POTOP kosmiczna katastrofa

Nadiobnie stał starzec i gromkim głosem wołał. Strogi! Przed imą, wybrańcem boskim, mam na pokładzie ocalenie dla świata! Zaraz za nim z wodnej mgły z godnością wyłonił się Atmur. Na trzcinowej łodzi z wysoko ku niebu wygiętym dziobem i rufą. Potem nadpłynął Deucalion, tnąc wzburzone morze, jakby był na regatach. Nie minęło wiele czasu, a cała powierzchnia wody w zasięgu wzroku upstrzona była kołyszącymi się na falach arkami. A ponad nimi, spomiędzy ciężkich chmur, wyłoniło się wielkie, czarne, cielsko smoka kung-kunga.