#27 Dawid Szkiełka - Product & Shape Up Advisor
Moim gościem jest Dawid Szkiełka – product manager z ponad 15-letnim doświadczeniem w e-commerce, fintechu i mediach (m.in. Allegro, Wirtualna Polska, Agora, UseMe). Partner zarządzający w Product Pro, członek kolektywu Product Cafe i konsultant wspierający firmy w transformacji produktowej.O czym rozmawiamy?O Shape Up – alternatywie dla Scruma stworzonej przez Basecamp. Dyskutujemy o tym, jak framework pomaga utrzymać koncentrację na problemie użytkownika, zmienia dynamikę pracy w Product Trio, wymusza realne ograniczenia czasowe i z jakimi pułapkami muszą mierzyć się zespoły przy pierwszych wdrożeniach.Poruszamy też tematy:czym różni się podejście Shape Up od backlogu i listy zadań,dlaczego 6-tygodniowy timebox sprzyja priorytetyzacji,jak radzić sobie ze scope creepem,jakie błędy najczęściej popełniają organizacje na starcie,i dlaczego framework jest tylko narzędziem – które działa najlepiej w dojrzałych zespołach.
Siema, siema. Witam was już w 27 odcinku Apploads, który w 100% będzie poświęcony Shape Upowi i w którym będę rozmawiał już za moment z Dawidem Szkiełką, a odcinek, jak i kilka pozostałych powstał dzięki firmie cutcut.film, która zajmuje się produkcją i montażem vlogów i podcastów. No dobra. Cześć Dawid, dzięki, że wpadłeś do mojego podcastu. Zanim przejdziemy do mega ciekawego tematu, bo dzisiaj porozmawiamy sobie o Shape Upie, czyli takiej trochę alternatywie Laskrama, to powiedz, kim jesteś, co robisz na co dzień? Dzięki Michał w ogóle za zaproszenie. Jestem fanem twojego podcastu od wielu lat i w ogóle jest dla mnie źródłem inspiracji, więc tym bardziej czuję się wyróżniony, że w tak zacnym, fajnym gronie jestem i z tobą rozmawiam. Jestem produktowcem, nie liczyłem tego, ale ponad 15 lat.
Oni są naprawdę kozakami, są powiedzmy takimi ojcami, założycielami trochę internetów, więc ich książki czytałem wiele lat i wpadł mi Shape Up, przy czytaniu której książki, fajnie byśmy może umieścili później okładkę albo przynajmniej link. Tak zrobimy. Super. Wiele rzeczy zaczęło mi tam po prostu pasować i wydawało się, że zaadresuję te problemy, które jako PM spotykałem. A jakie to były problemy? Tak pokrótce, pewnie później będziemy o nich bardziej szczegółowo mówić, ale pomimo tego, że miałem świetny zespół, świetną strategię, naprawdę dobry obszar i kompetencje wszelkie do tego, żeby prowadzić projekty, gdzieś mieliśmy
Ja jako PM i myślę, że zespół też, takie poczucie, że raz trochę terminy nam się rozmywają pomimo naszego pełnego zaangażowania, a dwa to, że koniec końców tych wątków jest tyle, że wartość użytkownika gdzieś nam umyka, nie? Czytamy książki, w której mówimy o Jobs To Be Done, mówimy o wartości klienta, mówimy o rozwiązywaniu problemów, a jednak w tym widoku backlogowym, w tej plątaninie tasków, gdzieś tam wartość umyka i mam wrażenie, że Shape Up... Z jednej strony bardzo silnie kładzie akcent na te timeboxy, na trzymanie się terminów. Powiemy sobie też, dlaczego on to robi, bo nie robi tylko dlatego, żeby trzymać się terminów. To jest pewne narzędzie.
