Słuchowisko „Nie na miejscu”: odcinek 1

Stoi przy fortepianie z notesem. Gdyby profesor był tak dobry i poświęcił jej kilka minut... Dziękuję, Zosiu. Pójdę z nią porozmawiać. Miej na oku nasze towarzystwo, żeby nie bawiło się aż na zbyt dobrze. A cóż tam pani tak za wzięcie notuje w tym kajeciku? O, pan profesor. Proszę mi wybaczyć, Elżbieta Ross, dziennikarka z Gazety Krakowskiej. Wiem, wiem. Miło panią poznać. Pani zapewne w sprawie wywiadu. Jeśli mógłbym zaprosić panią do swojego gabinetu na piętrze, tam będzie troszkę mniej gwarno. Oczywiście. Przygotowałam kilka pytań.

Przepraszam, że się wtrącę, ale pan Antoni teraz zdecydowanie powinien zająć się inną sprawą. Ach, oczywiście. Tylko proszę nie poświęcać zbyt wiele czasu na załatwianie spraw. W końcu dzisiaj chodzi o dobrą zabawę. Z... z... zająć się... inną sprawą? Tak. Chyba musi pan z kimś porozmawiać. Co? Z kim? Jak to z kim? Z panią Elwirą. Aaa... no... no tak. Oczywiście. Chociaż proszę mi uwierzyć, moja uwaga nie była w złej myśli ani złej woli. Uraził pan ją jednak. To prawda. Więc musi pan przeprosić. Ale co powinienem powiedzieć, by znowu pani nie urazić? Muszę panu przyznać, że tak zwane odpowiednie zachowanie w towarzystwie to dla mnie przeogromna zagadka.

Nie. Nie mam pędzli. Muszę iść. No dobrze. Nie będę pana zatrzymywać. Zresztą sama mam pewne sprawy do załatwienia. Widział pan może Maurycego? Nie rozmawiał z profesorem albo z kimś innym? Widziałem tylko panią Rubenstein. Pani Elwiro, nie zechciałaby pani zejść na dół tam do wszystkich? Niekoniecznie. Samej jest mi dobrze, przynajmniej spędzam czas w inteligentnym towarzystwie. Co do tego nie można się nie zgodzić. O, czyżbym widziała, że się pani uśmiecha? Ach, Nataszko. Czasem mam wrażenie, że tylko my dwie spośród tych wszystkich ludzi mamy głowy na karku. Ten malarzyna od siedmiu boleści kręcił się tu przez chwilę.

Proszę cię, zachowuj się, jesteśmy na przyjęciu urodzinowym. Oj tam, oj tam. I tu jeszcze w ogóle na przyjęciu urodzinowym profesora. I co, że niby nie wypada? No tak. No chodź, chodź tutaj. Nataszo, czy to nie jest czasem? Hmm, gabinet z tryjóżka, tak. A co jeśli jest w środku? To złożymy mu życzenia, zapytamy jak się ma i sobie pójdziemy. Towarzystwa w tym skrzydle na pewno nie szuka. Czekaj. Hm. Zamknięte. Czyli na pewno go tu nie ma. Potrzymaj mi szampana. Ha! Wsłówka? Czy ty... Mhm. W końcu wychowałam się w tym domu. Przede mną stryjusiek żadnych drzwi nie trzymałby zamkniętych.

Nie opowiadaj głupot. Przecież sam mówił, że traktuje cię jak syna. Wiem, że o wszystkim ci mówi. Nie o wszystkim. Nie musisz się bać o jego względy. Tak, Maurycy. Teraz już żadne z nas nie musi się o to martwić. Mamy za to inne, dość duże zmartwienie. Po pierwsze ciało, a po drugie musimy się koniecznie dowiedzieć, kto to zrobił. To musi być ktoś z Towarzystwa. Nikt z zewnątrz nie dałby rady się tu zakraść. A mamy jakichś podejrzanych gości? Nie wiem, po jaką cholerę kręci się tu Wojskowy. To nie jest jakiś stary przyjaciel z tryjeczka? Niewykluczone, ale trzeba zwrócić na niego uwagę. On może mieć przy sobie broń. Nonsense. Przecież gdyby miał pistolet, nie zaćkałby go sztyletem.