Czy wiemy, czego pragną kobiety? dr Monika Łukasiewicz

w tym o seksualności kobiet. I to będzie dzisiejszym tematem głównym naszego odcinka o kobietach, o seksie i o ich ogólnym życiu związanym z gospodarką endokrynologiczną, czyli hormonalną. Zapraszam Was serdecznie. Monika, w 1978 roku pojawiła się na rynku sztuka kochania. Mieka Michalina zwróciła wówczas uwagę na jedną, myślę, że powszechnie znaną obserwację. Otóż, że życie seksualne kobiet jest nie tylko w małym stopniu świadome społecznie, ale także, że w ogromnym stopniu zaniedbane. Czy od tamtej pory, przez prawie 50 lat, coś się zmieniło w tej sprawie w Polsce?

Cóż mam powiedzieć? Zmieniło się. Natomiast ja jestem w ogóle wzruszona, że wymieniłeś Michalinę. Ponieważ ja ją gdzieś kocham, naprawdę. I całe swoje życie, naprawdę, aż ja jestem wzruszona. Czułam się jakąś taką jej propagatorką, jej idei. Ja czytałam sztukę kochania, czytam sztukę kochania. Ja mam poczucie, że to jest współczesna kobieta, która pisze o życiu seksualnym kobiet i w ogóle o seksie. Ja w ogóle... Ją podziwiam, jej pozycje seksualne, to co ona pokazała, łechtaczkę, budowę. Słuchaj, to jest fenomenalne. To był fenomenalny człowiek, fenomenalna kobieta i myślę gdzieś tam taki mój wzór do naśladowania. Pytasz się, czy coś się zmieniło. No tak, powiem ci tak, zmieniło się, ale wyobraźcie sobie, że ona napisała to w 78 roku, że gdzieś ta kobieca seksualność i męska seksualność się różnią.

Nie. To jest absolutnie zaburzenia hormonalne. No dobrze, czyli skupiasz się na tych osobach, na które to w ogóle zaczęliśmy naszą rozmowę od Michaliny, bo pięknie to się domyka. O Jezu, kocham ją, naprawdę, jeszcze im bardziej mi o niej mówisz, ja w ogóle o niej też w mojej książce napisałam, ja ją uwielbiam, naprawdę z nią mam... mentalność taka zaściankowa, polegająca na tym, nie rozmawiajmy o tym, to nie jest ważne. I patriarchat, kompletny patriarchat. Tak, ale ona też, myślę sobie, że jej największą, jakbym myślał o tym, że istnieją największe dokonania człowieka, to było to, że ona powiedziała stop, zobaczcie, co robicie. W sensie, to są pokolenia kobiet, wasze babki, prababki, babki, matki i wy same przeżywacie dokładnie tą samą traumę. To znaczy oddawania siebie w świecie seksualności męskiej.

Myślę, że gdzieś jest tak, że tutaj możesz mieć rację. Część to są naprawdę ludzie, którzy są AS-ami. Cokolwiek by się w ich życiu wydarzyło, to i tak są AS-ami. A część są to ludzie, którzy mieli negatywne doświadczenie. Być może nawet sobie nie zdają z tego sprawy, ale kompletnie zablokowały swoją seksualność. Ja się bardzo cieszę, że my możemy o tym porozmawiać, no bo teraz patrzę na tą perspektywę osób wykluczonych. Zaczęliśmy od Michaliny i kobiet. Było o osobach, które są AS-ami, które nie mają potrzeb seksualnych. Ty powiedziałaś o tym, że skupiłaś się w swojej pracy najpierw na osobach, które doświadczyły choroby nowotworowej, raka piersi, I skutek tego została u nich wywołana menopauza. Nadal skupiasz się nad osobami z menopauzą. I ja słyszę o tych kontekstach entoklinologicznych.