Mentionsy Mentionsy
Baptyści w Gdyni
Baptyści w Gdyni

Powrót Króla – Jakub Wantuch

20.08.2025 ·36 min 31 s

Historia Manassesa z 2 Księgi Kronik przypomina film o złoczyńcy, który wraca z zaświatów, by naprawić błędy swojej przeszłości. Autor księgi umieścił ją tam nieprzypadkowo – miała być światłem pocieszenia dla ludzi pogrążonych w mrokach własnej historii.

Wybawił on króla Sanheryba, chociaż nic na to nie wskazywało. Za to Manases był taką czarną owcą w rodzinie, moglibyśmy powiedzieć. Mamy pewną taką tradycję, która wręcz mówi, że Manases był tym, który skazał na śmierć proroka Izajasza. prorok Jeremiasz, tak jak możemy tutaj zobaczyć, mówi o tym, że naród został sprowadzony do niewoli właśnie przez Manassesa, bo był tak złym królem, że Bóg powiedział koniec, już nie mam do nich siły, czas, okres łaski się skończył. I właśnie o tym Manassesie mamy historię i w Księdze Kroniki, i w Księdze Królewskiej. W Księdze Królewskiej nie ma tam happy endu. Manasses jest pokazany jako zły król, I historia się nie rozwija. Ale w księdze Kronik mamy coś jeszcze.

Coś, czemu chciałbym, żebyśmy się dzisiaj przejrzeli. Możemy przewinąć, Mateusz? Dalej? Przeczytajmy razem. Jeżeli masz Biblię w telefonie, zachęcam, żeby otworzyć. Jeżeli papierową, to tu również zachęcam. Manases miał 12 lat, kiedy objął władzę, a panował w Jerozolimie 55 lat. Czynił on to, co złe w oczach Jachwę według obrzydliwości narodów, które Jachwę wydziedziczył przed synami Izraela. Ponownie pobudował wzniesienia, które poburzył Hiskiasz, jego ojciec. Stawiał baalom, ołtarze, sporządził aszery, kłaniał się całemu zastępowi niebios i służył mu. Ponadto powznosił ołtarze w domu Jachwę, o którym Jachwę powiedział, w Jerozolimę pozostanie moje imię na wieki.

Lecz Manases wiódł Judę, mieszkańców Jerozolimy, tak że czyni to co złe, bardziej niż narody, które Jachwę wytępił przed synami Izraela. Jachwę przemawiał do Manasesa i do swojego ludu, lecz oni na to nie zważali. Wówczas Jachwę sprowadził na nich dowódców zastępu, które miał króla Syrii i ci schwytali Manasesa hakami, skuli dwoma miedzianymi łańcuchami i kazali mu iść do Babilonu. A kiedy znalazł się w niedoli, starał się ułagodzić oblicze Jachwy swojego Boga, ukorzył się bardzo przed obliczem Boga swoich ojców i modlił się do niego. On zaś dał mu się uprosić, wysłuchał jego błagania i pozwolił mu wrócić do Jerozolimy, do swojego królestwa. Wtedy Manases przekonał się, że to Jachwę jest Bogiem.

pokazał na narody wokół niego i powiedział, że ja chcę być tacy jak oni. Wszystkie te praktyki, które tutaj widzimy, od czarów, od składania ołtarzów innym bogom, bo przez finalnie przekierowanie swoich, przeprowadzenie swoich synów przez ogień oznaczało złożenie ich w ofierze. Manases patrzył na te inne narody, być może patrzył na ich sukcesy, bo było potężne królestwo Asyrii, I mówił, chcę być tacy jak oni. Nie będę szedł na zwarcie, tak jak mój ojciec, bo jego ojciec płacił za to cenę. W tamtych czasach religia z państwem była bardzo ściśle powiązana. Jeżeli Bóg powołał Izraela do tego, żeby uwielbiali tylko Boga Jachwę i nikogo innego, to znaczyło, że Izrael miał się wyróżniać spośród wszystkich narodów.

A dobrze wiemy, jak to jest, jak ktoś się wyróżnia. To najczęściej w trudnych sytuacjach jest sam. Czyli Izrael musiał w pełni, w tej sytuacji Juda, musiał w pełni powiedzieć, polegamy tylko na Bogu, jeżeli chodzi o nasze bezpieczeństwo, o naszą przyszłość, jeżeli chodzi też o naszą kulturę i to, kim jesteśmy. Mieli powiedzieć tylko Jachwę i nie interesuje nas absolutnie żaden kompromis. A widzimy, że Manases robi coś dokładnie innego. Wprowadza bałwochwalstwo. Splugabia... Może Mateusz przewinąć? Splugawia świątynię. Widzimy, że atakuje również w pewien sposób swoją rodzinę. Jest w stanie zrobić wszystko po to, żeby być takim jak inne narody.

