wokół nas, nie dotyka nas, ale grzech nas niszczy. Niszczy wszystko, co jest dookoła nas. Jest jak choroba, o czym też Zbyszek dzisiaj mówił. Jest tym błotem, w które się ładujemy. I tutaj właśnie jest manasses. I co zrobił? Zwrócił się do Boga. Zwrócił się do Boga, który był tak obcy w jego życiu, ale był tak obecny w życiu jego ojca. Możemy powiedzieć, że ten upadek był szansą do nawrócenia.

Bo widzimy, że to nie jest tylko tak, że Manases umiera w tym więzieniu, Bóg mu mówi, okej, wybaczam i koniec, ale on go przywraca do Jerozolimy. Daje mu nowy start, daje mu szansę, żeby zbudować wszystko od nowa. Okazuje mu łaskę, na którą Manassas wcale nie zasługuje. Tak sobie myślę, że historia Manassasa też bardzo mocno pokazuje, że w takich sytuacjach, w takiej kronice wstydu jest Boży potencjał. Jest Boży potencjał. Co więcej, Boży potencjał, żeby faktycznie poznać Boga. Bo popatrzcie, tak naprawdę punkt kulminacyjny tej historii jest wtedy, kiedy czytamy, że wtedy Manases przekonał się, że to Jachwa jest Bogiem.

Chrystus cię chce. Nawet jeżeli ty już siebie nie chcesz. To On cię chce. I nie gardzi tobą. Każdy upadek, również dla naszego Kościoła, każdy upadek ma potencjał do przybliżenia nas do Niego. Do powrotu. I kiedy sobie zobaczymy historię Manassesa, to faktycznie to się dzieje. Czytamy, że zbudował zewnętrzny mur miasta Dawida na zachód od Gihonu, w dolinie aż do wejścia do Bramy Rybnej. Otoczył nim Ofel i bardzo go podwyższył. To było przygotowanie do militarnej obrony. To znaczy, że w pewien sposób odcinał się już od innych narodów.

Kiedy Juda wracała z niewoli i były tam zgliszcza, spalone domy, myśleli sobie, co teraz? Czy jest jakaś szansa? Czy jest nadzieja? I patrzymy sobie później na historię apostoła Pawła i sobie myślimy, faktycznie ktoś taki ma nieść Chrystusa innym? Czasami sobie patrzymy na Stary Testament i myślimy sobie, ale tam ludzie doświadczali łaski. Patrzymy sobie na Manassesa, złego króla i sobie myślimy, tamto Bóg był łaskawy. Ale słuchajcie, Stary Testament i to, czego oni tam doświadczali, jest niczym w porównaniu do łaski, której możemy doświadczać w Chrystusie. Jest niczym. Apostoł Paweł, kiedy porównuje prawo do nowego przymierza, które mamy w Jezusie przez Jego krzyż i zmartwychwstanie, mówi, że tamto to było przekleństwo w porównaniu do tego, co mamy teraz.

Pokazano wszystkie 10 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.