#44 | Gdynia: pierwsza w Polsce?

No, dygresja. W każdym razie jedno ugrupowanie rządzi od 1990 roku do 2024. To jest tyle, co minęło od wojny do sierpnia 80, tak mniej więcej. I wydaje mi się, że to już ludzie mieli takie przeświadczenie, że tak po prostu musi być. Siłą inercji. Tak, tak. Ja nie chcę porównywać z PRL-em, bo to zupełnie są inne rzeczy. Myślę, że to jest taka, ja wiem, taki ludzki... Ludzie na ogół się przystosowują do warunków, w których żyją. No i jeśli tak jest, no to... I nie jest najgorzej. Tak, tak jest super, no bo to naprawdę, bo to wiele, zresztą mi mówiło wiele osób tam jakoś, które gdzieś tam się otarły powiedzmy o urząd, że to naprawdę nie było tak, że to były wydawane polecenia.

Nad tym wzgórzem ma przystanek i widać morze. Polecam trasę przez Dębtowo, bo jest dłuższa i piękniejsza i naprawdę jedzie się i widać całą historię architektury. Od domków skleconych z byle czego, przez PRL-owskie zwykłe bloki, przez lata 90. Aż po współczesne apartamentowce i taką różnorodność tej Gdyni, bo mi się to też podoba, bo Śródmieście jest bardzo spójne architektonicznie, jest to jego wielką zaletą, jeśli chodzi o Założenie urbanistyczne i w ogóle jest to świetne, natomiast tego w ogóle nie ma poza Śródmieściem, gdzie jest totalna różnorodność, ale też w obrębie różnych dzielnic jest to dosyć spójne i to jest

Dopiero są projektowane jakieś osiedla, które dzisiaj już są oczywiste, że przecież pewnie połowa, jak nie więcej, tego miasta została zbudowana w PRL-u. A PRL w historii Gdyni prawie nie istnieje. Oprócz tych bardzo ważnych wydarzeń historycznych jak grudzień 1970 roku, to ta codzienność jest Nie, że nikt o niej nigdy nie pisał, ale wydaje mi się traktowana z taką, no tak jakby to nie był żaden istotny czas tam. 45 lat, 100-letniej historii, co to tam. Gdynia bardzo silnie odwołuje się do historii właśnie tej przedwojennej, co jest w sumie zrozumiałe jako miasta marzeń, miasta nowoczesności, przyszłości.

Mam jednak wrażenie, że jest w tym dużo takiej nostalgii za tym mitem czy entuzjazmem budowy, Ale nostalgii też do pewnych fragmentów, bo powiedziałeś, że PRL jest pomijany, natomiast pewne momenty tego okresu w świadomości mieszkańców są i z taką pewną nostalgią się o tych momentach wypowiada, typu, że kiedyś Świętojańska to była Hohojaka, a dzisiaj nie, albo słynne baseny na Polance Redłowskiej. Mam takie wrażenie, że ta nostalgia za tym, co było, dominuje w rozmowach o przyszłości i trochę tak nie wyłania się z tego ta wizja, jaka ta Gdynia tak naprawdę może, czy powinna być, tylko sięgamy cały czas do tego, jaka była i może będzie taka sama, jak była.

Poszłabym, poszłabym w stronę Muzeum Emigracji Piechotą i tam zobaczyła jak Gdynia się zmienia, bo tam jest takie miejsce też, właśnie nie trzeba aż jechać autobusem 102, tam można pójść. Tam są i chaty rybackie i chaty jeszcze takie z początku, nie wiem, lat dwudziestych, które stoją tuż przy nowych inwestycjach deweloperskich. Wcześniej jest ulica Żeromskiego, która zmienia się na naszych oczach, gdzie też znów jest wszystko. Jest PRL, jest modernizm, jest współczesna deweloperka i trochę jeszcze takich domów z lat 30., chat rybackich.