Manases w żaden sposób nie chciał iść na zwarcie. Jak sobie tak myślę o historii Izraela, jak oni musieli się uczyć o tych wszystkich królach, to kiedy był Manases, to musieli sobie pomyśleć, No tak nisko, żeśmy jeszcze nigdy nie upadli jak wtedy. Nigdy tak nisko nie upadliśmy jak z Manassesa. Wszystko, co Bóg powiedział w prawie nie róbcie, to wtedy się stało. Wszystko, absolutnie wszystko, co Bóg powiedział, nie podoba mi się, uważam, że jest złe, uważam, że to nie może być u was obecne, to tam się wydarzyło. Czasami patrzymy na stare te stany, czasami myślimy te wszystkie ofiary, to takie okrutne z perspektywy człowieka żyjącego w XXI wieku, ale w czasach, kiedy to prawo powstawało, to inne narody na to patrzyły i sobie myśleli, to jest niesamowite.

Tam się troszczy o wdowy, tam się troszczy o sieroty. Ten kult Boga Jahwe jest, byśmy powiedzieli, taki naprawdę święty. Nie ma tam nadużywania niczego. Nie ma prostytutek świątynnych. Ten Bóg Jahwe jest wyjątkowy. Nie składa się na przykład dzieci w ofierze. Ale Manases był całkowicie zaślepiony. Jest, byśmy mogli powiedzieć, że to jest kronika, którą nie warto się chwalić. Jak taka historia w rodzinie, o której nigdy się nie opowiada. Dzieci dopytują, co tutaj się stało, a wszyscy dorośli dookoła tak próbują zbić temat. Myślę, że to była pewnego rodzaju kronika wstydu. Może Mateusz przewinać?

Ale myślę, że tutaj Pan Bóg dał specjalnie tą księgę Kronik, żeby dać pewnego rodzaju nadzieję, że można zacząć od nowa, że można liczyć na nowy start. I widzimy, że w tej historii również mamy nowy start. ponieważ możemy dostrzec, że król Manasses w tym całym swoim buncie został sprowadzony w pewnego rodzaju sposób do parteru. I byśmy powiedzieli, ołtarza z tronu wylądował w więzieniu. Ciekawe, próbował się dogadać z tymi wszystkimi narodami, ostatecznie to oni wpakowali go do więzienia i skuli w łańcuchy. To jest pewien paradoks sytuacji. Ale widzimy, że ten Manasses doświadcza tego, co Bóg zapowiadał.

Ciekaw z tym, co sobie myślał. Czy przypominał sobie swojego ojca? Widział swój upadek? Do czego doprowadziło go ten bunt przeciwko Bogu? Jest w tym miejscu, ale dzieje się coś niezwykłego. Czytamy, że kiedy znalazł się w niedoli, starał się ułagodzić oblicze Jachwę swojego Boga. Ukorzył się bardzo przed obliczem Boga swoich ojców. Modlił się do niego. On coś dał mu się uprosić, wysłuchał jego błagania, pozwolił mu wrócić do Jerozolimy, do swojego królestwa. Wtedy Manases przekonał się, że to Jachwę jest Bogiem. w niedoli, w zgnieceniu tak naprawdę konsekwencjami swoich czynów.

Ten jego brak nawrócenia doprowadził go do zniszczenia. Czasami myślimy, że grzech to jest taka rzecz, która płynie wokół nas, nie dotyka nas, ale grzech nas niszczy. Niszczy wszystko, co jest dookoła nas. Jest jak choroba, o czym też Zbyszek dzisiaj mówił. Jest tym błotem, w które się ładujemy. I tutaj właśnie jest manasses. I co zrobił? Zwrócił się do Boga. Zwrócił się do Boga, który był tak obcy w jego życiu, ale był tak obecny w życiu jego ojca. Możemy powiedzieć, że ten upadek był szansą do nawrócenia.

Bo widzimy, że to nie jest tylko tak, że Manases umiera w tym więzieniu, Bóg mu mówi, okej, wybaczam i koniec, ale on go przywraca do Jerozolimy. Daje mu nowy start, daje mu szansę, żeby zbudować wszystko od nowa. Okazuje mu łaskę, na którą Manassas wcale nie zasługuje. Tak sobie myślę, że historia Manassasa też bardzo mocno pokazuje, że w takich sytuacjach, w takiej kronice wstydu jest Boży potencjał. Jest Boży potencjał. Co więcej, Boży potencjał, żeby faktycznie poznać Boga. Bo popatrzcie, tak naprawdę punkt kulminacyjny tej historii jest wtedy, kiedy czytamy, że wtedy Manases przekonał się, że to Jachwa jest Bogiem.

Nie po to, żeby go, byśmy powiedzieli, zniszczyć, ale po to, żeby ten smutek doprowadził go do nawrócenia. Mrok ma szansę. Mrok ma potencjał z Bogiem. Mrok ma naprawdę potencjał z Bogiem. Manases doświadczył łaski, wykorzystał tą szansę, którą Bóg dał, złapał się tej obietnicy, być może którą ojciec powtarzał mu za dziecka, że jeżeli zwrócicie się w stronę Boga, to On wam odpowie. Bo Bóg właśnie to obiecał. I poznał, że to Jachwę jest Bogiem. Ja bym nie pomyślał, że z takiej historii może wyjść realne doświadczenie. Ale może.

Pokazano wszystkie 12 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.