Ale jeszcze daje to PM-owi i zespołowi, który pracuje nad najfunkcjonalności, że ciągle ta wartość, ten problem do rozwiązania, to jobs to be done. Klienta, użytkownika jest dalej w centrum. Mam wrażenie, że w backlogu, w plątaninie tasków, gdzieś to umyka, a ShapeUp właśnie daje na to rozwiązanie. No dobra, bo ja dzisiaj trochę będę grał głupka, bo oczywiście z ShapeUpem miałem do czynienia przez moment w Pachelpie ze sprawą Patryka Kabaja. Natomiast gdybyś miał wytłumaczyć komuś w kilku zdaniach, czym jest ShapeUp? Ktoś, kto nigdy o tym nie słyszał, słucha teraz naszej audycji, nie wie, o czym w ogóle rozmawiamy. Co to jest? To jest też metodyka zwinna do zarządzania projektów, tak od ogółu do szczegółu, czyli możemy ją w jakiś sposób umieścić w przegródce Kanban, Scrum i pochodne, więc na pewno nie jest to taki waterfall, jest to też zwinność, jest to też zaadresowanie i akcent na lupę zwrotną od użytkowników, lecz to jest troszkę inna filozofia tworzenia produktu,
Będziemy pewnie zaraz rozbijać to na mniejsze części i właśnie, bo wspomniałem na początku, że głównymi odbiorcami naszego podcastu są designerzy, projektanci, więc schodząc już tak na ziemię, jakie korzyści Shape Up przyniesie konkretnie projektantom UI, UX, produktowcom, bo powiedziałeś, że nie żyjemy w próżni, ale też nie żyjemy w próżni, jeżeli chodzi o pracę nad projektem, to znaczy mamy często tria produktowe, mamy PM, mamy tych leada i tak dalej. I teraz o tym sobie zaraz porozmawiamy, jak to działa w ramach Trio. Natomiast jestem projektantem, co mi da, że mój zespół będzie pracował w Shape Upie? Super pytanie. Mam wrażenie, to jest silne przekonanie, ta idea od Teresy Torres, Product Trio, czy tam Marty Kagany, już mniejsza o autorów tej koncepcji, jest de facto realizowana w Shape Upie.
Pomimo tego, że Shape Up nie używa tego pojęcia, to stwarza takie warunki, które powodują, że praca w modelu Product Trio staje się faktem. Dlaczego? Ponieważ od samego początku Shape Up stawia na bardzo małe, autonomiczne i decyzyjne zespoły. O tego słowa szukałem. Czyli tworzy mikro, mikro zespoły, które przytulają konkretny problem i szukają rozwiązania. Począwszy od fazy Discovery po fazę Delivery, aby je zaadresować. I tutaj PM nie ma szans w Shape Up'ie działać w pojedynkę. Nie może przyjść z gotowym konceptem i traktować zarówno inżyniera, jak i projektanta jako ciało wykonawcze.
Jeszcze to, co chciałbym też powiedzieć, co szef na maksa stawia, to ta współodpowiedzialność. Nie, traktujemy się poważnie, partnersko, uważamy, że razem tylko dojdziemy do celu, więc tutaj nie chcę powiedzieć, że PM jakby wyzbywa się odpowiedzialności pełnej za projekt, bo dalej ją ma, ale ją dzieli na pewno pomiędzy projektantem i deweloperem. Shape Up pozwala nam na realną pracę w Product Trio. Nie staje się to tylko jakimś konstruktem abstrakcyjnym, tylko realiami, w jakich żyjemy w Shape Up. Tak z doświadczenia myślę, że w takim bardziej klasycznym podejściu to na PM-ie ciąży odpowiedzialność za pchanie tego projektu, a przy papie to odpowiedzialność rozkłada się na trzy osoby, bo każda kontribuje w równym stopniu, tak?
To jest ta jedna z tych głównych różnic według ciebie? Zdecydowanie. Z perspektywy, i to może być ciekawe, z perspektywy i PM-a, który czuje większe wsparcie, i projektanta, projektantki, Którzy mają większe przełożenie również na sukces biznesowy danej funkcjonalności. Jest tutaj bardziej teamwork. Zdecydowanie. To czuję i to wiem. No właśnie, bo wspomniałeś też o fazach w ramach shape upu, poza shapingiem jako jedną z tych faz. Jak jeszcze fazy wyróżniamy? Jak to w ogóle po kolei leci? Co tam się dzieje w ramach tych wszystkich faz? Myślę, że to jest mega ciekawe i też pogląd słuchaczom na temat właśnie tych głównych różnic. Pierwsza sprawa to pomysł. W sensie pomysł się nie bierze znikąd na daną funkcjonalność.
