Stwór, bo stwory | Bajki krajki

Dajmy im odpowiedzieć. Dobry nasz królu, rozpoczął troll. Przechadzając je jak co dzień po lesie, byłem świadkiem niezwykłego zjawiska. Stojąca obok mnie ludzka dziewczynka, nagle z rozmiarów olbrzyma, prawdopodobnie z pomocą jednego z naszych światoskoczków, zmaterializowała się w naszej rzeczywistości. Znalazłem ją. Jak siedziała sama płacząc, to co miałem zrobić? Przecież nie zostawię Biduli samej takiej, przerażonej. Wziąłem ją do siebie, nakarmiłem i przyprowadziłem tutaj. Wiem, panie nasz miłościwie panujący, że ty znasz wędrówki gwiazd, planet i tajniki magii, o której myśmy nie słyszeli.

Dlatego proszę cię, czy chciałbyś pomóc mojej towarzyszce powrócić do domu? Król zamyślił się na chwilę, a po jego wyrazie twarzy widać było, jak wiele myśli musiało siedzieć mu w głowie. Odchrząknął i rzekł. Pierwszy raz jest u nas człowiek i do tego dziecko. Podejdź tutaj przybyszko, daj mi się obejrzeć z bliska. Dziewczynka nieśmiało, ze spuszczoną głową spełniła skierowaną do niej prośbę. Proszę, proszę. Widzę tu potencjał. Zwinne ręce, szybkie nogi. Mogłabyś się nam przydać. Na te słowa dziecko pobladło i zesztywniało w trwożnym napięciu. Ale ja chcę do mamy!

Zaszluchała, przypominając sobie przestrogi, którymi karmiła ją matka. Nie jestem niegrzeczna, naprawdę. Obiecuję, że będę się uczyć pilnie, tylko pozwólcie mi wrócić do domu. Ach, no tak, te wasze obrażające nas historie, weschnął król. Nie wiesz we wszystko, co mówią. Jak widzisz, nasz dzielny brat pomógł ci od razu, a ty wciąż o nas źle myślisz. No dobrze. Pomożemy ci wrócić, ale pamiętaj naszą dobroć, aby o naszym rodzaju więcej złych słów nie mówiono. My tu zgromadzeni bracia odwrócimy dla ciebie czas. W przeciwieństwie do was, ludzi, istniejemy od końca waszego świata.

Zrodziliśmy się ze zniszczenia, jakie zasialiście na tej planecie, aby powędrować czasem ku pierwotnemu lasowi. Żyjemy równolegle, tylko w odwróconym biegu czasu, od końca do początku. Przeniosłeś się tu, bo nasze czasy się zetknęły, tworząc świat oskoczek. Dlatego mam do ciebie jeszcze jedną prośbę. Gdy już powrócisz, rób wszystko, aby zostawić swój świat lepszym. Widzieliśmy koniec was, ludzi. Bez szacunku do planety, na której żyjecie, nic po was nie zostanie, nawet kurz. Dlatego niech to przypadkowe spotkanie natchnie cię mądrością, która będzie miała moc odmienienia losów wielu istot. Dziewczynka przejęta kiwnęła głową na znak zgody, a przykazanie to zakiełkowało w jej sercu przez mądrość i dobroć, która biła od króla troli.

Dziękuję ci bardzo, królu, za twoją pomoc, a przede wszystkim tobie, panie trolu, że wbrew moim uprzedzeniom okazałeś mi serce i objąłeś opieką. Przyrzekam, że zrobię wszystko, aby chronić dobre imię troli, jak i mój dom, ziemię. Nie chcę końca jagód, ciepła słońca, zapachu trawy wiosną. Będę dbać o to i starać się przy tym z całych sił. Obiecuję! – wykrzyknęła z entuzjazmem dziewczynka. Dobrze, już dobrze, dziecko. Ważne, żebyś się starała. Każde najmniejsze działanie ma znaczenie. Pamiętaj, że mały krok dla ciebie może być wielki dla świata – powiedział król, kładąc swoją kamienną dłoń na jej włosach. Dobrze, chłopcy!