#126 Co daje mówienie WPROST?

Kiedy ja zdobywam się na odwagę, żeby powiedzieć wprost, natomiast mówię w nieraniący sposób. Cześć, nazywam się Anna Zdzieszyńska, jestem trenerką biznesu, mentorką menedżerów i coachem. W podcaście, do którego Cię serdecznie zapraszam, obalam mity dotyczące asertywności i dzielę się doświadczeniem, jak zachowania asertywne wspierają budowanie relacji i biznesu. Zapraszam do słuchania. Cześć. Witam Cię w kolejnym odcinku Asertywności przy kawie. O mówieniu wprost. Myślę, że byliście kiedyś świadkami takich słów, które zaraz zacytuję, albo może sami takie słowa opowiadaliście.

Ja się przyznaję, że mi się zdarzało kiedyś czasem tak powiedzieć. Czyli powiedzieć komuś coś i potem mówiłam, no wiesz, byłam po prostu szczera. Albo, no wiesz, wolę powiedzieć Ci prosto z mostu. Albo na mnie możesz liczyć, zawsze powiem ci prawdę. I mówienie WPROST uważam, że jest ważną umiejętnością i bywa bardzo użyteczne, niesie szereg korzyści. Natomiast nie zawsze jest asertywne i czasem może być bardzo, bardzo raniące. I takie poszukiwanie środka myślę, że tutaj będzie języczkiem uwagi dzisiejszego odcinka. Czyli jakie korzyści niesie mówienie wprost, a jakie ryzyka? I jak mówić, aby bezpośrednie komunikaty były efektywne, a nie raniące?

Myślę sobie, że w ogóle mówienie wprost mi przyszło dopiero tak w miarę łatwo mówić wprost po pięćdziesiątce. Jak skończyłam pięćdziesiąt lat, więc to Wymagało u mnie dosyć dużej transformacji, ponieważ ja albo właśnie ładowałam komuś prosto między oczy, albo nie chciałam ranić, więc się powstrzymywałam od komunikatów wprost. A w pewnym momencie zrozumiałam, że bycie wprost naprawdę wiele ułatwia. Jakie daje korzyści? Jest moim zdaniem taka jasność, klarowność w tym, co my mamy na myśli i o co w ogóle nam chodzi w relacji. Po drugiej stronie nie rodzi to domysłów i nieporozumień, czyli jest u rozmówcy mniej domysłów.

Z mojego doświadczenia dużo szybciej problemy, które w jakiś tam sposób powstawały, łatwiej jest rozwiązać, szybciej łatwiej rozwiązać problemy, które narosły. Też postawienie oczekiwań jest łatwe i postawienie granic jest dużo łatwiejsze, kiedy mówimy wprost. Patrząc z punktu widzenia rozmówcy, to też jest większa przewidywalność naszej relacji, ale też myślę, że kluczowym to jest, żeby brać odpowiedzialność za słowa, które mówimy. Jeśli to jest mówienie WPROST asertywne, to faktycznie ta odpowiedzialność właściwie jest w pakiecie. I teraz ryzyka płyną stąd, że WPROST nie zawsze równa się asertywnie.

Asertywnie będzie, kiedy WPROST jest połączone z szacunkiem, z uważnością, kiedy ja zdobywam się na odwagę, żeby powiedzieć WPROST, natomiast mówię w nieraniący sposób. Czyli powinnam odnosić się do sedna sprawy, bez wątków pobocznych, I powinnam umieć zdobyć się na szczerość dotyczącą tych kwestii, o których rozmawiamy, a nie właśnie wywalać wszystko, co ślina na język przyniesie. Bo wiecie, szczególnie wydaje mi się, że podczas różnego rodzaju sporów, kłótni, konfliktów, my zaczynamy mówić szczerze, ale w ogóle nie na temat. Czyli na przykład rozmawiamy o podziale budżetu na przyszły rok, mamy jakieś różne oczekiwania, każdy chce powiedzieć na co mu potrzeba i to jakoś argumentuje, a nagle ktoś z innego działu mówi, a bo twoi pracownicy to dużo czasu spędzają w kuchni.

Wiecie, i teraz nawet jeśli to jest prawda i nawet jeśli to jest wprost i nawet jeśli to jest takie szczere, no to co ma piernik do wiatraka? Czyli mówienie wprost powinno być ad vocem, w sprawie konkretnej, a nie obok. Albo spieramy się o jakąś rzecz i ktoś mi wprost mówi, ale przywalając zupełnie z innej strony. No a ty nigdy nie ścielisz łóżka. I nawet jeśli to nigdy byłoby uprawnione, bo faktycznie nigdy bym nie ścieliła, no to znowu, nie o tym rozmawiamy. I potem ja mówię, ale w ogóle o czym ty do mnie mówisz? No ja po prostu jestem szczera.

No właśnie, nie o to chodzi. W asertywności szczerość jest wartością i jest bardzo ważna, tylko musi odnosić się do faktów i do sprawy i nie może być brutalną szczerością. Bo w mówieniu wprost jest duże ryzyko, że jeśli nam nie pójdzie asertywnie, to pójdzie w agresywny sposób. Bo nawet ryzyko jest wtedy, kiedy my staramy się asertywnie, to ktoś może odebrać to jako agresję. Ale na to już mamy mniejszy wpływ. Dlatego tutaj ten szacunek po raz enty przejawia się w tym moim podcaście, żeby szanować drugą stronę, mówić właśnie z szacunkiem, mówić wprost, bo to ułatwia wiele rzeczy, ale żeby to nie było brutalną szczerością, żeby nie przejść na stronę agresji.

Bo w momencie, kiedy nie będzie to asertywne, tylko będzie to wprost, To mamy gwarancję, że zranimy kogoś, że nadbudujemy bardzo dużo emocji i czasem niepotrzebnie. Myślę, że dajemy rozmówcy pretekst do tego, żeby nas zaatakował albo skrytykował, no bo trochę zostanie sprowokowany. I wydaje mi się, że agresja będzie rodziła opór zamiast współpracy. Nawet jestem przekonana, nawet nie, że mi się wydaje, agresja będzie rodziła opór zamiast współpracy albo będzie udawaną zgodę dawać, czyli ktoś przyzna nam rację, żeby już się nas pozbyć, a potem tak zrobi po swojemu.

Jeśli będzie wprost, ale nie asertywnie, to będzie to podpalało ogień pod konflikty, będzie pogarszać relacje, I będzie powodowało zamykanie się rozmówcy. Czyli WPROST jak najbardziej. Mi to się sprawdza pod warunkiem, że jest to WPROST z szacunkiem, z poszanowaniem, granic tej drugiej strony i że to jest szczerość na temat, ale nie szczerość raniąca. To zachęcam do przemyślenia sobie temat mówienia WPROST. Myślę, że to jest wielki krok, jak już w ogóle zdobywamy się na mówienie WPROST, natomiast to nie wystarczy. To jest bardzo dobry krok w dobrą stronę, ale nie wystarczy, bo jest cienka granica między mówieniem WPROST w asertywny sposób, a mówieniem WPROST w sposób agresywny.