I pomimo tego, że w Shape Upie, mówię o książce, nie ma tego wprost, to bardzo dobrze się wpisuje w ten cały mindset produktowy. Czyli widzimy jakąś szansę, coś się pojawia w wywiadzie, w ramach danych liczbowych. Coś nam sugeruje, że jakiś problem jest do zaadresowania. W shape upie zaczyna się wszystko od pomysłu tak jak wszędzie. Następnie razem PM zazwyczaj go wyłapuje albo designem różnie. Następuje praca shapingu, która polega na tym, że właśnie ja jako PM zapraszam ciebie Michale jako projektanta. Bierzemy sobie jakąś osobę, która lubi wyzwania bardzo abstrakcyjne od strony developmentu.
Od tych super prostych do tych takich bardzo wysublimowanych, takich naprawdę frontem do klienta. Jest masa automatyzacji i super, ale stwarzamy już sobie taką przestrzeń, takie możliwości wyboru kilku scenariuszy rozwiązania danego problemu, bo to nam się przyda w momencie, kiedy przejdziemy do tej drugiej fazy, czyli developmentu. To ja od razu bym zapytał jedną rzecz. Wspomniało się o tym, że generujecie dużo pomysłów w tej pierwszej fazie, to ja trochę będę adwokatem diabła. A czym to się różni od faz Discovery, kiedy w sumie też eksplorujemy bardzo mocno różne możliwości ścieżki? Jasne. Jaka jest różnica w takim razie? Shape Up w książce niewiele czasu poświęca na temat badań.
Z Figmą, pewnie dzisiaj już z jakimś prototypem w Webflow lub czymś klikalnym, vibe-kodowym. Do użytkownika patrzymy, jak on na to reaguje. Zbieramy nawet jakieś mikrodany ilościowe, jakościowe, więc to dzisiaj trochę inaczej wygląda. Ja bym powiedział, że to jest troszkę inaczej powiedziane tego samego i dzisiejsze discovery to jest rozwinięcie tych idei, które są w ShapeUp, ale one de facto discovery nic nie mówią. Okej, dobra. Nie wiem, czy odpowiedziałem na to pytanie, bo tutaj kilka wątków. Tak odpowiedziałeś, ale spoko, będziemy to jeszcze pewnie rozwijać w dalszej części. Tu mamy fazę shapingu. Jasne. Co dalej się dzieje? Efektem shapingu jest pitch, czyli dokument, który mówi o tym, przypomina, jaki problem chcemy rozwiązać użytkownika, dlaczego to robimy jako firma.
Fajnie, żeby tam był jakiś business case, ile nam to pieniędzy może przynieść, ile nas to będzie kosztowało. Jakie inne cele firmy to realizuje? Być może jakieś oszczędności. Jak to się wpisuje w strategię? Ten dokument ma swoje elementy wypisane w Shape Up w książce, ale ja bym powiedział, że nawet lepsza jest formułka, którą stworzył Amazon z tym swoim sześciostronnicowcem. Ja trochę w swojej formatce łączę parę podejść. Niemniej jednak to powinien być dokument, który mówi co, po co, dlaczego i jak. Czyli tam powinien być zarys przynajmniej konkretnej funkcjonalności technicznej, formy technicznej, która ma ten problem adresować.
