BanterBanter Limbo - Can't see me

Jak prowadzić kartel narkotykowy pana Wayne Ward, Wayne Wright, Wayne Wright, tak się nazywa. I on, powiem szczerze, nie jest to też najnowsza książka, ona pochodzi chyba z 2013 roku, więc sporo z tych rzeczy jest tam nieaktualnych, na przykład ceny. Ale reszta jest mniej więcej ciekawa i tam on zwraca uwagę na to, że to jest biznes często jak każdy inny, który też podlega podobnym Ale też jest bardzo, na niektórych polach jest niesamowicie wyjątkowy, ale mówi, że wbrew pozorom to nie jest tak, że właśnie masz, wiesz, bo w normalnych biznesach masz takie na przykład instytucje dragońskie, masz takie instytucje, gdzie są jakieś rady biznesu, Marek Goliszewski tam robi, wiesz, sobie przekręty na lewiźnie i potem udaje, że naprawdę napisał swój doktorat.

Łatwo zginąć z rąk wrogiego gangu versus... Albo jeszcze gorzej, z rąk własnego... Jeszcze gorzej z rąk czterdziestopięciokilowej aktorki filmów akcji ze Stanów Zjednoczonych, która cię kopnie raz lekko w głowę i... O! Padasz, nieżywo. Tak. Au, au. Gdzie ludzie mówią, no dobra, teraz idziemy odstrzelić tego, zaraz będą odstrzeliwać nas. Także no, jakby rezonuje ze mną to, co powiedziałeś teraz. Wiesz co, ciekawa jest ta książka, przyznam. Chyba ci ją podrzucę, jak się uda jakoś tam zasypać pieniędzmi tę przepaść między nami. No, ale faktem jest, że od tego czasu, kiedy została opublikowana, kilka rzeczy się mocno tam zmieniło. Tam jako przykład sukcesu w ograniczaniu takiej małej przestępczości został podany Honduras, bo na rok 2012 zaproponowano tam między dwoma największymi gangami, które, przypomnę, nazywają się Mara Salvatrucha 13 i Barrio 18, to one oczywiście wynikły z boysbandów.

Więc teraz ma po prostu taką dziwną palenkę, bo on jeszcze starał się to przerobić i to wygląda naprawdę... Wygląda jakby musiał iść do dermatologa pronto. Wygląda jak jakiś Kaszak czy inny wariat. Wariacie, przecież co jakiś czas trzeba wyprać tę poduszkę. To jest takie ważne, a ludzie zapominają o tym kompletnie i potem narzekają na cerę właśnie. BanterBanter, you heard it here first. Tak jest. Wracając do Writers Guild of America. Swoją drogą, to jest też ciekawa organizacja. Ja trochę od niej doczytałem. I ona jest dosyć wyjątkowa, jeśli chodzi o ogólnie świat.

Ale zaraz może doczytam, bo nie chcę się tutaj zbłaźnić, przecież to nie... To nie taka audycja, żeby się tak błazić. No nie, no właśnie, że z dupy wyciągam. Tylko tutaj kliknę kilka razy i się dowiem. Nie, jest Związek Zawodowy Scenarzystów Polski. Gildia Scenarzystów. Gildia, stary. Gildia, jak to dobrze brzmi. No i są wokół LARP-a ogólnie. Dokładnie. Dlatego tam się pojawia słowo Gildia. W Gdańsku mają kamienice stare na Długim Targu i tam przychodzisz w pulumpach i musisz terminować. To jest Gildia Scenarzystów Polskich LARP-ów. Mhm. No i niewiele wyszarpali, bo pozycja polskich scenarzystów w Polsce to jest kurwa jakaś tragedia, to jest nieporozumienie. No gdzie no, stawki są żałosne, roboty nie ma, trzeba stać fiuta na centralu typom w lateksowych butach, no to nie muszę tłumaczyć.

I właściwie przez to to zacząłem oglądać, bo tam było jeszcze napisane comedy. Zacząłem to oglądać dokładnie dzień po skancelowaniu konta na Netflixie. Potem przez 6 miesięcy go nie używałem, także świetnie się składa. Czyli go nie obejrzałeś. Jesteśmy na piątym odcinku i ja byłem trochę zmęczony, więc przez weekend majowy zrobiliśmy sobie przerwę od trudnych tematów. Przepraszam, wybacz, że wybuchłem śmiechem. Tam jest napisane comedy, a to wcale nie jest comedy, to jest trudny serial. To jest trudny serial o nieszczęśliwych ludziach. A my teraz jesteśmy niesieni na fali oglądania seriali z danym McBride'em.

Wiesz co, ja tak tylko zwróciłem uwagę nawet nie tyle na serial, który sobie obejrzałem z przyjemnością, ale też na osoby zaangażowane wokół niego i na przykład tego pana, który jest reżyserem tego, on się nazywa Lee Sung-jin. Jeżeli potrzebujesz trochę właśnie może bardziej up-fuel, Upbeat Comedy to jest taki jego serial poprzedni, się nazywa Dave, w którym opisuje takiego dosyć dziwnego rapera żydowskiego pochodzenia, który stara się właśnie make it into the rap game. To jest, jeżeli bym powiedział, to no, ja obejrzałem tylko jeden odcinek, bo przyznam, że No nie wiem, jakoś się nie wkręciłem, ale jest takim chyba step-upem, rozpędem do tego właśnie bifu.