Zaginięcie Toni Sharpless

I teraz zaprasza, aby razem z nią wyszły właśnie zarówno Candy, jak i Tony. Zaprasza obie siostry. Candy odmawia, ale Tony dochodzi do wniosku, że w zasadzie to dobry pomysł. Jest weekend, ona ma wolne. Następny dzień również miała wolny. Od lat nigdy nigdzie nie wychodziła. Jedynie pracowała i uczyła się. Dochodzi do wniosku, że jest to dobry pomysł właśnie, aby trochę się rozerwać i wyjść z domu. Prosi więc swoją matkę i ojczyma, aby zajęli się tamtej nocy jej dwunastoletnią córką pod jej nieobecność. I wychodzi z domu i spotyka się z Krystal około 21.30. Jadą do Filadelfii samochodem Tony. Czarnym, czterodrzwiowym Pontiaciem Grand Prix. Rocznik 2002.

I gdy zwrócono jej na to uwagę, no to właśnie zaczął się cały ten wybuch Toni. Oczywiście w tamtym momencie nie ma tak naprawdę znaczenia, kto zaczął i co się stało. Jasne jest, że Tony i Krystal muszą opuścić imprezę. Zresztą robi się późno, czy wcześnie, bo jest piąta rano. I znów kobiety wychodzą i wsiadają do Pontiaka Tony. Krystal później, jak powie, właśnie wyraziła w tamtym momencie obawy, że Toni nie jest obecnie we właściwym stanie, aby prowadzić samochód, jest zły zła, czy zły pijana, pewnie też zbyt zmęczona, aby prowadzić i może to ona, Krystal, powinna poprowadzić, ale Toni nawet nie chce tego słyszeć, siada za kierownicę i rusza. Po tym, gdy przyjedą jednak może około kilkuset metrów, dosłownie po minucie jazdy, pomiędzy kobietami dochodzi do jakiejś sprzeczki.

Gdzie zatem jest? I teraz rozpoczynają się poszukiwania, w które mocno zaangażowana jest też jej rodzina, przyjaciele, którzy rozprowadzają ulotki, plakaty z jej zdjęciem, jak i również ze zdjęciem i opisem jej samochodu. Bo dziwne było, że samochód Tony przepadł razem z nią. Był to czarny, czterodrzwiowy Pontiac, Pontiac Grand Prix, rocznik 2002, z numerem rejestracyjnym DND 7772. I no właśnie, mamy sytuację, w której Toni, będąc albo pijaną, czy w stanie manii, bardzo wzburzoną, a może wszystko naraz, jedzie samochodem, którego oczywiście nie powinna prowadzić w takim stanie. I na dodatek ten samochód ma nie mieć za dużo paliwa.

I we wrześniu 2009 roku firma zatrudniona do przeszukania rzeki znajdzie na jej dnie, w tym niedużym w zasadzie odcinku, aż 12 samochodów łącznie. Przez te kolejne kilka tygodni, gdy samochody będą wydobywane, identyfikowane... Jej rodzina będzie oczywiście żyła jak na szpilkach. Czy jeden z tych samochodów okaże się być Pontiaciem Tony? Czy zostanie tam znalezione jej ciało? Ale nie, żaden z tych samochodów okaże się nie być Pontiaciem Tony. Jak i również na szczęście w żadnym z tych samochodów nie będzie, nie wiem, ciał. Nie były to samochody, które wylądowały tam jakoś w wyniku wypadku. Ktoś tam wjechał i utonął, czy jakiegoś przestępstwa. A raczej okazuje się, że było to miejsce popularne, w którym samochody porzucano. Stare samochody, czy samochody kradzione. No bo to było takie miejsce, gdzie właśnie łatwo zepchnąć te samochody do rzeki i wiele z nich po prostu leżało tam na dnie długimi latami.

którego autor twierdzi, że gdzieś we wrześniu 2009 roku został wynajęty, aby przewieźć czarnego Pontiaka Grand Prix z New Jersey do warsztatu samochodowego pod Bostonem. List zawierał sporo szczegółów. I tak w wielkim skrócie brzmi treść tego listu. Droga Elaine. Policja w Pensylwanii nie ma numeru, pod którym mógłbym zgłosić swoją wskazówkę. Dzwoniłem tu na policję, tu gdzie mieszkam, ale powiedzieli mi, że ta sprawa nie podlega ich jurysdykcji. Jeden z policjantów zamiast tego podał mi twoje nazwisko i adres. Pod koniec sierpnia 2009 roku Mój znajomy z Camden zadzwonił do mnie, pytając, czy chcę zarobić.

Szukał kogoś, kto zabierze samochód z Brooklyn w New Jersey do Bostonu w Massachusetts. Zaoferowano mi za to 5 tysięcy dolarów. Powiedziano mi też, że mogę sobie zatrzymać tablicy rejestracyjne samochodu, jeśli chcę. Do tego ten znajomy pytał, czy znam kogoś w wieku gdzieś tam późnych 20 lat, kto chciałby kupić dokumenty. Chciałby, tutaj tłumaczę, kupić jakąś nową tożsamość. I dał mi kartę z numerem Social Security, ubezpieczenia społecznego. Zawiozłam więc ten samochód, potrzebowałem pieniędzy. Był to czarny Pontiac Grand Prix. Zawiozłam go pod wskazany adres, to był mechanik, na obrzeżach Bostonu. Zatrzymałam sobie tablicę rejestracyjną i spisałam pięć ostatnich cyfr numeru win samochodu.

Tydzień po tym telefonie... Policjanci w Pensylwanii odbierają kolejny, tym razem od rzekomo szeryfa z miasteczka w stanie południowa Dakota. I ten rzekomy szeryf mówi coś podobnego. Właśnie znaleźli gdzieś na poboczu drogi właśnie Pontiac'a Tony. Znaleźli porzucony samochód, sprawdzili w bazie, okazało się, że należy do osoby zaginionej przed trzema laty. Sprawdzają więc i ten trop, ale i ta wskazówka okazuje się być oszustwem. Nikt z biura szeryfa z tamtej miejscowości nie dzwonił do niej, nie znaleziono żadnego porzuconego samochodu. Wnioskując po głosie osób, które dzwoniły... Tej osoby, która rzekomo dzwoniła z Toronto i tej osoby, która rzekomo dzwoniła z Dakota. Policja podejrzewa, wnioskuje, że jest to ta sama osoba.