Mam pytanie, bo wspomniałeś właśnie o czasie. Mówiąc o czasie, masz na myśli te sześciotygodniowe cykle. Rozwiązanie, które mu najbliżej do wdrożenia, to jest to, które zmieści się w tym sześciotygodniowym cyklu wdrożeniowym? Dobrze to rozumiem, tak? Tak, tak. To jest ta jedna zasada? To jest ta zasada, absolutnie. Je sobie wyszczególnimy, ale pierwsza rzecz to tym, czym się różni i to nawet jak my mielibyśmy się powtórzyć osiem razy, to warto, żeby to wybrzmiało. Punktem wyjścia zawsze jest do wystartowania projektu jest to, ile tygodni chcemy przeznaczyć, jakie zasoby ludzkie na to, żeby dowieźć ten projekt. To jest zawsze punkt wyjścia w ShapeUpie. I to czyni go zupełnie różnym wobec pozostałych frameworków i to czyni go taką inną zupełnie filozofią.
W Scrumie się dzieje zazwyczaj to, że mamy zajebisty pomysł na nową funkcjonalność, spędzamy dużo godzin na refinementach, na tak naprawdę opracowaniu tego idealnego rozwiązania, po czym zaczyna się development i okazuje się, że 2, 4, 6, 8 tygodni mija, a my nie zbliżyliśmy się istotnie do wdrożenia tego zajebistego, zajebistego Dzięki za oglądanie i do zobaczenia! Shape Up robi to odwrotnie. Od razu mówi nam, hey guys, chcemy przeznaczyć 6 tygodni na wdrożenie tego projektu.
Już wtedy będziemy mieć, i tu wrócę do początku naszej rozmowy, będziemy już wtedy mieć zweryfikowany, czy ten bet był słuszny, czy rzeczywiście jest to funkcjonalność potrzebna dla naszych użytkowników. Tutaj w ShapeUpie mamy bardzo ważne rzeczy. Mamy myślenie o betach, mamy myślenie o pewnym ryzyku produktowym, że dana funkcjonalność pomimo tego, że jest zajebiście przemyślana, jest przebadana na wszystkie sposoby, może się okazać fiaskiem rynkowym, ponieważ rynek jest bardziej dynamiczny, ma więcej zmiennych niż nam się wydaje. A czy to trochę nie jest tak w takim razie, że z tego co rozumiem, w ShapeUp unikasz wdrażania takich grubych ból, to znaczy mamy projekt, w którym redesignujemy wszystko, który trwa pół roku, albo musimy wprowadzić mega grubą funkcjonalność, której wdrożenie znowu zajmie nam pół roku albo rok.
Czy to w takim razie nie oznacza, że Shape Up jest dla organizacji bardziej dojrzałych, gdzie już tylko iterujesz, polerujesz, wdrażasz niewielkie zmiany, bo te zmiany mają duży wpływ na całość? Czy jednak jest to coś, co można zastosować na każdym etapie firmy, produktu? To jest świetne pytanie. Ja dzisiaj się skłaniam do takiej odpowiedzi, nie wiem czy nie zmienię zdania, ale wydaje mi się, że jeśli jesteśmy w bardzo wczesnej fazie rozwoju produktu, ale w takiej naprawdę niemalże seedowej, to w ogóle chyba nie bawmy się w frameworki, tylko siadajmy i nawet się nie bawmy w role, tylko po prostu jeśli ktoś umie cokolwiek zrobić, Jako projektant umie zrobić w vibecodingu jakąś fajną stronkę i zweryfikować czy to w ogóle ten produkt ma sens, to zróbmy to.
Jakby w ogóle żadne role, żadne podziały, żadne ceremonie, żadne dokumenty, wszystko na bok. Nie ma chyba to sensu. W sensie ten przepływ informacji musi być płynny, ciągły. Nawet Shape Up, który versus Scrum wydaje się mniej sformalizowany, jest moim zdaniem sformalizowany za bardzo versus te potrzeby, które ma startup na samym początku. Ale jeśli... Jesteśmy, już mamy, chcemy się skalować, mamy zasoby, żeby się jakoś podzielić, jakoś specjalizować, tworzyć kulturę produktową, zamykać to w jakieś powtarzalne cykle, tworzyć jakieś przewidywalne road mapy, powiedzmy na kwartał przynajmniej, to wtedy lepszą...
