Filmy zimowe cz. 85

Te filmy o taksówkach były nowelowe, papierosy i kawa też. Tutaj mamy film nowelowy o rodzinie. Pierwsza nowela z Tomem Waitsem, Adamem Driverem. Druga z Charlotte Rampling i Cate Blanchett, jeszcze tą trzecią teraz popularną aktorką. A trzecia nowela z dwoma młodymi francuskojęzycznymi aktorami bodajże. Adam Driver. Mother.

Potem w oczekiwaniu na Bolta siedmiominutowe milczenie. No trochę jest to takie przerysowane, aż za bardzo. Wydawało mi się, jak na Jima Jarmusza, tego się nie spodziewałem. Natomiast pierwsza i druga nowela biją jakimś takim ciepłem, chociaż tutaj postać Toma Waitesa też jest niejednoznaczna. Nie wiemy, czy on jest trochę szulerem, czy kręci, czy podaje się za inny charakter niż nim jest. I właśnie tutaj skupię się na postaci i na nowelce, gdzie mamy doskonałego muzyka w roli aktorskiej. Zaczyna się to właśnie w samochodzie, kiedy wraz z Adamem Driverem i jego siostrą jedziemy odwiedzić ojca mieszkającego nad jeziorem.

I no z jednej strony tak. Tak bym powiedział, że to jest po to zrobione, żeby podkreślić ten dystans pomiędzy ojcem a dziećmi tutaj. Chociaż jest to cały czas przełamywane, niczym taflę lodu na tym jeziorze. Bo Tom Waits jest bardzo taki dobroduszny. On dziękuję dzieciom swoim bardzo dużo razy wypowiada. Chwali ich tak, jakbyśmy się tego nie spodziewali. Bo spodziewalibyśmy się na przykład, że w przypadku bardziej matki może, ale w przypadku takiego ojca, że wejdziemy, a taki stary dziad powie weź się chłopie ogarnij, ubierz się porządnie.

A tutaj jest jakby na odwrót. On mówi świetnie wyglądacie, ale jesteście ciągle młodzi. Nie no rewelacyjnie, świetnie, że ułożyliście sobie życie. I zaczynamy się zastanawiać, czy Tom Waits czasem nie pociska jakiegoś kitu. No i kiedy oni wyjeżdżają, okazuje się w jakiś taki sposób specyficzny, że on chyba pociska cały czas kit przed tymi dziećmi, lansując się, czy może przebierając na takiego nieudacznika. A kiedy oni wyjeżdżają i myślą, że ojciec będzie rozpaczał po zmarłej mamie, to on dzwoni do jakiejś... No bo właśnie dostał kasę od syna. Więc takie trochę odwrócenie ról, gdzie powiedzmy syn odwiedzając ojca może tam liczyć, nie wiem, na jakieś tam drobiazgi.

No to tutaj syn przywozi tam, a wiesz, byłem w sklepie, tam kupiłem ci makaron, sos pomidorowy. Tom Waits bierze ten sos pomidorowy. Czego? To oni nie wymyślą. Patrz, wystarczy tylko podgrzać taki gotowy sos pomidorowy. No i O takich pierdołach Jim Jarmusch potrafi nagrywać rewelacyjne dialogi, świetne filmy i ogląda się to z wypiekami na twarzy. I dla mnie oglądałem to bez żadnego znużenia. Ale zdziwiło mnie w sumie, że dużo fanów Jarmusza, mam Lynch'a pod językiem, No nie było dużo jakby takich hura optymistycznych recenzji, że scetryczał, że zdziadział, że to seniorski film, że to starzeje się Jim Jarmusch.

I to jest takie ciekawe, żartobliwe i wam powiem o co chodzi. Bo w pierwszej noweli Tom Waits ma zegarek na ręku i kiedy dziecko jego, Adam Driver chyba, zauważa, że ma nowy zegarek, To Tom Waits powoli tak zaczyna chować pod rękaw ten zegarek i mówi, że nie, nie, nie, to podróbka chińska, daj spokój, no nie byłoby mi stać na takiego Ralexa. Kiedy oni wychodzą z garażu, Tom Waits wyjmuje swojego wypasionego jakiegoś tam Rolls Royce'a czy stary samochód, kabriolet, na rzecz zardzewiałego jakiegoś truchła, które stoi na podwórku.

Które wydaje się, że on tym jeździ. No to podejrzewamy, że Tom Waits żyje dobrze i może nawet jest sam sobą. Jest Tomem Waitsem, który tak spędza jako stary muzyk z dobrą kasą przecież, lansując się na starego dziada jakiegoś tam Menela. No wiecie jaki imidż ma Tom Waits. Notabene uwielbiam jego płyty The Alice, gdzie nawet beatboxował, więc świetna muzyka, polecam. No a w drugiej noweli ten Rolex pojawia się w taki sposób, że ta druga córka, ta taka z różowymi włosami, mówi, że ona tworzy wokół siebie właśnie w drugą stronę taką mgiełkę,