Lepszym trybem pracy jest Shape Up, bo on nam pozwoli trochę nam zagęścić ten nasz czas, nasze kwartały, to takie grube wióry, takie fajne, konkretne funkcjonalności, które zostaną dowiezione w tym kwartale, bo realia pracy często, jak widziałem w korporacjach, to... Korporacja ponoć, która ma więcej niż 5000 członków, może tylko się zajmować operacjami wewnątrz siebie, procedurami, nie potrzebuje świata na zewnątrz. I trochę w korporacjach tak to jest, że wszystko trwa wolno i nie tak szybko. I się rozmywa. Patrzysz na to, co dokonałeś w ciągu kwartału i mówisz, no było to masę zależności, tutaj poprawiliśmy.
Brakuje ci takiej funkcjonalności, w której byś powiedział, ej, z tego jesteśmy dumni. To rzeczywiście rozwiązało jakiś problem. Więc tutaj w Shape Up wchodzi i do kooperacji, i do takich organizacji, które chcą się skalować. Cały na biało. I powoduje, że z jednej strony masz tą dynamikę startupową, bo tak jak powiedziałeś, co cykl wypuszczamy coś nowego, mamy nowy launch, małej być może rzeczy, ale takiej konkretnej funkcjonalności, ale jednak w sposób jakiś ustrukturyzowany, z jakąś taką przewidywalność. Jak mi powiedziałeś o Red Designie, to rzeczywiście to nie są takie projekty. W ShapeUpie byśmy podzielili ten gruby Red Design na po prostu elementy składowe i byśmy się zastanowili, co to właściwie jest, co to zawierać ma ten Red Design.
Jakie były twoje pierwsze próby wdrożenia shape upu? Co było największym wyzwaniem? Co się nie udało? Bo zwykle mówimy sobie o sukcesach, a myślę, że fajnie jest wiedzieć, co może pójść nie tak, żeby w przyszłości przewidzieć tego typu rzeczy. Jeden z pierwszych projektów w ShapeUp'ie trzy lata temu w UseMe. Mieliśmy gotowe widoki, wszystko wyglądało spoko, było prawidłownie. Pitch wydawał się naprawdę fantastycznie przygotowany. Oczywiście problemy pojawiły się w fazie już samego developmentu. Co było nie tak i o czym nam Shape Up książka nam nie powiedziała? Nie powiedziała nam o tym, że po pierwsze w Basecampie mają unikalną sytuację, gdzie każdy członek zespołu de facto jest...
Nawet jak jest deweloperem, to ma niezłe skille UX-owe i ma niezłe skille domenowe, znaczy się naprawdę dobrze zna ten biznes. Tego się nie dowiedzieliśmy. Nie mieliśmy do końca takich ludzi na pokładzie. Mieliśmy kozaków i kozaczki, ale nie mieliśmy na pewno na takim poziomie ludzi, którzy tak dobrze znają domenę. Druga sprawa to ShapeUp mówi lećcie na żywioł, rozpoczynajcie tworzenie nowej funkcjonalności tylko w oparciu o bardzo zgrubną makietę. My w UseMe nie mieliśmy design systemu. Każda próba przełożenia z grubnej makiety na konkret, jak to ma wyglądać, jak to ma działać, kończyła się fiaskiem, bo wymuszała na projektancie multum pytań, czasami fundamentalnych, o wielkości, kolorystykę, spójność.
Wzrastała liczba problemów, natomiast nie mogliśmy się skupić na tym dowożeniu. Tego, czego Shape Up nie powiedział, bo jest dla nich zakładaną oczywistością, potrzeba na pokładzie naprawdę ludzi, którzy lubią eksplorować, znają się na domenie biznesowej i technicznej i trzecie, masz coś takiego jak Design System. W sensie rozpoczynanie tej drogi bez tego jest bardzo trudne. Nie mówię, że niemożliwe, ale my tego projektu nie dowieźliśmy w czasie. A myślisz właśnie, że... Taka dygresja. Myślisz, że teraz w momencie, kiedy wchodzi vibe coding, kiedy te umiejętności się mieszają, w sensie wszystko zmierza w stronę, że...
Sklep deweloperskie, designerskie, PM-skie będą często w posiadaniu jednej osoby, to ten Shape Up, no właśnie teraz nadchodzi jego czas tak naprawdę, bo jak już wspomnieliśmy, w Basecampie jest dosyć specyficzna sytuacja, deweloper jest designerem, designer jest deweloperem, więc tam tego problemu nie ma. Teraz, kiedy wchodzą narzędzia AI-owe, które bardzo pomagają nam w pracy, to te granice się zacierają i może właśnie to jest ten moment, kiedy Shape Up wejdzie cały na biało. Wejdzie do mainstreamu. Tak dokładnie. Podzielę odpowiedź na dwa. Tak, bo rzeczywiście jakby mamy, sam widzę, że jako osoba produktowa mam szansę wiele rzeczy stworzyć samemu, dobrze spromptować cloda i coś z tego wychodzi. I to na pewno, ten vibe coding to jest rzecz, która spowoduje, że jedna osoba ma wiele ról w swoich rękach.
I pewnie to da nam większą przestrzeń do tego, żeby skupić się na problemie i na rozwiązaniu i szybkim weryfikowaniu tego, czy dana hipoteza produktowa miała sens. Powiem, że i nie. W sensie, oczywiście, miejsce na Shape Up jest, jakby widzę, że ten potencjał jest coraz większy, ale też bym tutaj nie dał się, nie ulegałbym tak temu vibe codingowi, bo... Pamiętajmy, że efektem wdrożenia w ShapeUp jest działająca rzecz na produkcji. To oznacza to tyle, że to nie może być kod, który wypuścił Dawid Szkiełka, bo on musi mieć legacy, musi spełniać też wymogi, jeśli chodzi o
Jak kwestie performance'u myślę, że może to tak naprawdę leżeć. Ładnie nam to się opakowuje na Linkedinie, to się fantastycznie sprzedaje. Ja bym się trochę bał nowej strony mojego banku, gdyby była wy-widecodowana przez jakiegoś PM'a. Chyba, że jakiś taki zajebisty PM, nie? Wiesz o czym mówię, nie? Tak, tak, tak. Nie chcę w to wchodzić, bo to jest temat na zupełnie osobne dyskusje, ale mega ciekawy zresztą. No dobra, jak już wspomniałeś, to trochę przestrzeliście się z tym, że jednak w waszym zespole te role były mocno podzielone, tak jak właściwie w każdym, bo jak sobie sięgam pamięcią do innych firm, w których pracowałem, w których ty też pracowałeś, no to było podobnie. Jak już wdrożyliście Shape Upa, to zauważyłeś, że zmieniło się podejście do generowania pomysłów, no bo jednak Shape Up zakłada, że PM, designer, tech lead są mocno włączeni w ten proces szukania rozwiązań.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Moim gościem jest Dawid Szkiełka – product manager z ponad 15-letnim doświadczeniem w e-commerce, fintechu i mediach (m.in. Allegro, Wirtualna Polska, Agora, UseMe). Partner zarządzający w Product Pro, członek kolektywu Product Cafe i konsultant wspierający firmy w transformacji produktowej.
O czym rozmawiamy?
O Shape Up – alternatywie dla Scruma stworzonej przez Basecamp. Dyskutujemy o tym, jak framework pomaga utrzymać koncentrację na problemie użytkownika, zmienia dynamikę pracy w Product Trio, wymusza realne ograniczenia czasowe i z jakimi pułapkami muszą mierzyć się zespoły przy pierwszych wdrożeniach.
Poruszamy też tematy:
czym różni się podejście Shape Up od backlogu i listy zadań,
dlaczego 6-tygodniowy timebox sprzyja priorytetyzacji,
jak radzić sobie ze scope creepem,
jakie błędy najczęściej popełniają organizacje na starcie,
i dlaczego framework jest tylko narzędziem – które działa najlepiej w dojrzałych zespołach.